Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło B.H. uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2015 roku w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2013 rok.
W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że decyzją z dnia [...] 2015 r. Wójt Gminy ustalił B.H. i P. D. wymiar podatku od nieruchomości za 2015 rok. Pismem z dnia 21 października 2015 r. B.H. złożył odwołanie.
Zgodnie z przepisem art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej (zwanej dalej O.p.) odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
Na podstawie akt sprawy Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja została doręczoną stronie w dniu 6 października 2015r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji w aktach organu pierwszej instancji). Termin do złożenia odwołania upływał zatem w dniu 20 października 2015 r. Odwołanie strony sporządzone w dniu 21 października 2015 r. zostało złożone w organie pierwszej instancji za pośrednictwem poczty w tym samym dniu tj. 21 października 2015 r. (dowód: data nadania pisma w urzędzie pocztowym). Z powyższego wynika, że odwołanie zostało wniesione po ustawowym terminie do wniesienia odwołania. Strona odwołująca nie wniosła jednocześnie prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i nie uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jej winy.
Wobec powyższego na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Kolegium stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na powyższe postanowienie, wniósł B.H. żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia i zasądzenia zwrotu kosztów.
Skarżący nie sporządził uzasadnienia skargi.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 ustawy dnia z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm. dalej - "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 p.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Na podstawie art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu, tzn. czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie narusza prawa w stopniu skutkującym jego uchyleniem.
W myśl art. 223 § 1 i 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał decyzję oraz w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, zaś wniesienie odwołania z uchybieniem tego terminu powoduje ten skutek, iż organ odwoławczy w drodze postanowienia stwierdza uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, a wniesione odwołanie nie podlega rozpoznaniu.
W rozpoznawanej sprawie decyzja, od której skarżący wniósł odwołanie, została skarżącemu doręczona 6 października 2015 r., co wynika z adnotacji uczynionej na zwrotnym potwierdzeniu doręczenia. Jest więc oczywistym, że 14 dniowy termin do wniesienia odwołania upływał 20 października 2015 r., przy czym nie był to dzień ustawowo wolny od pracy.
Ustalenie w tych warunkach przez SKO, że złożenie odwołania w dniu 21 października 2015 r. nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej, jest zgodne z prawem. Wydane przez SKO postanowienie stwierdzające to uchybienie ma swoje oparcie w przepisie art. 228 Ordynacji podatkowej.
Dodatkowo podnieść należy, że uchybienie terminu nie podlega żadnym ocenom ani stopniowaniu skali tego naruszenia. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie.
Mając na uwadze powyższe WSA w Gdańsku na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
DSz