Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 16 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 1541/17

Uzasadnienie

1. 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 228 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej jako "O.p."), stwierdził niedopuszczalność odwołania P. K. (dalej jako "Skarżący") od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 28 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ograniczenia w 2017 r. poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.
2. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
3. 2.1. Decyzją z dnia 28 kwietnia 2017 r. Naczelnik US nie wyraził zgody Skarżącemu na ograniczenie w 2017 r. poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. W/w decyzja przesłana została na adres Skarżącego przesyłką nadaną przez Naczelnika US w dniu 4 maja 2017 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (dalej jako "ZPO") wynika, że przesyłka ta została odebrana w dniu 15 maja 2017 r. przez dorosłego domownika – L. M.
4. 2.2. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 19 maja 2017 r. (data stempla pocztowego) wniósł odwołanie od w/w decyzji Naczelnika US z dnia 28 kwietnia 2017 r., zaskarżając ją w całości i zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania.
5. 2.3. Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2017 r. Dyrektor IAS stwierdził niedopuszczalność odwołania Skarżącego.

W uzasadnieniu organ II instancji, przywołując treść art.144 § 1 O.p., wskazał, że Naczelnik US zastosował sposób doręczenia za pośrednictwem operatora publicznego, nadając przesyłkę zawierającą w/w decyzję za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres Skarżącego. Z ZPO wynika, że została ona doręczona w dniu 15 maja 2017 r. dorosłemu domownikowi. Dyrektor IAS powziął wątpliwość co do prawidłowości doręczenia w/w decyzji. Z ZPO nie wynikało bowiem, czy i kiedy przesyłka była awizowano oraz gdzie dokonano jej wydania. Natomiast z systemu informatycznego "Śledzenie przesyłek" wynikało, że w/w list był awizowany jednorazowo i został odebrany w dniu 15 maja 2017 r. w placówce pocztowej. Dlatego też Dyrektor IAS zwrócił się do Poczty Polskiej o udzielenie informacji, czy w/w przesyłka była awizowana, gdzie dokonano jej wydania oraz czy w przypadku jej wydania w placówce pocztowej dorosły domownik posiadał stosowne pełnomocnictwo pocztowe do odbioru korespondencji w imieniu Skarżącego, a także wskazanie zakresu udzielonego pełnomocnictwa.

Poczta Polska w odpowiedzi wyjaśniła, że przysyłka ta adresowana do Skarżącego, po jej awizowaniu w dniu 9 maja 2017 r. została przekazana do Agencji Pocztowej, po czym wydana w dniu 15 maja 2017 r. dorosłemu domownikowi, osobie pełnoletniej wspólnie mieszkającej z adresatem, która nie posiadała pełnomocnictwa do odbioru omawianej korespondencji.

Dyrektor IAS wskazał, że kwestie doręczania pism przez operatora pocztowego, a takim jest Poczta Polska, uregulowane zostały w ustawie z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2017 r. poz. 1481), której treść art. 37 § 1 i 2 przytoczył. Z w/w przepisów wynika, że w placówce pocztowej pismo powinno być wydane co do zasady adresatowi, a jeżeli innej osobie, to bądź uprawnionemu pełnomocnikowi, bądź innej osobie pełnoletniej zamieszkałej z adresatem po złożeniu przez nią na piśmie oświadczenia o zamieszkiwaniu razem z adresatem.

Dyrektor IAS wskazał, że przedmiotowa przesyłka wydana została w Agencji Pocztowej dorosłemu domownikowi, który nie posiadał stosownego pełnomocnictwa pocztowego do odbioru korespondencji w imieniu Skarżącego i – choć jest osobą pełnoletnią wspólnie mieszkającą z adresatem – to jednak z informacji przesłanej przez Pocztę Polską nie wynika, aby złożył w momencie odbioru tej korespondencji stosowne oświadczenie na piśmie o fakcie zamieszkiwania z podatnikiem.

Organ przytoczył, że z wyjaśnień Poczty Polskiej wynika, że w celu wyeliminowania podobnych sytuacji w przyszłości, agenta ponownie pouczono oraz zobowiązano do realizacji nałożonych obowiązków zgodnie z obowiązującymi procedurami.

Dyrektor IAS stwierdził, że biorąc powyższe pod uwagę nie można uznać, że w dniu 15 maja 2017 r. decyzja Naczelnika US została skutecznie doręczona Skarżącemu lub osobie upoważnionej przez niego do odbioru korespondencji. Organ II instancji uznał, że w/w decyzja organu I instancji nie weszła do obrotu prawnego oraz nie rozpoczął się bieg terminu do wniesienia odwołania. Złożone przez Skarżącego odwołanie uznał zatem na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 O.p. za niedopuszczalne.

1. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając obrazę przepisów, która mogła mieć wpływ na wynik sprawy:
2. - art. 120 w zw. z art. 121 O.p. poprzez rażące naruszenie zasady nakazującej organowi podatkowemu poszukiwanie prawdy materialnej, poprzez naruszenie obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a przez to złamanie zasady słuszności i sprawiedliwości oraz zasady nakazującej orzekanie w razie wątpliwości na korzyść podatnika i rozpoznanie sprawy na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, a przez to wydanie postanowienia sprzecznego z prawem;
3. - art. 122 O.p. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia przed wyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, w oparciu jedynie o wyjaśnienia od Poczty Polskiej w sprawie przesyłki (których treść jest znana Skarżącemu jedynie z przytoczenia);
4. - art. 145 § 2 O.p. poprzez błędne uznanie, iż do doręczenia nie doszło;
5. - art. 187 O.p. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie, przede wszystkim niewyjaśnienie okoliczności dotyczących doręczenia;
6. - art. 127 O.p. poprzez pozbawienie strony możliwości skorzystania z dwuinstancyjności postępowania podatkowego;
7. - art. 191 O.p. poprzez ocenę na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, a nie na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego;
8. - art. 217 § 2 O.p. poprzez brak w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji wydanej w postępowaniu podatkowym obligatoryjnych elementów wymienionych w tym przepisie;
9. - art. 228 § 1 pkt 1 O.p. poprzez przyjęcie, że odwołanie złożone przez pełnomocnika Skarżącego było niedopuszczalne, podczas gdy strona reprezentowana przez pełnomocnika w terminie ustawowym złożyła odwołanie.
10. 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje

1. 5.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne.

1. 5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził naruszenie prawa, które skutkuje koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

5.3. Kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi skuteczność doręczenia stronie postępowania decyzji Naczelnika US z dnia 28 kwietnia 2017 r., a tym samym dopuszczalność wniesionego przez Skarżącego odwołania od tejże decyzji.

Zdaniem Dyrektora IAS, z uwagi na nieprawidłowości towarzyszące doręczeniu decyzji organu I instancji (brak pełnomocnictwa do odbioru korespondencji lub przedłożenia przez pełnoletniego domownika odbierającego przesyłkę w placówce pocztowej oświadczenia o zamieszkiwaniu razem z adresatem) należy uznać, że nie weszła ona do obrotu prawnego, a zatem nie rozpoczął się bieg terminu do wniesienia odwołania, co czyni odwołanie Skarżącego niedopuszczalnym.

Zdaniem Skarżącego, decyzja organu I instancji została doręczona, a odwołanie zostało wniesione w terminie przez umocowanego do działania w imieniu Skarżącego pełnomocnika.

W niniejszej sprawie Sąd podziela stanowisko Skarżącego.

5.4. Zgodnie z treścią art. 212 O.p. organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia (a jedynie w odniesieniu do decyzji w przedmiocie udzielenia ulg z urzędu – od chwili ich wydania). Natomiast Stronie przysługuje prawo do wniesienia odwołania od decyzji w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia (art. 223 § 2 pkt 1 O.p.). Kwestia prawidłowego ustalenia momentu doręczenia jest zatem kluczowa dla określenia wejścia decyzji do obrotu prawnego oraz rozpoczęcia biegu terminu do jej zaskarżenia przez stronę postępowania.

Jak wynika z akt sprawy, decyzja Naczelnika US z dnia 28 kwietnia 2017 r. została doręczona w dniu 15 maja 2017 r. w placówce pocztowej na ręce dorosłego domownika Skarżącego, jednakże z naruszeniem przepisu art. 37 § 2 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe, bowiem osoba ta nie złożyła oświadczenia o zamieszkiwaniu razem z adresatem przesyłki, czyli Skarżącym.

Zważyć w tym miejscu należy, że Skarżący nie kwestionuje, iż w/w osoba jest pełnoletnim domownikiem, zamieszkującym z nim wspólnie pod jednym adresem.

Zdaniem Sądu istotnym jest w niniejszej sprawie, że osoba uprawniona - odbierająca pismo potwierdziła jego doręczenie własnoręcznym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia.

