Uzasadnienie
Wnioskiem z 19 czerwca 2013 r. strona skarżąca "A" [...] zwróciła się do Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej zastosowania stawki podatku od towarów i usług przy refakturowaniu kosztów opłat dodatkowych (dostaw mediów) dotyczących umów najmu.
Opisując we wniosku stan faktyczny, który miał być podstawą wydanej indywidualnej interpretacji, strona skarżąca wskazała, że jest jednostką budżetową gminy, powołaną od 1 stycznia 2003 r. uchwałą Rady Miasta z 5 grudnia 2002 r., nie posiada osobowości prawnej, jest podatnikiem VAT. Podstawowym jej zadaniem administrowanie gminnym zasobem mieszkaniowym i lokalami użytkowymi. Gminne lokale użytkowe wynajmowane są na podstawie uchwały Rady Miasta z 13 stycznia 2005 r. w sprawie zasad gospodarowania zasobem komunalnych lokali użytkowych, czynszów i ich płatności oraz podziału Miasta na strefy czynszowe. Wynajem lokali użytkowych odbywa się w trybie przewidzianym w uchwale. Zgodnie z § 5 uchwały ustalony na zasadach uchwały czynsz jest opłatą za używanie lokalu i nie obejmuje opłat eksploatacyjnych, określonych w umowie, na przykład z tytułu dostawy mediów. Obowiązek wnoszenia opłat eksploatacyjnych nie dotyczy najemców, którzy zawarli w tym zakresie indywidualne umowy.
W umowach najmu osobno ustalona została stawka czynszu najmu oraz osobno zwrot przez najemcę kosztów za media (dostawy wody i odprowadzania ścieków), które za najemcę zapłacił wynajmujący, w stanie niezmienionym. W umowie najemca upoważnia wynajmującego do nabywania ww. usług we własnym imieniu na rzecz najemcy, który faktycznie z tych usług korzysta oraz zobowiązuje się do zwrotu wynajmującemu tych kosztów. Wynajmujący w osobnych pozycjach wystawia najemcy fakturę za faktycznie zużyte przez niego media (według stanu indywidualnych liczników).
Strona skarżąca zadała pytanie, czy w świetle art. 8 ust. 2a i art. 30 ust. 3 ustawy o VAT odsprzedaż przez nią jako wynajmującego dostaw i świadczenia usług związanych z udostępnieniem mediów (dostaw wody i odprowadzania ścieków) najemcom lokali użytkowych stanowi odrębne od najmu świadczenie, a w konsekwencji, czy może być przedmiotem refakturowania według 8% stawki VAT?
W zaskarżonej interpretacji indywidualnej Minister Finansów uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe.
Organ stwierdził, że opłaty z tytułu mediów (w przypadku gdy najemca nie zawarł umowy bezpośrednio z dostawcę mediów) stanowią wraz z czynszem obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, z tytułu świadczenia usług najmu na rzecz najemców. W związku z tym powinny zostać zaliczone do podstawy opodatkowania z zastosowaniem 23% stawki VAT.
Po wyczerpaniu drogi wezwania o usunięcie naruszenia prawa, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej [...], działając w imieniu Ministra Finansów, wniósł o zawieszenie postępowania sądowego w związku z pytaniem prejudycjalnym zadanym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 października 2013 r., I FSK 1389/12.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje
Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 22 października 2013 r., I FSK 1389/1226 zawiesił postępowanie w sprawie i wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prawnym, czy:
- 1) przepisy art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1 i art. 24 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1 ze zm.; dalej zwanej Dyrektywą 112) należy interpretować w ten sposób, że dochodzi do dostaw przez wynajmującego energii elektrycznej, cieplnej i wody oraz usług wywozu nieczystości na rzecz najemcy lokalu, bezpośrednio zużywającego te towary i usługi, które dostarczane są do tego lokalu przez wyspecjalizowane podmioty trzecie, w sytuacji gdy stroną umów o dostawy tych towarów i świadczenie usług jest wynajmujący przenoszący jedynie koszty ich poniesienia na najemcę lokalu z nich faktycznie korzystającego?;
- 2) w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze – czy koszty energii elektrycznej, cieplnej i wody oraz wywozu nieczystości zużytych przez najemcę lokalu powiększają u wynajmującego podstawę opodatkowania (czynsz), o której mowa w art. 73 Dyrektywy 112, z tytułu świadczenia usługi najmu, czy też przedmiotowe dostawy i usługi stanowią świadczenia odrębne od usługi wynajmu lokali?
Treść pytań pokrywa się w istocie z przedmiotem sporu. Sąd doszedł więc do wniosku, że zasadnym jest zawieszenie postępowania – pytania prejudycjalne są bowiem środkiem służącym zapewnieniu jednolitości (spójności) stosowania prawa unijnego w zakresie tych przepisów krajowych, które podlegają procesowi harmonizacji (por. wyrok TS UE z dnia 22 lutego 1990 w sprawie C-221/88, Zb. Orz.1990,s.I-495). Takimi przepisami jest polska ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
Oczekiwanie przez inne sądy krajowe na rozstrzygnięcie TSUE w przedmiocie pytania prejudycjalnego zadanego przez jeden z sądów krajowych w sprawie istotnej w konkretnym sporze, stanowi realizację zasady lojalnej współpracy z art. 4 ust.3 Traktatu o Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana Dz. Urz. UE C 83 z 30 marca 2010 r., s.13).
Powyższe oznacza, że jeżeli nie istnieją uzasadnione wątpliwości co do ważności zaskarżonego aktu lub czynności lub akt ten czy też czynność powinny zostać w sposób oczywisty wyeliminowane z obrotu z innych przyczyn – pożądanym będzie zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozstrzygnięcia TSUE w sprawie, która stała się podstawą do wystąpienia z zapytaniem prejudycjalnym innego sądu.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.