Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 29 stycznia 2018 r. przyznano skarżącej H. K. prawo pomocy w niniejszej sprawie przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Pismem z dnia 9 lutego 2018 r. Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącej z urzędu adwokata T. P. Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na wyżej opisaną decyzję. Jak wynika z protokołu rozprawy, stawił się na niej wyznaczony adwokat, który podtrzymał skargę i wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej, jednocześnie oświadczając, że nie zostały one opłacone w żadnej części.
Pełnomocnik z urzędu w terminie właściwym dla wniesienia środka zaskarżenia od ww. wyroku sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i w dniu 7 czerwca 2018 r. wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej za dokonanie tej czynności, jednocześnie oświadczając, iż koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 poz. 1714, dalej jako rozporządzenie).
W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest należność pieniężna mieszcząca się w przedziale określonym § 8 pkt 3 rozporządzenia.
W konsekwencji opłata przysługująca pełnomocnikowi z urzędu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, stosownie do § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 8 pkt 3, wynosi 600 zł.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wyznaczonemu adwokatowi, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, przysługuje 50% opłaty określonej w punkcie 1, nie mniej niż 120 zł.
Zatem do wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej ze względu na to, że prowadził sprawę w pierwszej instancji, zastosowanie będzie miała opłata równa 50% z 600 zł, czyli w kwocie 300 zł.
Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki (aktualnie 23%) podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, zgodnie z brzmieniem § 4 ust. 3 rozporządzenia.
Mając na uwadze treść cyt. przepisów rozporządzenia, referendarz sądowy postanowił przyznać pełnomocnikowi skarżącej tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu łączną kwotę 1.107 zł brutto, na którą składają się: wynagrodzenie w wysokości 738 zł brutto za zastępstwo prawne wykonane przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji (tj. opłata w wysokości 600 zł powiększona o kwotę 138 zł podatku od towarów i usług) oraz wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 369 zł brutto (tj. opłata w wysokości 300 zł powiększona o kwotę 69 zł podatku od towarów i usług).
Z tych względów referendarz sądowy, działając na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.