Uzasadnienie
Skarżąca Spółka w piśmie z dnia 4 września 1995 r. akceptowała wyniki kontroli podatkowej, które stały się podstawą decyzyjnego określenia jej podatku dochodowego od osób prawnych za 1994 r. w kwocie wyższej od deklarowanej w zeznaniu i uiszczonej przez podatnika. W ostatnim zdaniu pisma usprawiedliwiała błędy we własnym obliczeniu podatku błędną interpretacją przepisów ustawy o tym podatku i prosiła "o nie obciążanie nas odsetkami".
W następnym piśmie do Urzędu Skarbowego w W. /z dnia 8 listopada 1995 r./ traktując pierwsze jako wniosek o umorzenie odsetek od zaległości podatkowej, żądała załatwienia wniosku. Samo zaś żądanie umorzenia uzasadniała faktem wpłacenia należności głównej w dniu 6 października 1995 r. tym, że jest solidną firmą istniejącą od 1987 r. i zawsze terminowo wywiązywała się z zobowiązań podatkowych. Powtarzała też swoje usprawiedliwienie co do przyczyn rozbieżności pomiędzy "samoobliczonym" podatkiem a podatkiem określonym decyzyjnie.
Urząd Skarbowy w W. decyzją z dnia 21 grudnia 1995 r. (...) odmówił uwzględnienia wniosku wskazując, iż nie jest on uzasadniony żadnymi względami o jakich mówi art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. /t.j. Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm. - dalej ustawy o zobowiązaniach podatkowych/. W decyzji wskazywał też kwotę /1.236,30 zł/, którą następnie określił w osobnej ostatecznej decyzji z dnia 11 lipca 1996 r. (...).
Izba Skarbowa nie uwzględniła odwołania Spółki i zaskarżoną decyzją utrzymała w mocy decyzję organu I instancji, wskazując, iż również odwołanie nie wskazywało przesłanek umożliwiających zastosowanie dobrodziejstwa z cytowanego wyżej przepisu. Niezależnie od tego Izba wyjaśniła sposób rozliczenia wpłat na poczet zaległości podatkowej według art. 27 ustawy o zobowiązaniach podatkowych i ustaliła, że w dacie orzekania przez nią przedmiotowa zaległość wraz z odsetkami nie istniały, bowiem zostały zapłacone przez podatniczkę.
W skardze do Sądu administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej błędne ustalenie, iż w sprawie brak jest okoliczności, o których mówi art. 31 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych.
Izba w odpowiedzi wniosła o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżonej decyzji nie można bowiem przypisać naruszenia prawa. Sąd akceptując jej wszystkie podstawy, skarżącej właściwe tylko musi wskazać, iż błędnie rozumie ona art. 31 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych i istotę odsetek od zaległości podatkowej. W pojęciu "w wypadkach gospodarczo lub społecznie uzasadnionych" nie mieszczą się okoliczności towarzyszące powstaniu zaległości podatkowej. Również powstanie obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę /art. 22 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych/ nie jest uzależnione od przyczyn zwłoki.
Odsetki w prawie podatkowym, podobnie jak w prawie cywilnym /art. 481 par. 1 Kc/, są wynikiem samej zwłoki dłużnika i ich powstanie jest niezależne od przyczyn zwłoki.
Sąd zatem, nie negując wszystkich przymiotów jakie przypisuje sobie skarżąca Spółka oraz przyczyn z jakich powstała zaległość podatkowa stwierdza w ślad za organami podatkowymi orzekającymi w sprawie, iż nie mogły one stanowić podstawy pozytywnej dla podatniczki decyzji wydanej w trybie art. 31 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych.
Z przytoczonych względów, stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzeczono jak w sentencji wyroku.