Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 lipca 1996 r., wydanym na podstawie art. 134 Kpa Izba Skarbowa w G. stwierdziła, że odwołanie Marka S. od decyzji Urzędu Skarbowego w G. z dnia 13 grudnia 1995 r. w sprawie zobowiązania w podatku dochodowym za 1992 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 par. 2 Kpa.
Izba Skarbowa uznała, że decyzja organu I instancji została doręczona ze skutkiem prawnym w dniu 22 grudnia 1995 r. w trybie art. 44 Kpa. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki z decyzją wynika, że była ona awizowana przez pocztę w dniu 15 grudnia 1995 r., po czym została złożona na okres 7 dni na poczcie.
Marek S. nadał odwołanie na poczcie w dniu 26 marca 1996 r., czyli 81 dni po terminie, nie wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
W uzasadnieniu odwołania nadmienił, że oryginału decyzji nie otrzymał, natomiast kserokopię decyzji odebrał dnia 19 marca 1996 r.
W skardze na powyższe postanowienie, złożonej do NSA Marek S. wniósł o uchylenie decyzji wymiarowej organu I instancji z powodu jej niedoręczenia oraz wydania po upływie okresu przedawnienia.
Skarżący stwierdził, że żadne awizo o decyzji do niego nie dotarło, zatem uznanie decyzji za doręczoną w trybie art. 42-44 Kpa jest bezpodstawne.
Według skarżącego awizo pocztowe nie jest zawiadomieniem o złożeniu decyzji w urzędzie pocztowym. Informacją dla podatnika powinno być zawiadomienie Urzędu Skarbowego o złożeniu decyzji w miejscu wskazanym w Kpa.
Izba Skarbowa w G. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.
Według Izby znajdująca się w aktach informacja o awizowaniu przesyłki jest wystarczająca do uznania doręczenia za skuteczne.
Za doręczanie przesyłek odpowiedzialny jest właściwy urząd pocztowo-telekomunikacyjny stosownie do par. 55 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 7 października 1991 r. w sprawie ordynacji pocztowej /Dz.U. nr 96 poz. 427/ w razie stwierdzenia nieobecności adresata zawiadomienie o przesyłce rejestrowanej lub przekazie doręcza się osobie zamieszkałej razem z adresatem lub wkłada do skrzynki do doręczenia korespondencji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 44 Kpa za prawnie skuteczne może być uznane tzw. doręczenie zastępcze pisma, pod tym jednakże warunkiem, że zostaną zachowane przewidziane w Kpa wymogi, które powinny umożliwić stronie odbiór kierowanej do niej korespondencji.
Zgodnie z art. 39 Kpa organ administracji państwowej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.
W aktach sprawy niewątpliwie brak pokwitowania przez stronę odbioru decyzji organu I instancji.
Stosownie do art. 43 Kpa w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem do rąk dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu do rąk sąsiada lub dozorcy umieszcza się zawiadomienie na drzwiach mieszkania adresata.
W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wyżej wskazany pismo składa się na okres siedmiu dni w urzędzie pocztowo-telekomunikacyjnym lub urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postępowanie dotyczy. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu /art. 44 Kpa/.
W niniejszej sprawie brak w aktach potwierdzenia, że doręczyciel pocztowy pozostawił na drzwiach mieszkania adresata lub w skrzynce pocztowej informację o złożeniu decyzji w urzędzie pocztowym pocztowo-telekomunikacyjnym na okres siedmiu dni, bowiem "potwierdzenie odbioru" nie zostało przez niego w sposób wyczerpujący i wystarczający do uznania "awiza" za skuteczne, wypełnione.
W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uznania, że decyzja została doręczona w trybie określonym w art. 44 Kpa. Wobec stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 44 Kpa. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł o jego uchyleniu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 tej ustawy.