Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 18 kwietnia 2018 r., złożonym na formularzu PPF, skarżący Z. M. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym tylko zwolnienie od kosztów sądowych lub tylko ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 p.p.s.a.). Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony pełnomocnika z urzędu wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.).
Na podstawie oświadczenia skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie z dnia 25 kwietnia 2018 r. (wyciągu z rachunku bankowego skarżącego za okres od 1 lutego do 31 marca 2018 r., potwierdzenia wypłaty małżonce skarżącego emerytury za kwiecień 2018 r., kserokopii decyzji w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 rok, kserokopii sentencji decyzji SKO z dnia [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2013-2014, faktur za: energię elektryczną za okres od 14 lutego do 12 kwietnia 2018 r., wodę za okres od 3 października 2017 r. do 19 lutego 2018 r., wywóz szamba oraz paragonu za zakup drewna), referendarz sądowy ustalił, iż skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonką. Majątek małżonków stanowi działka o powierzchni 1614 m2 i wartości około 50.000 zł, na której posadowiony jest dom o powierzchni 126 m2 i wartości 250.000 zł oraz samochód osobowy o wartości 15.000 zł. Dodatkowo, skarżący na rachunku oszczędnościowym zgromadził środki w kwocie 6.011,13 zł, zaś saldo końcowe jego rachunku bieżącego wynosiło każdorazowo ponad 3.000 zł (na koniec lutego br. – 3.163,66 zł a na koniec marca br. – 3.783,83 zł).
Małżonkowie osiągają dochody z emerytur w łącznej wysokości 3.789,50 zł netto miesięcznie, zaś na swoje stałe wydatki przeznaczają miesięcznie kwotę od 1.083 zł do 1.333 zł (skarżący podał, iż wynoszą one od 13.000 zł do 16.000 zł rocznie), z czego średnie miesięczne opłaty za energię elektryczną wynoszą około 156 zł, za wodę 26 zł, na zakup opału w lutym br. skarżący przeznaczył kwotę 851,21 zł, na wywóz nieczystości w kwietniu br. 130 zł.
W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, iż skarżący nie wykazał zasadności wniesionego żądania w świetle ustawowych przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy.
Skarżący posiada oszczędności w kwocie 6.000 zł, zaś saldo końcowe jego rachunku bieżącego wynosiło każdorazowo ponad 3.000 zł. Tym samym referendarz sądowy przyjął, iż oszczędności skarżącego zgromadzone na rachunkach bankowych skarżącego wynoszą 9.000 zł. Kwota ta wielokrotnie przewyższa wysokość kosztów postępowania, które mogą powstać w niniejszej sprawie, zarówno w zakresie kosztów sądowych, które na tym etapie sprawy stanowi ewentualny wpis od skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 stycznia 2018 r. w kwocie 100 zł (§ 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej jako: rozporządzenie), jak i wydatków na opłacenie pełnomocnika z wyboru (doradcy podatkowego).
Podkreślić przy tym należy, iż skarżący nie podał ważnych powodów, dla których nie mógłby ww. kosztów uiścić z posiadanych oszczędności.
W tych okolicznościach – mając na uwadze wysokość zadeklarowanych oszczędności – byłoby rzeczą zupełnie niezrozumiałą, gdyby koszty postępowania w niniejszej sprawie za skarżącego musieli ponieść inni podatnicy, których wpłaty podatkowe współtworzą budżet Państwa (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1040/13 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z tych wszystkich względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.