Uzasadnienie
W dniu 19 marca 2008 r. Gmina złożyła wniosek o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości w parkach narodowych, rezerwatach przyrody oraz przedsiębiorców o statusie centrum badawczo-rozwojowego za rok 2007.
Pismem z dnia 22 lipca 2008 r. Wydziału Finansów i Budżetu Urzędu Wojewódzkiego poinformowano Gminę, że decyzją Ministra Finansów zwiększono plan dotacji celowej na 2008 r. o kwotę [...] zł, która stanowi środki przeznaczone na zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości w parkach narodowych, rezerwatach przyrody oraz przedsiębiorców o statusie centrum badawczo rozwojowego. Powyższe pismo zostało doręczone Gminie w dniu 28 lipca 2008 r.
Pismem z dnia 9 września 2009 r. Gmina zwróciła się do Wojewody o wypłatę sumy stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą przyznaną Gminie z tytułu utraconych dochodów, a kwotą należną zgodnie ze złożonym przez Gminę wnioskiem z dnia19 marca 2008 r.
W odpowiedzi pismem z dnia 9 grudnia 2009 r. Wojewoda uznał wniosek Gminy za bezzasadny.
W konsekwencji negatywnego rozpatrzenia wniosku strony, Gmina pismem z dnia 11 stycznia 2010 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się stwierdzenia nieważności czynności Wojewody polegającej na błędnym ustaleniu wysokości zwrotu utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, obejmującą orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Jakkolwiek skarga do sądu administracyjnego na czynność Wojewody mającą za przedmiot zwrot utraconych przez gminę dochodów jest dopuszczalna (por. wyrok WSA w Gdańsku z 13.10.2009 r., sygn. akt I SA/Gd 220/09), to jednak złożenie tego środka zaskarżenia winno zostać poprzedzone wezwaniem organu administracji do usunięcia naruszenia prawa. Stanowi o tym wprost art. 52 § 3 p.p.s.a. zgodnie z którym, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
W przedmiotowej sprawie skarżąca Gmina uchybiła temu obowiązkowi, albowiem wniosek wzywający Wojewodę do wypłaty pozostałej części środków pieniężnych utraconych z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, został złożony dopiero w dniu 9 września 2009 r. Tymczasem termin do złożenia takiego wniosku, upływał w dniu 11 sierpnia 2008 r. Czternastodniowy termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. liczyć bowiem należy począwszy od dnia 28 lipca 2008 r. tj. od chwili, w której Gmina w skutek doręczenia jej pisma Wydziału Finansów i Budżetu Urzędu Wojewódzkiego z dnia 22 lipca 2008 r. dowiedziała się o częściowym przyznaniu środków pieniężnych z tytułu utraconych dochodów. Wezwanie do usunięcia prawa dokonane po upływie prawem przewidzianego terminu, czyni je bezskutecznym, a w konsekwencji powoduje, że skarżąca gmina nie wypełniła obowiązku wynikającego z treści art. 52 § 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z sytuacją niedopuszczalności skargi mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy strona wniesie skargę do sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając niedopuszczalność skargi w przedmiotowej sprawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.