Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 czerwca 2019 r. M.K. wniósł zarzuty do tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia 20 marca 2019 r. podnosząc, że nie jest osobą zobowiązaną do uiszczenia opłaty dotyczącej nieruchomości, a roszczenie organu w ogóle nie istnieje.
Postanowieniem z dnia 3 lipca 2019 r. Nr [...] Burmistrz uznał zarzuty strony za nieuzasadnione.
Na ww. postanowienie strona wniosła zażalenie z dnia 26 lipca 2019 r..
Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując przedmiotową sprawę postanowieniem z 16 października 2019 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu przypomniano, że wierzyciel wystawił zobowiązanemu M.K. tytuł wykonawczy z dnia 20 marca 2019 r. Nr [...]. W zarzutach do tytułu egzekucyjnego strona podniosła, że nie jest osobą zobowiązaną do uiszczenia opłaty dotyczącej nieruchomości, a roszczenie organu w ogóle nie istnieje. Swoje zarzuty zobowiązany oparł o treść art. 33 § 1 pkt 1 i 4 ww. ustawy.
Wskazano, że w aktach sprawy znajduje się deklaracja z dnia 27 czerwca 2017 r. złożona przez M.K. o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. W deklaracji M.K. oświadczył, że jest właścicielem nieruchomości położonej przy ul. [...] w B., wskazał liczbę pojemników odbieranych miesięcznie -1, stawkę opłaty - 21,00 zł miesięcznie, podał również, że na nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy znajduje się zakład ślusarski, w którym są zatrudniani pracownicy.
Stwierdzono, że wierzyciel wskazał, że z uwagi na nieuiszczanie przez zobowiązanego M.K. opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi konieczne było wszczęcie postępowania egzekucyjnego, a tytuł wykonawczy został wystawiony zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji złożonej przez podatnika. Zgodzono się z organem pierwszej instancji, że zobowiązany nie poparł żadnymi dowodami swoich twierdzeń powołując się na zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. M.K. wskazał siebie jako właściciela przedmiotowej nieruchomości, której dotyczy opłata, w zarzutach zaś podniósł, że nie jest osoba zobowiązaną, w ogóle nie wyjaśniając dlaczego tak twierdzi. Z deklaracji również wynikało, że zobowiązany prowadzi na tej nieruchomości działalność gospodarczą tj. zakład ślusarski, w którym zatrudnia pracowników. W zażaleniu strona podniosła, że niezasadnie organ przyjął, że na nieruchomości nie zamieszkują mieszkańcy, bowiem zamieszkują, co również kłóci się z deklaracją złożoną przez M.K., która dotyczyła wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy. Dochodzone tytułem wykonawczym kwoty są zgodne z zadeklarowaną przez M.K. stawką opłaty i ostateczną wysokością opłaty miesięcznej tj. 21 zł.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona ponownie wskazała na brak obowiązku uiszczania opłaty i stwierdziła, że organ błędnie nie uwzględnił zarzutów.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
- odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
- określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
- błąd co do osoby zobowiązanego;
- niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
- niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
- brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
- zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
- prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
- niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że wierzyciel wystawił zobowiązanemu M.K. tytuł wykonawczy z dnia 20 marca 2019 r. Nr [...]. W zarzutach do tytułu egzekucyjnego strona podniosła, że nie jest osobą zobowiązaną do uiszczenia opłaty dotyczącej nieruchomości, a roszczenie organu w ogóle nie istnieje. Swoje zarzuty zobowiązany oparł o treść art. 33 § 1 pkt 1 i 4 ww. ustawy.
Na wstępie należy wskazać, że w aktach sprawy znajduje się deklaracja z dnia 27 czerwca 2017 r. złożona przez M.K. o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. W deklaracji M.K. oświadczył, że jest właścicielem nieruchomości położonej przy ul. [...] w B., wskazał liczbę pojemników odbieranych miesięcznie - 1, stawkę opłaty - 21,00 zł miesięcznie, podał również, że na nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy znajduje się zakład ślusarski, w którym są zatrudniani pracownicy.
Zdaniem Sądu w sprawie jest oczywiste, że z uwagi na nieuiszczanie przez zobowiązanego M.K. opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, konieczne było wszczęcie postępowania egzekucyjnego, a tytuł wykonawczy został wystawiony zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji złożonej przez podatnika. Zobowiązany nie poparł żadnymi dowodami swoich twierdzeń powołując się na zarzut z art. art. 33 § 1 pkt 1 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. M.K. wskazał siebie jako właściciela przedmiotowej nieruchomości, której dotyczy opłata, w zarzutach zaś podniósł, że nie jest osobą zobowiązaną, nie wyjaśniając dlaczego tak twierdzi. Z deklaracji również wynika, że zobowiązany prowadzi na tej nieruchomości działalność gospodarczą tj. zakład ślusarski, w którym zatrudnia pracowników. W zażaleniu strona podniosła, że niezasadnie organ przyjął, że na nieruchomości nie zamieszkują mieszkańcy, bowiem zamieszkują, co również kłóci się z deklaracją złożoną przez M. K., która dotyczyła wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy. Dochodzone tytułem wykonawczym kwoty są zgodne z zadeklarowaną przez M.K. stawką opłaty i ostateczną wysokością opłaty miesięcznej tj. 21 zł.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a argumenty strony nie zostały w żaden sposób uzasadnione.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.