Uzasadnienie
W dniu 9 września 2013 r. Minister Finansów reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej wydał wobec D. C. interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Interpretację podatkową doręczono stronie w dniu 16 września 2013 r.
W dniu 27 września 2013 r. skarżąca wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi z dnia 23 października 2013 r. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 9 września 2013 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że powyższą odpowiedź doręczono stronie skutecznie w dniu 25 października 2013 r.
W dniu 20 listopada 2013 r. skarżąca złożyła w urzędzie pocztowym skargę skierowaną bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Przesyłka wpłynęła do tut. Sądu w dniu 25 listopada 2013 r., natomiast w dniu 27 listopada 2013 r. Sąd przesłał skargę według właściwości do Dyrektora Izby Skarbowej reprezentującego Ministra Finansów. Skarga wpłynęła do organu w dniu 2 grudnia 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Jak podkreśla się w doktrynie zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (organ administracji publicznej) na adres właściwego organu administracji publicznej (por: T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak–Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, s. 248).
Podobne stanowisko zaprezentował m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w postanowieniu z dnia 20 października 2004 r. podniósł, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. Nie ma więc znaczenia, że skarżący w otwartym terminie złożyli skargę w organie niewłaściwym (sądzie), gdyż decyduje data przekazania jej organowi właściwemu. Skoro nastąpiło to po terminie, skarga jest spóźniona (sygn. akt IV SA/Gl 647/04, ONSAiWSA 2005/6/116).
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego w sprawie poprzez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z pominięciem tego organu, bezpośrednio do tutejszego Sądu.
Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie poglądem badając terminowość wniesienia skargi, jak w opisanym przypadku, decydujące znaczenie ma nie data wniesienia skargi do Sądu, lecz data nadania skargi do organu, którego działanie lub bezczynność jest objęte skargą. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa skarga została przesłana Dyrektorowi Izby Skarbowej w dniu 27 listopada 2013 r., zaś termin do złożenia skargi z zachowaniem 30 dniowego terminu do jej wniesienia upływał w dniu 25 listopada 2013 r.
Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że skarga wniesiona została po upływie terminu. Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd jest zobligowany odrzucić skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.