Uzasadnienie
Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. (dalej: Naczelnik US) wszczął na wniosek wierzyciela Wojewody [...] postępowanie egzekucyjne wobec majątku A. C. (dalej: skarżący) podstawie tytułu wykonawczego o nr [...], wystawionego na zobowiązaną C. M. C. Skarżący zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które organ egzekucyjny przekazał wierzycielowi celem wyrażenia stanowiska.
Postanowieniem z dnia 5 września 2017 r. wierzyciel uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione.
Pismem z dnia 18 września 2017 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Postanowieniem z dnia 22 września 2017 r. Wojewoda [...] ponownie uznał zarzuty za nieuzasadnione.
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższe postanowienie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu wniesienia jej przez osobę nieuprawnioną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, jakkolwiek nie z powodów wskazanych w odpowiedzi na skargę, lecz na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione w tym czasie do orzekania w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r. poz. 658), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Sąd stwierdza również, że nowelizacja art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. nie doprowadziła do ograniczenia standardów ochrony sądowej w stosunku do orzeczeń administracji publicznej. Jak zostało to bowiem wyjaśnione w uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej, postanowienia wierzyciela zapadające w ramach rozpoznania wniesionego zarzutu mają charakter incydentalny. W tych przypadkach w pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, to znaczy postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. Innymi słowy, rezygnacja przez ustawodawcę z możliwości bezpośredniego zaskarżenia postanowienia wierzyciela zapadłego w przedmiocie zgłoszonych zarzutów nie oznacza, że rozstrzygnięcie to zostało wyłączone spod sądowej kontroli. Na zasadzie wyrażonej w art. 135 p.p.s.a. podlega ono weryfikacji z punktu widzenia jego zgodności z prawem w ramach kontroli postanowienia organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów (vide postanowienie NSA z 28 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2013/16; J. Drachal, M. Jagielska, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 61).
Podsumowując, skoro kognicja sądu administracyjnego nie obejmuje w aktualnym stanie prawnym orzekania w sprawie postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, a wniesiona skarga dotyczy takiej właśnie sprawy, to skargę tę należy odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.