W ocenie Sądu zatem, pomimo zaistniałych nieprawidłowości w procedurze doręczania przedmiotowej przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji, w postaci nieodebrania od pełnoletniego domownika oświadczenia o zamieszkiwaniu wspólnie z adresatem przesyłki, a także niepełnego wypełnienia zwrotnego potwierdzenia odbioru (niezamieszczenia informacji o awizowaniu przesyłki), wobec niekwestionowania powyższych okoliczności (wspólnego zamieszkiwania ze Skarżącym odbiorcy przesyłki oraz jej uprzedniego awizowania), nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji organu I instancji w dniu 15 maja 2017 r. i weszła ona do obrotu prawnego.

Należy zauważyć również, iż organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu nie stwierdził naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie dotyczącym skuteczności doręczenia decyzji, a wskazuje jedynie na naruszenia przepisów ustawy Prawo pocztowe.

Wskazać jednocześnie należy, iż nawet gdyby doszło do naruszenia przepisów O.p. nie zawsze oznaczałoby to, że wadliwie doręczona decyzja nie weszła do obrotu prawnego. Należy bowiem odróżnić brak doręczenia od doręczenia wprawdzie wadliwego, ale dokonanego (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2008 r. sygn. akt I FSK 283/07, wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 378/08). Wejście decyzji do obrotu prawnego nie jest uzależnione od prawidłowego – zgodnego z prawem – doręczenia, lecz od samego dokonania czynności doręczenia, która polega na uzewnętrznieniu woli organu wobec podmiotu usytuowanego poza organem administracji i to niekoniecznie nawet wobec jej adresata (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 3108/16, wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. II OSK 2259/12 – wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że wchodzi do obrotu prawnego i wywołuje skutki prawne również decyzja doręczona wadliwie, np. z naruszeniem przepisów o doręczeniach, z pominięciem niektórych stron, bądź ich pełnomocników, jak również decyzja doręczona jedynie "do wiadomości" (por. wyroki NSA: z dnia 5 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 453/08 i z dnia 26 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 718/12; wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2344/14). Doręczenie decyzji polegające na skierowaniu jej do podmiotów usytuowanych na zewnątrz organu ma charakter jednorazowy. Nie jest więc dopuszczalne ponowne – prawidłowe – doręczenie w miejsce wcześniejszego wadliwego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 3108/16).

Co więcej, Sąd wskazuje, iż nakazanie przez Dyrektora IAS ponownego doręczenia przez organ I instancji przedmiotowej decyzji, w sytuacji gdy Skarżący nie kwestionuje jej doręczenia, a z uprawnienia do wniesienia odwołania korzysta w ustawowym terminie, jest działaniem, które niepotrzebnie przedłuża trwające postępowanie podatkowe i prowadzi do naruszenia określonej w art. 125 § 1 O.p. zasady szybkości postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Sąd podkreśla, że naruszenie przez operatora pocztowego procedury doręczania przesyłki, choć stanowi naruszenie przepisów wskazanej ustawy Prawo pocztowe, nie może jednakże skutkować niedopuszczalnością wniesionego przez stronę odwołania od tak doręczonej decyzji, zwłaszcza w sytuacji – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – gdy strona nie kwestionuje prawidłowości i skuteczności doręczenia decyzji w ten sposób.

Wady doręczenia decyzji mają istotne znaczenie, zwłaszcza dla oceny, czy strona zachowała termin do wniesienia odwołania, jednakże nie mogą prowadzić do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania wniesionego przez stronę, której doręczono decyzję z uchybieniem przepisów regulujących kwestię doręczeń (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 700/08). Naruszenie przez organ przepisów o doręczeniach nie może działać na niekorzyść strony, która mimo wadliwego doręczenia decyzji organu I instancji wniosła odwołanie od tej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2015 r. sygn. akt II OSK 691/15).

W takiej sytuacji nie można mówić o niedopuszczalności odwołania w rozumieniu art. 228 § 1 pkt 1 O.p., z tego powodu, że decyzja została doręczona pełnoletniemu domownikowi strony, pomimo nieprzedłożenia przez niego operatorowi pocztowemu oświadczenia o wspólnym zamieszkiwaniu z adresatem przesyłki.

