Uzasadnienie
Syndyk masy upadłości "A" spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r.
Zarządzeniem z dnia 23 listopada 2015 r. Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika strony do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu wskazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej. Sąd w pouczeniu, skierowanym do pełnomocnika wskazał, że w wypadku, gdy strona nie usunie braków formalnych skargi w zakreślonym terminie 7 dni od doręczenia zarządzenia, nastąpi odrzucenie skargi.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższego wezwania wynika, że zostało one doręczone w dniu 30 listopada 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie wezwano pełnomocnika do usunięcia braków formalnych skargi przez poprzez złożenie dokumentu wskazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, pouczając o skutkach jego niewykonania, tj. wskazano na rygor w postaci odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony 30 listopada 2015 r., zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął 7 grudnia 2015 r.
Pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, pełnomocnik strony nie wykonał nałożonego na niego obowiązku.
Uwzględniając, że powyższy brak uniemożliwia nadanie biegu sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 ww. ustawy.