Uzasadnienie
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 17 września 2014 r. w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży na terytorium kraju, następującej po pierwszej sprzedaży samochodu osobowego, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania tej decyzji.
W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że ciążą na nim zobowiązania wynikające z zawarcia umowy kredytu obrotowego na kwotę 650.000 zł. Wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwiłoby terminową realizację zobowiązań wynikających z umowy kredytu, a co za tym idzie do postawienia kwoty kredytu w stan wymagalności. W konsekwencji strona skarżąca musiałaby znacznie ograniczyć lub zawiesić prowadzenia działalności gospodarczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004).
Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu.
W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący ograniczył się bowiem wyłącznie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący, oprócz gołosłownego stwierdzenia o możliwości postawienia ciążącego na nim kredytu w stan wymagalności skutkującej ograniczeniem lub zawieszeniem prowadzenia działalności gospodarczej, nie przytoczył jakichkolwiek okoliczności uzasadniających celowość wydania takiego rozstrzygnięcia przez Sąd.
Tymczasem do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym wnioskodawcy. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie zaskarżonego aktu odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach.
Sąd stwierdził jednocześnie, że brak jest w aktach sprawy innych danych wskazujących na aktualną sytuację majątkową skarżącego, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005).
Marginalnie Sąd wskazuje, że prowadzenie działalności gospodarczej i związane z tym koszty (ciążący na skarżącym kredyt) nie korzystają z pierwszeństwa przed zobowiązaniami wobec Skarbu Państwa, takimi jak chociażby zapłata zaległego podatku. Przeciwnie, koszty prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorca ma obowiązek planować i ponosić przy respektowaniu obowiązków, jakie wynikają z ostatecznych decyzji organu podatkowego. Skarżący nie może pomijać obowiązku zapłaty należności podatkowych, wynikających z ostatecznych decyzji organu podatkowego, nawet jeśli z tymi decyzjami się nie zgadza, gdyż zasadą jest przecież wykonalność decyzji ostatecznych.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.