Uzasadnienie
Decyzją z dnia 19 października 2016 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej - byłego wspólnika spółki "A" Spółka Jawna – W.M., całym swoim majątkiem solidarnie ze Spółką, wspólnikami A.L. i V.B. oraz byłym wspólnikiem M.M. za zaległości podatkowe ww. Spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października 2011 roku oraz w podatku od towarów i usług do zapłaty z tytułu faktur sprzedaży wystawionych w miesiącach od stycznia do października 2011 roku, a także odsetek za zwłokę od ww. zaległości.
Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2017 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w wydanej przez siebie decyzji z dnia 19 października 2016 r. w ten sposób, że:
- 1. na stronie pierwszej w wierszu 27 zamiast słów "maj 2012 roku w kwocie 819.223,00 zł", winno być "maj 2011 roku w kwocie 819.223,00 zł",
- 2. na stronie drugiej w wierszu 3 zamiast słów "maj 2012 roku w kwocie 450.033,00 zł", winno być "maj 2011 roku w kwocie 450.033,00 zł".
Korzystając z przysługującego prawa W.M. w dniu 28 czerwca 2017 r. złożyła zażalenie w przedmiotowe postanowienie i wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 7 czerwca 2017 r..
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia 11 września 2017 r. nr [...], utrzymał w mocy ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego uznając, że zaistniały podstawy do zastosowania art. 215 § 1 O.p., albowiem z treści decyzji i jej uzasadnienia nie wynika, aby błąd był istotny.
Skargą z dnia 2 października 2017 r. W.M. wniosła o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 11 września 2017 r. oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 7 czerwca 2016 r.. W złożonej skardze strona ponowiła zarzuty podniesione w złożonym uprzednio zażaleniu tj. niewłaściwe zastosowanie przez organy podatkowe art. 215 § 1 i art. 217 § 1 i § 2 w związku z art. 210 § 4, art. 219, art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu złożonej skargi wskazano, iż zarówno postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 7 czerwca 2017 r., jak i postanowienie organu z dnia 11 września 2017 r. zostały wydane z naruszeniem art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym sprostowaniu istotnego błędu, który nie może być uznany za oczywistą omyłkę pisarską.
Organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji.
Przepisy ustawy Ordynacja podatkowa nie definiują pojęcia "oczywistej omyłki", jednakże w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że za oczywistą omyłkę, w rozumieniu tego przepisu, należy uznać błąd, który nie wpływa na znaczenie merytoryczne aktu administracyjnego i jego charakter nie budzi wątpliwości w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy lub stanu prawnego. Oczywistość dokonanej omyłki może wynikać z treści decyzji, sentencji i uzasadnienia lub akt sprawy, stanowi ona zarazem granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania. Wskazuje też jednoznacznie, że w tym trybie można naprawić jedynie oczywiste przeoczenia, czy zastosowanie niewłaściwego słowa, litery, czy cyfry lub też inną omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, która co do zasady nie wpływa na treść i znaczenie prostowanego postanowienia.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie warunki te zostały spełnione.
Zaskarżonym postanowieniem Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał sprostowania błędu pisarskiego w dacie okresu, który stanowił przedmiot postępowania w sprawie orzeczenia odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe. Błąd wystąpił w sentencji decyzji, co w żaden sposób nie wpływało na merytoryczne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Stanowił on bowiem oczywistą omyłkę pisarską w rozumieniu art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, a na weryfikację właściwych okresów, co do których orzeczono o odpowiedzialności podatkowej strony pozwalały pozostałe elementy decyzji, jak również akta sprawy. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał bowiem prawidłowo na zobowiązanie podatkowe Spółki za miesiąc maj 2011 r.. Także organ pierwszej instancji w postanowieniu z dnia 4 grudnia 2015 r. wszczynającym wobec strony postępowanie o orzeczenie odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe również dokonał prawidłowego oznaczenia tego okresu jako maj 2011 r.. Także z całości materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że prowadzone postępowanie dotyczyło odpowiedzialności strony za zaległości podatkowe m.in. za miesiąc maj 2011 r., a nie maj 2012 r..
Należy zwrócić uwagę, że przepis art. 215 Ordynacji podatkowej nie ogranicza w czasie możliwości prostowania błędów, co oznacza, że takie sprostowanie może nastąpić także po wniesieniu przez stronę skargi do sądu administracyjnego, zatem podniesiony zarzut w zakresie wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego zaskarżonego postanowienia z dnia 7 czerwca 2017 r. po złożeniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję organu odwoławczego z dnia 23 marca 2017 r.w sprawie decyzji z 19 października 2016r., również nie znajduje uzasadnienia.
W sytuacji zatem, że zaskarżone postanowienie zawiera prawidłową podstawę prawną, na podstawie której zostało wydane oraz prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne, należało jako bezzasadne ocenić zarzuty naruszenia art. 217 § 1 i § 2, art. 210 § 4, art. 219, art. 215 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.
Odnośnie zarzutu strony skarżącej, mówiącego że w prowadzonym postępowaniu podatkowym wystąpiła kwalifikowana wada stanowiąca przesłankę jego wznowienia, określona w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej wskazać należy, że powyższa kwestia nie stanowiła przedmiotu niniejszego postępowania.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. o oddaleniu skargi.
DSz