Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 października 2016 r. skarżący P.M. wniósł o doręczenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 sierpnia 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. względnie o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną decyzją ostateczną. Uzasadniając wniosek, skarżący powołał się na art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U z 2015 r. poz. 613 ze zm. – dalej zwaną O.p.), wskazując jako podstawę wznowienia brak udziału strony nie z jej winy w postępowaniu.
Skarżący wniósł również o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej z dnia 8 sierpnia 2016 r. na podstawie art. 246 § 1 O.p., twierdząc, że okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
Postanowieniem z dnia 24 listopada 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej z dnia 8 sierpnia 2016 r., stwierdzając, że na etapie rozpatrywania sprawy z wniosku o wznowienie postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 4 O.p., nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji po wznowieniu postępowania, a w konsekwencji nie zaistniała przesłanka uzasadniająca wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 246 § 1 O.p.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w której zarzucił organowi podatkowemu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- – art. 246 § 1 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przedwczesnej i bezzasadnej odmowie wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 sierpnia 2016 r.,
- – art. 122 i art. 187 § 1 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu zgromadzenia całości materiału dowodowego niezbędnego do rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej,
- – art. 217 § 1 i 2 w zw. z art. 210 § 4, art. 219 i art. 246 § 1 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na sporządzeniu wadliwego postanowienia przez organ podatkowy.
W ocenie skarżącego okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 sierpnia 2016 r. w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 O.p., albowiem strona bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu, co było wynikiem nieprawidłowego doręczania korespondencji w toku postepowania podatkowego. Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie nie zostało poprzedzone analizą istnienia przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji, a organ podatkowy w jego uzasadnieniu ograniczył się jedynie do przytoczenia treści art. 246 § 1 O.p. i stwierdzenia braku przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji.
Nadto skarżący zarzucił organowi, że nie zapewnił stronie możliwości wypowiedzenia się w sprawie, tj. nie informował strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz nie wyznaczył 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 246 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
Warunkiem wstrzymania wykonania decyzji w myśl przywołanego przepisu jest istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji. Przez prawdopodobieństwo uchylenia decyzji należy w ocenie Sądu rozumieć obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie przesłanki dającej podstawę do uchylenia decyzji jest wysoce prawdopodobne. Fakt powoływania przez podatnika określonych argumentów nie oznacza sam przez się, że takie prawdopodobieństwo zaistniało. Wniosek strony o wstrzymanie wykonania decyzji może zostać uwzględniony jedynie wówczas, kiedy okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Zatem gdy na podstawie akt sprawy organ wstępnie jest przekonany o możliwości uchylenia decyzji wstrzymuje jej wykonanie, jeżeli zaś takiego przekonania nie ma, odmawia wstrzymania wykonania tej decyzji.
Zgodnie z poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym tylko uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji, obliguje organ do jej wstrzymania na podstawie art. 246 O.p. (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 1059/12 i wyrok WSA z Łodzi z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt. ISA/Łd 642/14, publ. w bazie internetowej CBOSA).
Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie organ podatkowy prawidłowo ocenił, że okoliczności sprawy nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania. O tym, że dokonana przez organ podatkowy ocena prawdopodobieństwa nie była dowolna, lecz była wynikiem rzetelnego rozważenia okoliczności przywoływanych przez skarżącego świadczy fakt wydania przez ten organ w dniu 20 grudnia 2016 r. decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 8 sierpnia 2016 r.
Powyższe oznacza, że organ podatkowy, wydając zaskarżone postanowienie, nie był przekonany o zasadności uchylenia decyzji ostatecznej, a zatem nie był zobligowany do jej wstrzymania na wniosek strony.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 246 § 1, 122 oraz 187 § 1 O.p. za chybione.
Sąd nie podzielił również zarzutów dotyczących naruszenia art. 200 § 1 O.p., zgodnie z którym przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Jak bowiem wynika z treści przepisu art. 219 O.p., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 208, 210 § 2a i § 3-5 oraz art. 211-215, a do postanowień, na które przysługuje zażalenie oraz postanowień, o których mowa w art. 228 § 1, stosuje się również art. 240-249 oraz art. 252, z tym że zamiast decyzji, o których mowa w art. 243 § 3, art. 245 § 1 i art. 248 § 3, wydaje się postanowienie. Z powyższych unormowań wynika zatem jednoznacznie, że przepisy Ordynacji podatkowej nie nakładają na organy podatkowe obowiązku zastosowania przepisu art. 200 § 1 przed wydaniem postanowienia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji.
Nieuzasadniony jest także w ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 217 § 1 i 2 O.p. Zaskarżone postanowienie zawiera bowiem – wbrew twierdzeniom skarżącego – wszystkie elementy, o których mowa w przywołanym przepisie.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.), oddalił skargę.