Uzasadnienie
A.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 31 lipca 2017 r. w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2013 r. i grudzień 2015 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 i 2015 r. Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie.
Zarządzeniem z dnia 4 stycznia 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od powyższego rozstrzygnięcia strona nie wniosła sprzeciwu.
Wobec powyższego, zarządzeniem z dnia 12 lutego 2018 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu w kwocie 500 zł z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem skargi.
Przesyłka zawierająca zarządzenie została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 19 lutego 2018 roku. Zakreślony termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej w skrócie p.p.s.a.), skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd.
W niniejszej sprawie skarżący został wezwany do uiszczenia należnego wpisu i pouczony o skutkach nie zastosowania się do tego wezwania. Przesyłka zawierająca zarządzenie z dnia 12 lutego 2018 r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 19 lutego 2018 roku (vide zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki k. 29). W związku z powyższym, termin do uiszczenia należnego w sprawie wpisu od skargi upływał w dniu 26 lutego 2018 roku. Wpis taki nie został uiszczony, a zatem zakreślony termin upłynął bezskutecznie.
Należy przy tym dodać, że skarżącemu nie przyznano prawa pomocy poprzez zwolnienie z obowiązku uiszczania kosztów sądowych, a zarządzenie referendarza sądowego pozostawiające wniosek skarżącego bez rozpoznania stało się prawomocne wobec nie wniesienia sprzeciwu.
Mając na uwadze ww. stan faktyczny i prawny, Sąd na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.