Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 października 2016 r. w przedmiocie zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości zajętej w toku postępowania egzekucyjnego, skarżąca Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, wniosek ten motywując tym, że sprzedaż nieruchomości po nieprawidłowo ustalonej wartości odbędzie się ze szkodą dla skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - określanej dalej jako P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest więc instytucją wyjątkową i ma na celu przejściowe zabezpieczenie interesów skarżącego.
Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy takiego rozstrzygnięcia, które podlega wykonaniu, to znaczy takiego, które nakłada na stronę skarżącą obowiązek podjęcia określonych czynności w celu doprowadzenia do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym akcie.
Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. może wstrzymać wykonanie tylko takiego postanowienia, które podlega wykonaniu w sposób dobrowolny, lub też w razie braku pożądanego działania przez zobowiązanego – w sposób przymusowy. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu polega więc na wstrzymaniu skutków prawnych, które on wywołuje, związanych z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania. W przypadku gdy zaskarżone postanowienie nie nakłada na stronę żadnych obowiązków, nie można wstrzymać jego wykonania.
W ocenie Sądu postanowienie, którego dotyczy niniejszy wniosek nie podlega wykonaniu, dlatego też żądanie skarżącej Spółki nie mogło zostać uwzględnione.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w toku postępowania egzekucyjnego, które zmierzało do przeprowadzenia egzekucji z nieruchomości. W tym celu Naczelnik Urzędu Skarbowego podjął czynności zmierzające do opisu i oszacowania nieruchomości. W ich wyniku Spółka zgłosiła zarzuty do opisu i oszacowania wartości nieruchomości, które jednak zostały przez organ I instancji postanowieniem z dnia 8 września 2016r. uznane za nieuzasadnione. Po wniesieniu przez stronę zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej wydał zaskarżone postanowienie z dnia 24 października 2016r., w którym utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego. Przedmiotem sporu w tym postępowaniu była w szczególności wartość nieruchomości określona w operacie szacunkowym przez biegłego rzeczoznawcę.
Zaskarżone postanowienie nie nakładało zatem na Spółkę nowych praw i obowiązków, które podlegałyby wykonaniu.
Wykonaniu podlegają rozstrzygnięcia, które stały się podstawą do wydania tytułów wykonawczych będących przedmiotem postępowania egzekucyjnego, w ramach którego wydano zaskarżone postanowienie, gdyż to z nich wynikał obowiązek uiszczenia konkretnej kwoty zobowiązania podatkowego. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do zarzutów w przedmiocie opisu i oszacowania wartości nieruchomości nie wykreowało natomiast nowego zobowiązania po stronie skarżącej ani nie doprowadziło do zmiany wysokości powstałych wcześniej zobowiązań.
Z tego względu postanowienie w przedmiocie zarzutów do opisu i oszacowania nieruchomości nie może być wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Zaskarżone postanowienie, które zostało wydane w toku postępowania egzekucyjnego, otwiera możliwość wyegzekwowania od skarżącej zaległości podatkowych. Samo jednak nie nosi znamion wykonalności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FZ 678/15, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z tych przyczyn Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., gdyż nie podlega ono wykonaniu