Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 listopada 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: Naczelnik US) z dnia 30 sierpnia 2017 r. w przedmiocie zaliczenia wpłaty z dnia 3 lipca 2017 r. w kwocie 6.000 zł na poczet zaległości podatkowych podatnika R.J. z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. w kwocie 5.021,73 zł oraz odsetek za zwłokę od tej zaległości w kwocie 978,27 zł.
W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że decyzją z dnia 8 marca 2016 r. Naczelnik US rozłożył panu R.J. zaległość podatkową z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od lipca do grudnia 2014 r. oraz od stycznia do grudnia 2015 r. w łącznej kwocie należności głównej 253.116,37 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 13.564 zł na 24 raty. Terminy płatności rat zostały ustalone i wyszczególnione w decyzji.
W dniu 3 lipca 2017 r. podatnik wpłacił na konto urzędu skarbowego kwotę 6.000 zł tytułem spłaty 14 raty podatku wynikającej z ww. decyzji. Organ ustalił jednak, że wpłata została dokonana po terminie płatności raty, który zgodnie z decyzją przypadał na dzień 30 czerwca 2017 r. W związku z tym dokonana wpłata nie została zaliczona na poczet 14 raty wynikającej z ww. decyzji, a zgodnie z art. 62 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 201 ze zm.), dalej O.p., na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności. Na podstawie art. 49 § 2 O.p. odsetki od zaległości naliczone zostały od dnia następującego po dniu, na który przypadał termin płatności zaległości, tj. od dnia 27 stycznia 2015 r.
Organ zaznaczył, że podatnik w żaden sposób nie udowodnił podniesionej w zażaleniu okoliczności, iż przelew zlecony został w dniu 30 czerwca 2017 r. W aktach sprawy znajduje się wtórnik zlecenia płatniczego, z którego wynika, że datą obciążenia rachunku bankowego podatnika jest dzień 3 lipca 2017 r.
W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, dokonane przez organ pierwszej instancji zaliczenie wpłaty było prawidłowe.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie pan R.J. wniósł o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem Naczelnika US oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: art. 62 § 1, § 4 oraz art. 55 § 2 O.p. w zw. z art. 60 § 1 pkt 2 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, art. 2a O.p. poprzez rozstrzygnięcie zaistniałych w niniejszej sprawie wątpliwości dotyczących przepisów prawa (art. 60 § 1 pkt 2 O.p.) i okoliczności faktycznych dotyczących daty dokonania zapłaty raty na niekorzyść skarżącego; art. 217 § 1 pkt 4 i 5 i § 2 w zw. z art. 219 w zw. z art. 210 § 4 O.p. - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku prawidłowego uzasadnienia.
W uzasadnieniu skargi zarzucono dodatkowo naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez błędne ustalenie, iż wpłata została dokonana w dniu 3 lipca 2017 r. Skarżący podniósł, że przelew kwoty 6000 zł zlecił w dniu 30 czerwca 2017 r. i jest to data dokonania zapłaty. Jeżeli przelew nie został zrealizowany w terminie np. został odrzucony przez bank z przyczyn niezależnych od podatnika, to nie powinien być on obciążany nieprawidłowym funkcjonowaniem systemu bankowego.
Skarżący zarzucił, że dokonana przez niego wpłata błędnie nie została zaliczona zgodnie z jego wnioskiem na poczet raty wynikającej z decyzji Naczelnika US z dnia 8 marca 2016 r., a na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Przede wszystkim bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące błędnego ustalenia stanu faktycznego. Organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że wpłata kwoty 6.000 zł, podlegającej zaliczeniu, dokonana została w dniu 3 lipca 2017 r., potwierdza to bowiem znajdujący się w aktach sprawy dokument w postaci wtórnika zlecenia płatniczego. Wynika z niego, że datą obciążenia/wpłaty był dzień 03.07.2017r., a w dniu następnym nastąpiła autoryzacja i rozrachunek. Natomiast twierdzenia skarżącego, że przelew zlecił do wykonania w dniu 30 czerwca 2017 r., nie zostały w żaden sposób choćby uprawdopodobnione. W tej sytuacji nie można mówić o istnieniu jakichkolwiek wątpliwości co do daty dokonania wpłaty, które powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść skarżącego.
Prawidłowo też organ określił konsekwencje dokonania wpłaty raty po terminie jej płatności.
Zgodnie z art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet, którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Do wpłat zaliczanych na poczet zaległości podatkowych stosuje się art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.
W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie.
Skarżący dokonując spornej wpłaty wskazał, że dotyczy ona 14 raty wynikającej z decyzji z dnia 8 marca 2016 r. rozkładającej zaległość podatkową na raty. Dyspozycja ta jednak nie mogła zostać wykonana, zgodnie bowiem z art. 259 § 1 pkt 2 O.p., skutkiem niedotrzymania terminu płatności raty jest wygaśnięcie decyzji z mocy prawa w części dotyczącej raty niezapłaconej w terminie płatności. Słusznie zatem organ dokonaną wpłatę zaliczył stosownie do dyspozycji art. 62 § 1 O.p. na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności i w proporcji, o której mowa w art. 55 § 2 O.p.
Prawidłowo też odsetki naliczone zostały od dnia następującego po dniu, na który przypadał termin płatności zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r., tj. od 27 stycznia 2015 r. Wynika to z art. 49 § 2 O.p., w myśl którego jeżeli w terminie określonym w decyzji podatnik nie dokonał zapłaty odroczonego podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub nie zapłacił którejkolwiek z rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość podatkowa wraz z odsetkami za zwłokę, terminem płatności podatku lub zaległości podatkowej objętej odroczeniem lub ratą staje się odpowiednio termin określony w art. 47 § 1-3 O.p.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), skargę oddalił.