Uzasadnienie
S. L. w dniu 7 grudnia 1999 r. złożył w Urzędzie Skarbowym wniosek o zwolnienie płatnika - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z obowiązku poboru podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. od dochodów otrzymywanych z tytułu renty.
Urząd Skarbowy decyzją z dnia 21 czerwca 2000 r. odmówił zwolnienia płatnika - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z obowiązku poboru podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r.
Od powyższej decyzji S. L. wniósł odwołanie kwestionując jej zasadność i wnosząc o uwzględnienie jego wniosku.
Izba Skarbowa rozpoznając odwołanie S. L. od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 21 czerwca 2000 r. w sprawie odmowy zwolnienia płatnika - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z obowiązku poboru podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r., decyzją z dnia 11 stycznia 2001 r. umorzyła postępowanie odwoławcze.
Izba Skarbowa w uzasadnieniu swojej decyzji wskazała, że nie znalazła przesłanek dla uwzględnienia roszczeń odwołującego. Organ ten wskazał, że zgodnie z art. 22 § 2 pkt 2 lit.a) ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika może zwolnić płatnika z obowiązku poboru podatku, gdy pobranie podatku zagraża ważnym interesom podatnika, a w szczególności jego egzystencji. Organ podatkowy I instancji w toku przeprowadzonego postępowania podatkowego zbadał sytuację materialno-bytową odwołującego. Przedłożone przez S. L. dokumenty, jak również informacja Ośrodka Pomocy Społecznej w W. nie dały podstaw do stwierdzenia, że pobranie podatku mogłoby zagrażać egzystencji odwołującego.
Organ II instancji stwierdził, że podziela pogląd wyrażony w decyzji organu I instancji, jednakże wskazał, że zwolnienie płatnika z obowiązku poboru zaliczek na poczet podatku dochodowego mogło nastąpić jedynie do końca danego roku podatkowego. W przedmiotowej sprawie byt prawny zaliczek skończył się z upływem roku 2000. Wobec faktu, iż wniosek S. L. o zwolnienie płatnika z obowiązku poboru podatku, jak i wydana na powyższe decyzja Urzędu Skarbowego dotyczyły roku podatkowego 2000, który upłynął, bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania odwoławczego w niniejszej sprawie.
S. L. w skardze na powyższą decyzję Izby Skarbowej do Naczelnego Sądu Administracyjnego zakwestionował jej prawidłowość i zarzucił, że wydana została z rażącym naruszeniem prawa.
Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga S. L. zasługuje na uwzględnienie, gdyż zakres uchybień popełnionych przy wydawaniu zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej jest tego rodzaju, iż uznać należy, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w sposób rażący, w szczególności art. 208 i art. 233 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkować musi stwierdzeniem nieważności tej decyzji, gdyż zachodzą przyczyny określone w art. 247 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej.
W ocenie Sądu w swojej decyzji Izba Skarbowa w sprawie niniejszej nieprawidłowo przyjęła, że w wypadku gdy zachodzić może bezprzedmiotowość postępowania co do meritum, to dopuszczalne jest umorzenie postępowania odwoławczego.
Wskazać należy, iż umorzenie postępowania odwoławczego dopuszczalne jest wtedy i tylko wtedy, gdy zachodzi bezprzedmiotowość samego tylko postępowania odwoławczego (np. wskutek cofnięcia odwołania), nie zaś gdy organ stwierdza, że bezprzedmiotowe jest postępowanie prowadzone co do istoty w danej sprawie.
W sprawie zaniechania poboru podatku lub zaliczek na podatek, gdy zachodzi bezprzedmiotowość postępowania z uwagi na zakończenie roku podatkowego, w trakcie którego pobierane były przedmiotowe zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, należy zastosować normę wynikającą z przepisu art. 208 § 1 ordynacji podatkowej.
Z uwagi na powyższe na mocy art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), należało orzec jak w sentencji wyroku.