Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 grudnia 2016 r. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na "postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 października 2016r. w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów wykonania lub umorzenia obowiązku w całości albo w części, przedawnienia, wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia".
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przez stronę skarżącą środków zaskarżenia.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 29 grudnia 2016 r. zobowiązano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez złożenie dokumentu, określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. W zarządzeniu zakreślono termin 7 dni na jego wykonanie oraz wskazano rygor odrzucenia skargi.
Przesyłka, zawierająca wezwanie, została doręczona stronie skarżącej w dniu 25 stycznia 2017 r. (potwierdzenie odbioru - k. 10 akt sądowych).
Zakreślony termin upłynął bezskutecznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.
W niniejszej sprawie skarżąca spółka została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wskazanych w zarządzeniu z dnia 29 grudnia 2016r. Przesyłka, zawierająca odpis zarządzenia, została doręczona w dniu 25 stycznia 2017r. Zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia powyższych braków upływał z dniem 1 lutego 2017 r. W wyznaczonym terminie braki formalne skargi nie zostały uzupełnione.
Należy podkreślić, że wezwanie Sądu zawierało szczegółowe pouczenie co do terminu i sposobu wypełnienia obowiązku nałożonego na stronę skarżącą, a także skutku jego niedochowania.
Niezależnie od powyższego, wskazać należy, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Stosownie do art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W sytuacji zatem gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, a następnie wniesienie skargi do sądu administracyjnego, przy czym zaznaczyć należy, iż skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji.
W niniejszej sprawie spółka, wnosząc do Sądu skargę, podała, że skarga dotyczy "postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 października 2016r. w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów wykonania lub umorzenia obowiązku w całości albo w części, przedawnienia, wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia". W treści skargi spółka powołała się na sygn. akt administracyjnych "[...]".
Tymczasem, jak wynika z przekazanych akt administracyjnych, przedmiotem skargi jest postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, które zawierało prawidłowe pouczenie o trybie oraz terminie wniesienia zażalenia. Ponadto jak wynika z informacji przekazanych w odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej nie zarejestrował wpływu zażalenia wniesionego przez "A" Sp. z o.o. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...]. Nadto w odpowiedzi na wezwanie organu II instancji Naczelnik Urzędu Skarbowego w piśmie z dnia 14 grudnia 2016r. poinformował, że do dnia sporządzenia niniejszego pisma nie wpłynęło do Urzędu Skarbowego zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego nr [...] z dnia 13 października 2016r. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił również, że w dniu 13 października 2016 r. nie wydał jakichkolwiek orzeczeń, w których stroną była "A" Sp. z o.o.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego jedynie w przypadku niezadowolenia z rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Możliwość poddania działalności administracji publicznej sądowej kontroli sądowej nie oznacza bowiem prawa sądu do zastępowania organów administracyjnych w podejmowaniu aktów administracyjnych z pominięciem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, bądź w sprawowaniu nadzoru w związku z wykonywanymi przez nie zadaniami z zakresu administracji.
Oznacza to, że skarga strony na postanowienie organu I instancji nie może zostać rozpoznana merytorycznie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, co wynika z powołanych wyżej regulacji, jest bowiem wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia. Skargę można wnieść tylko od ostatecznego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie administracyjnej, a nie od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji.
Niedopełnienie przez wnoszącego skargę, środków zaskarżenia, jest jedną z przesłanek niedopuszczalności skargi, o jakiej mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. B. Dauter, B. Gruszczyński i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009 r., s.194), a w konsekwencji skutkuje jej odrzuceniem.
Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, skargę odrzucił.