Uzasadnienie
U. R. i W. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie oprocentowania nadpłaty w zryczałtowanym podatku od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia udziałów w nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, wskazując, m.in. że stroną postępowania podatkowego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji jest jedynie W. R. bowiem to on złożył wniosek o naliczenie i wypłatę oprocentowania w związku z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 czerwca 2014 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Przyczyny odrzucenia skargi wskazane w art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. nawiązują do przesłanek dopuszczalności zaskarżenia w węższym znaczeniu (sensu stricto), w którym przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tzn. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, tzn. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia.
Warunkiem formalnym sensu stricto skutecznego złożenia skargi jest więc wniesienie skargi przez podmiot, któremu - zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 P.p.s.a. - przysługuje legitymacja do jej wniesienia.
W myśl art. 50 § 1 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Ponieważ w niniejszej sprawie skarżąca, U. R. nie należy do wskazanych powyżej kategorii, należy przyjąć, iż aby mogła wnieść skutecznie skargę, musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku miedzy sferą jej indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga bowiem może dotyczyć tylko jej "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjno-prawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi (tak Tadeusz Woś w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, str. 213-214).
W ocenie Sądu, skarżąca U.R. nie ma w złożeniu skargi interesu prawnego, gdyż sprawa nie dotyczy jej "własnej sprawy administracyjnej", ale sprawy dotyczącej jej małżonka, któremu organ podatkowy doręczył decyzję w przedmiocie oprocentowania nadpłaty w zryczałtowanym podatku od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia udziałów w nieruchomości.
Podkreślić należy, że postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem W. R. z dnia 23 czerwca 2014 r. "o zwrot (wraz z odsetkami) niesłusznie pobranej kwoty podatku dochodowego z tytułu zbycia 90/100 udziałów w nieruchomości", przy czym wniosek ten był konsekwencją decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 czerwca 2014 r. nr [...], uchylającej w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 września 2009 r., określającą W. R. zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia 90/100 udziałów w nieruchomości zabudowanej, dokonanej na podstawie aktu notarialnego [...] z dnia 30 sierpnia 2005 r. w wysokości 57 862 zł, oraz przekazującej sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 października 2014 r. dotyczy odmowy naliczenia i wypłaty oprocentowania od zwrotu na rzecz W. R. nadpłaty w kwocie 58 519,40 zł z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu opisanej wyżej transakcji zbycia udziałów w nieruchomości.
Nie ulega zatem wątpliwości, że wniesienie skargi przez podmiot, któremu - zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 P.p.s.a. - przysługuje legitymacja do jej wniesienia, stanowi jedną z podstawowych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, której brak skutkuje odrzuceniem skargi (tak: Tadeusz Woś w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, str. 274-276, zob. także uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. OPS 1/04, ONSAiWSA z 2005 r. nr 4, poz. 62, w której uzasadnieniu stwierdzono, iż zasadą jest, że wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot powoduje jej odrzucenie).
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał skargę U. R. za niedopuszczalną, albowiem nie była ona stroną postępowania podatkowego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, a tym samym nie była podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w rozumieniu art. 50 P.p.s.a.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.