Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 24 stycznia 2017 r., skarżąca W. Ł. zwróciła się przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że rozpoznanie wniosku skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych jest zbędne.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest odmowa umorzenia skarżącej należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy.
Przepis zawarty w art. 239 § 1 pkt 1 lit. e) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), stanowi, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych.
Powyższe oznacza, że skarżąca jest w niniejszej sprawie ustawowo zwolniona od ponoszenia kosztów sądowych i nie ma obowiązku ich uiszczania na żadnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego.
Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Mając na uwadze powyższe referendarz sądowy, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
Przechodząc do rozpoznania wniosku skarżącej o ustanowienie pełnomocnika wskazać należy, że okoliczność, iż korzysta ona z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych ma istotne znaczenie z punktu widzenia przesłanek, w świetle których należy dokonać oceny zasadności wniesionego przez stronę żądania. Z tego względu zastosowanie w niniejszej sprawie będą miały przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. O odpowiednim ich stosowaniu stanowi bowiem art. 262 p.p.s.a.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z uczącym się wnukiem (18 lat). Poza maszynami do szycia o łącznej wartości 1.235 zł, które wykorzystuje w prowadzonej działalności gospodarczej oraz środkami pieniężnymi w kwocie 1.500 zł, które pochodzą z pożyczki i przeznaczone są na opłacenie wynajmowanego lokalu użytkowego i mieszkania, nie posiada innego majątku. Majątku nie posiada także jej wnuk. Źródłem utrzymania rodziny jest emerytura przyznana skarżącej, która wynosi 888,41 zł brutto, prowadzona przez nią działalność gospodarcza, z której średni miesięczny dochód kształtuje się na poziomie około 350 zł netto oraz alimenty przekazywane wnukowi w kwocie 450 zł. Skarżąca jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, leczy się na choroby przewlekłe – miesięcznie przeznacza kwotę 180 zł na zakup niezbędnych leków. Kwotę około 1.134 zł skarżąca wydatkuje na opłaty za czynsz najmu mieszkania, abonament TV, ubezpieczenie na życie, spłatę zaciągniętych pożyczek.
Określając wysokość ponoszonych przez skarżącą wydatków referendarz sądowy nie wziął pod uwagę ponoszonych przez nią opłat za najem lokalu użytkowego, wydatków na jego ubezpieczenie oraz na składki do ZUS, gdyż koszty te zostały uwzględnione w przyjętym dochodzie z tytułu działalności gospodarczej.
Powyższe referendarz sądowy ustalił na podstawie oświadczenia złożonego przez skarżącą o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także dokumentów dołączonych do wniosku i znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy.
W tym stanie sprawy, referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała, że nie ma możliwości poniesienia kosztów zastępstwa procesowego z wyboru, bez jednoczesnego uszczerbku w koniecznym utrzymaniu swoim i wnuka. Skarżąca nie posiada oszczędności, miesięczne dochody w całości wydatkuje na bieżące, podstawowe potrzeby swoje i wnuka, zaś koszty utrzymania w części przekraczającej kwotę bieżących dochodów pokrywa z zaciąganych na ten cel pożyczek.
Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.