Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 21 maja 2018 r. A. M. (dalej "Skarżący") zwrócił się o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od zażalenia.
Zarządzeniem z dnia 13 lipca 2018 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Pismem z dnia 10 sierpnia 2018 r. (data stempla pocztowego) Skarżący wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu wniesionego przez Skarżącego sprzeciwu, postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2018 r. utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego. Postanowienie to doręczono w dniu 19 września 2018 r. (k. [...] akt sądowych).
Na powyższe postanowienie, pismem z dnia 24 września 2018 r. (nadanym w placówce pocztowej w dniu 25 września 2018 r.), Skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wskazane w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 p.p.s.a. Jeżeli zatem ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 196/11, dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy również zasygnalizować, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia 27 sierpnia 2018 r. wyjaśniano Skarżącemu, iż od postanowienia tego nie przysługuje środek zaskarżenia. Co więcej, w piśmie przewodnim z dnia 30 sierpnia 2018 r., przekazującym przedmiotowe postanowienie tut. Sądu również zawarto informację, iż załączone orzeczenie jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.
Stosownie bowiem do art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (czyli m.in. od zarządzeń referendarza sądowego w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Aktualne brzmienie art. 260 p.p.s.a. wskazuje na to, że postanawiania wydane przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie art. 260 p.p.s.a. są prawomocne i nie służą od nich żadne środki zaskarżenia. Zgodnie z treścią art. 260 § 2 p.p.s.a. w omawianym przypadku Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Nie budzi przy tym wątpliwości, że prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcia nie wynika w tym przypadku także z żadnego przepisu szczególnego.
Zatem w obecnym stanie prawnym wojewódzki sąd administracyjny wydając postanowienie na podstawie art. 260 p.p.s.a.- w wyniku rozpoznania sprzeciwu od rozstrzygnięcia referendarza sądowego - orzeka jako sąd drugiej instancji, wydając prawomocne postanowienie, na które nie przysługuje zażalenie.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał zażalenie za niedopuszczalne i na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a., orzekł o jego odrzuceniu.