Uzasadnienie
M. P. w dniu 6 marca 2017 r. zwróciła się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie przez zwolnienie od uiszczenia wpisu sadowego w kwocie 100 zł.
Z uwagi na to, że wniosek nie został złożony na formularzu, skarżącej przesłano urzędowy formularz PPF, celem jego wypełnienia i odesłania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art. 252 i 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a".
Przedmiotową przesyłkę doręczono wnioskodawczyni w dniu 5 kwietnia 2017 r. (dowód: potwierdzenie odbioru k. 23)
W zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 12 kwietnia 2017 r., wnioskodawczyni nie uczyniła zadość wezwaniu.
Zarządzeniem z dnia 16 maja 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Od wydanego zarządzenia skarżąca wniosła sprzeciw zapewniając o dochowaniu wszelkich terminów i wykonaniu obowiązków nałożonych przez Sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, że orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.
W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a., warunkiem koniecznym rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu. Wzór takiego formularza, obecnie obowiązującego, został określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257).
W związku z tym, że przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na wymaganym przez ww. przepisy formularzu, przesłano skarżącej urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia i odesłania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W zakreślonym siedmiodniowym terminie skarżąca nie uczyniła zadość wezwaniu.
Skarżąca wskazując w sprzeciwie na dochowaniu wszelkich terminów i wykonanie obowiązków nałożonych przez Sąd, nie przytoczyła twierdzeń o dacie złożenia wniosku na urzędowym formularzu ani nie przedłożyła żadnych dowodów potwierdzających tę okoliczność.
Jak stanowi art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W konsekwencji tak ustalonego stanu faktycznego oraz treści art. 257 p.p.s.a. prawidłowo Referendarz Sądowy orzekł o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania bowiem skarżąca w wyznaczonym terminie nie złożyła wniosku na wymaganym formularzu.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.