Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym wraz z skargą na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 października 2014 r., w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonego postanowienia, przed jego zweryfikowaniem przez sąd administracyjny, spowoduje wyrządzenie stronie znaczącej szkody. Przedmiotowe postanowienie jest podstawą do sporządzenia przez administracyjny organ egzekucyjny tytułu wykonawczego i skierowania egzekucji bezpośrednio do majątku skarżącej. Wnioskodawczyni wskazała, że nie posiada środków finansowych na zaspokojenie kwoty wynikającej z zajęć dokonanych przez organ administracyjny. Kwota 255.134,88 zł która została określona w zaskarżonym postanowieniu, zdecydowanie przewyższa obecną wartość całego prowadzonego przez skarżącą przedsiębiorstwa i prowadzenie egzekucji w celu wyegzekwowania tej kwoty spowoduje konieczność trwałego zaprzestania jakiejkolwiek działalności przez skarżącą. W związku z tym brak wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia spowoduje wyrządzenie skarżącej znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako "P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję (postanowienie) organ, który wydał decyzję (postanowienie), może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (por. art. 61 § 2 P.p.s.a.). Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja czy postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.
W świetle ugruntowanego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonego m.in. w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania aktu stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (rozumiane także jako przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech – tak NSA w postanowieniach: z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OZ 322/13 i z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 412/13).
Badając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Sąd rozważył wszelkie okoliczności sprawy, mając przede wszystkim na uwadze cel instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, mianowicie tymczasowe wstrzymanie działań m. in. egzekucyjnych organu administracji, do czasu wydania przez sąd administracyjny wyroku w sprawie. Sąd uznał, że wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie, albowiem wykonanie zaskarżonego postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności w łącznej wysokości 255.134,88 zł, na obecnym etapie, może spowodować wyrządzenie skarżącej znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki, poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie prowadzenia jej działalności gospodarczej, a co za tym idzie brak możliwości pozyskania dochodów, z których skarżąca mogłaby dokonać spłaty zobowiązania (na etapie postępowania administracyjnego skarżąca nie kwestionowała istnienia i wymagalności przedmiotowego zobowiązania).
Na marginesie należy jednak podkreślić, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jest wyłącznie rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, a jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez Sąd wyroku.
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd postanowił jak sentencji.