Uzasadnienie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2001r., sygn. 3057/01 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., działając na podstawie art. 228 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz.926 z późn. zm.) stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez S. A., działającego w imieniu syna A. A. od decyzji Wójta Gminy K. z dnia 11 września 2001r., nr 355/z/01 zmieniającej A. A. wysokość podatku od nieruchomości za 2001r. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że w ocenie Kolegium S. A. nie posiadał legitymacji do wniesienia odwołania w imieniu A. A., ponieważ kserokopia pełnomocnictwa przedłożona do akt sprawy nie spełnia wymogów określonych w art.33 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz.1071 z późn. zm.).
S. A., działając w imieniu A. A. wniósł skargę na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, podnosząc zarzuty dotyczące nieprawidłowości decyzji Wójta Gminy K. z dnia 11 września 2001r. Nadto skarżący w piśmie z dnia 4 lutego 2002r. podniósł, iż nie rozumie dlaczego organ drugiej instancji stwierdził niedopuszczalność wniesionego odwołania od tej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na złożoną skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustaw – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1270).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu między stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające stwierdzenie przez organ odwoławczy niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa.
Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również i podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji.
Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje zaś sytuacje, gdy odwołanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną w sprawie.
W niniejszej sprawie odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniósł pełnomocnik strony, dołączając do akt sprawy jedynie kserokopię pełnomocnictwa. W tym miejscu zauważyć należy, iż zgodnie z treścią art. 137 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, której przepisy stanowią podstawę do orzekania Samorządowego Kolegium Odwoławczego jako organu podatkowego drugiej instancji, pełnomocnik winien dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa.
Zgodnie z treścią art. 168 ustawy Ordynacja podatkowa odwołanie powinno spełniać określone wymagania formalne. Jednym z wymogów formalnych odwołania wnoszonego za pośrednictwem pełnomocnika jest konieczność dołączenia do akt oryginału, bądź urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa.
W sytuacji gdy wniesione odwołanie nie czyniło zadość ustalonym wymaganiom – do akt dołączono bowiem jedynie kserokopię pełnomocnictwa, na organie odwoławczym ciążył obowiązek wezwania wnoszącego do usunięcia braku, z pouczeniem, ze niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia (art. 169 § 1 w zw. z art. 136 ustawy Ordynacja podatkowa). Braki formalne odwołania nie mogą zaś stanowić o jego niedopuszczalności.
Z wymienionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie w całości. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.
Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie artr.152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określającego czy i w jakim zakresie zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem zdaniem Sądu obligatoryjne tylko w takim przypadku, gdy zaskarżony do sądu akt nadaje się ze swej istoty do wykonania.