Stwierdzając zatem, że nastąpiło skuteczne doręczenie organu I instancji i jej wejście do obrotu prawnego, uznać należy, że bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się w dniu 15 maja 2017 r. i upłynął – zgodnie z treścią w/w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. – w dniu 29 maja 2017 r. W tak zakreślonym terminie – pismem z dnia 19 maja 2017 r. złożonym w tym dniu (data stempla pocztowego) – Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł odwołanie. Nieprawidłowości w zakresie doręczenia decyzji organu I instancji nie miały zatem negatywnych skutków procesowych dla Skarżącego.

W ocenie Sądu nie istniały więc okoliczności uzasadniające stwierdzenie niedopuszczalności odwołania. Skoro zatem nie było przeszkód do merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji, Dyrektor IAS stwierdzając niedopuszczalność odwołania naruszył określoną w art. 127 O.p. zasadę dwuinstancyjności postępowania, nie rozpoznając ponownie sprawy Skarżącego, zakończonej decyzją organu I instancji.

Sąd podkreśla w tym miejscu, iż ryzyko wyboru podmiotu doręczającego przesyłki oraz ewentualna nieprawidłowość jego działania obciążają zlecający przesyłkę organ podatkowy i nie mogą stanowić zarzutu wobec strony postępowania, skutkującego zakwestionowaniem przysługujących jej praw, w tym do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania jej sprawy. Nieprawidłowości w działalności operatora pocztowego nie mogą być wykorzystywane na niekorzyść strony postępowania, zwłaszcza w sytuacji, w której nie kwestionuje ona skuteczności doręczenia przesyłki i w terminie korzysta z przysługujących jej uprawnień, np. wnosi odwołanie.

Co więcej Sąd wskazuje, że zaakceptowanie rozstrzygnięcia organu odwoławczego z dnia 30 sierpnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania z dnia 19 maja 2017 r. spowodowałoby, że w obiegu prawnym nadal znajdowałaby się decyzja Naczelnika US z dnia 28 kwietnia 2017 r. Decyzja ta została bowiem skutecznie doręczona stronie. Zatem strona i organ są tą decyzją związani. Natomiast wydanie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania w żaden sposób nie ma wpływu na: istnienie tej decyzji w obrocie prawnym (nie eliminuje jej), związanie tą decyzją stron postępowania oraz skutki tą decyzją wywołane (tak też WSA w Warszawie w wyroku z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2344/14).

Skoro zatem w niniejszej sprawie doszło do skutecznego doręczenia, choć wadliwego, decyzji organu I instancji, a Skarżący wniósł od niej odwołanie w przepisanym terminie, to Dyrektor IAS nie miał podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności tego odwołania.

W związku z powyższym, zasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ II instancji przepisów art. 228 § 1 pkt 1 O.p. oraz art. 120 i art. 127 O.p. Tak przeprowadzone postępowanie drugoinstancyjne nie zapewniło również poszanowania zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, co czyni skutecznym podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 121 § 1 O.p.

Sąd zauważa jednakże, że nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 145 § 2 O.p., bowiem na moment zakończenia postępowania pierwszoinstancyjnego i w chwili doręczania decyzji organu I instancji, Skarżący nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, a zatem decyzję prawidłowo skierowano do doręczenia bezpośrednio na adres strony postępowania.

Nie znajdują również uzasadnienia w ocenie Sądu zarzuty naruszenia przepisów art. 122, art. 187, art. 191 i art. 217 § 2 O.p. Skarżący podnosi, że Dyrektor IAS nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy, orzekł na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, a w wydanym postanowieniu nie zawarł uzasadnienia faktycznego i prawnego. Z tak sformułowanym zarzutem nie sposób się zgodzić, bowiem przeprowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające w zakresie doręczenia decyzji organu I instancji doprowadziło do ustalenia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, które przedstawiono w prawidłowo sformułowanym uzasadnieniu faktycznym, jednakże – jak wykazał to Sąd powyżej – zawarte w uzasadnieniu prawnym wnioski wyciągnięte na jego podstawie są nieprawidłowe, co skutkuje uchyleniem zaskarżonego postanowienia.

1. 5.5. Rozpoznając ponownie wniesione odwołanie, organ uwzględni ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku, w szczególności uwzględniając, że doszło do skutecznego doręczenia Skarżącemu decyzji organu I instancji.

1. 5.6. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.

W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a., zgodnie ze złożonym wnioskiem, zasądził na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania w wysokości 597 zł, w tym kwotę 100 zł tytułem uiszczonego w sprawie wpisu sądowego, kwotę 17 zł tytułem zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwotę 480 zł tytułem kosztów wynagrodzenia pełnomocnika, którego wysokość ustalono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).