Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Ł. wyrokiem z dnia 5 października 1999 r. I SA/Łd 2303/98 uchylił decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia 21 września 1998 r. w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 rok panu Stanisławowi S., uznając skargę częściowo za uzasadnioną. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż w przedmiotowej sprawie wyjaśnienia wymaga kwestia darowizny w zakresie spełnienia przesłanek umowy darowizny, a także jej wykonania i wykorzystania.
Dopiero bowiem ustalenie stanu faktycznego w tym zakresie daje możliwość dokonania odliczeń na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w roku 1996.
W związku z faktem, iż uchylona została tylko decyzja organu odwoławczego, pozostało ponownie do rozpatrzenia odwołanie podatnika z dnia 15 lipca 1998 r. uzupełnione pismami z dnia 21 lipca 1998 r., 28 sierpnia 1998 r., 10 września 1998 r. i 10 stycznia 2000 r., a także 29 kwietnia 2000 r., 15 maja 2000 r. i 27 czerwca 2000 r.
Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego Izba Skarbowa w B. odwołania nie uwzględniła i decyzją z dnia 18 lipca 2000 r. zaskarżoną decyzję utrzymała w mocy.
W uzasadnieniu Izba podkreśliła, że brak jest podstaw prawnych do odliczenia przez podatnika w badanym roku podatkowym darowizn, skoro przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż w istocie przedmiotowe darowizny przeznaczone były na leczenie małoletniej córki podatnika.
Izba przywołując przepis art. 128, art. 133 par. 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - kodeks rodzinny i opiekuńczy /Dz.U. nr 9 poz. 59/ wywodzi, że na podatniku ciąży obowiązek alimentacyjny wobec małoletniego dziecka i taki charakter miały w istocie "darowizny", których odliczenia bezpodstawnie domaga się skarżący.
Izba podkreśliła także i to, że fakt, iż podatnik nie zamieszkuje z żoną, a także nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa pozostaje bez wpływu na wynikający z powołanego wyżej art. 128 i art. 133 oraz 27 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego obowiązek alimentacyjny.
Biorąc powyższe pod uwagę Izba stwierdziła, iż przekazywane na rzecz małoletniego dziecka kwoty w wykonaniu tego obowiązku nie mogą zostać uznane za darowiznę w rozumieniu art. 26 ust. 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako podlegającą odliczeniu od podstawy opodatkowania, a zatem Urząd Skarbowy we W. słusznie zakwestionował możliwość zastosowania przedmiotowego odliczenia.
Za słuszne Izba uznała również zakwestionowanie przez Urząd Skarbowy dokonanego przez podatnika odliczenia od dochodu z tytułu wydatków rehabilitacyjnych w kwocie 915 zł, skoro podatnik nie posiadał samochodu zarejestrowanego na swoje nazwisko, a także nie korzystał z zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych, oraz żądanie odliczenia wydatków na zakup literatury fachowej z zakresu BHP z uwagi na fakt, że w 1996 roku podatnik uzyskiwał tylko dochody z tytułu renty inwalidzkiej, a ponadto zasadność powyższych ustaleń potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym na wstępie wyroku. I wreszcie Izba podkreśliła, że łączna kwota zaległości 192,10 zł określona decyzją Urzędu Skarbowego we W. z dnia 1 lipca 1998 r., została umorzona /wraz z odsetkami za zwłokę/ decyzją Urzędu z dnia 11 sierpnia 1998 r.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego pod adresem zaskarżonej decyzji brak jest wyraźnych zarzutów. Z treści skargi można jedynie ogólnie wywnioskować, iż za bezzasadne skarżący uznaje nieodliczenie od dochodów za 1996 r. wydatków z tytułu dokonanej darowizny oraz przeznaczonych na zakup literatury fachowej.
Izba w odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie w pełni podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny wyposażony został w funkcje kontrolne, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji Sąd bada zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 19095 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368./.
W ustalonym bezspornie stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Otóż w rozważanej sprawie skarżący domagał się odliczenia od dochodu za 1996 rok darowizny. Z treści znajdującej się w aktach sprawy umowy darowizny wynika, że ustalona została ona w wysokości 15 procent renty ZUS z 1996 roku, otrzymanej przez skarżącego. Kwota ta przeznaczona była na leczenie dziecka, co organy ustaliły przeprowadzając dodatkowe postępowanie wyjaśniające, a w szczególności w oparciu o zeznania przesłuchanej w charakterze świadka Krystyny S., która potwierdziła otrzymanie świadczenia darowizny z przeznaczeniem na leczenie córki.
Zatem Izba zasadnie podkreśliła, iż stosownie do art. 128 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - kodeks rodzinny i opiekuńczy - obowiązek dostarczenia środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania, obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo, zaś art. 133 par. 1 powołanej ustawy stanowi, iż rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które jeszcze nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie. W świetle powyższej regulacji prawnej organy skarbowe prawidłowo uznały, iż poczyniona darowizna stanowi faktycznie, kwotę przekazaną w ramach obowiązku alimentacyjnego, przy czym bez znaczenia w tym przypadku pozostaje fakt, że skarżący nie zamieszkuje razem z żoną i nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego.
W świetle powyższego przekazane na rzecz małoletniego dziecka kwoty w wykonaniu obowiązku alimentacyjnego nie mogą zostać uznane za darowiznę w rozumieniu art. 26 ust. 1 pkt 1 powołanej na wstępie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającą odliczeniu od podstawy opodatkowania.
W skardze S. nawiązuje także do wydatków poniesionych na literaturę BHP. Organ podatkowy pierwszej instancji zasadnie zakwestionował możliwość dokonania odliczenia z tego tytułu skoro uzyskiwane przez skarżącego w 1996 roku przychody pochodziły wyłącznie z renty inwalidzkiej, natomiast zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 7b ustawy o podatku dochodowym w brzmieniu obowiązującym w roku 1996 warunkiem korzystania z tego odliczenia było uzyskiwanie przychodów określonych w art. 12 ust. 1 tej samej ustawy tj. ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy. Brak było zatem podstawy do korzystania z powyższego odliczenia przez skarżącego.
Z tych przyczyn skarga jako niezasadna na mocy art. 27 ust. 1 cyt. w. ustawy o NSA podlega oddaleniu.