Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 1751/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. (dalej "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej "Dyrektor IAS") z dnia 25 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. oraz od marca do lipca 2013 r., odrzucił skargę.
Wnioskiem z dnia 30 stycznia 2020 r. Dyrektor IAS wniósł o sprostowanie sentencji ww. postanowienia, bowiem nieprawidłowo Sąd wskazał, iż decyzja Dyrektora IAS dotyczyła podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. oraz od marca do września 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – dalej jako "p.p.s.a.") Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu.
Zgodnie z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego PWN L-P, Warszawa 1995 pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, s. 421). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia.
Błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2001 r. sygn. akt II SA 863/00, dostępny w CBOSA na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie postanowienie tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zapadło w wyniku rozpoznania skargi na decyzję Dyrektora IAS z dnia 25 lipca 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. oraz od marca do lipca 2013 r., natomiast – jak wskazał to Dyrektor IAS w złożonym wniosku o sprostowanie – w sentencji tegoż postanowienia błędnie wskazano, że decyzja Dyrektora IAS dotyczyła podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. oraz od marca do września 2013 r.
Nieprawidłowe wskazanie okresów rozliczeniowych objętych zaskarżonym aktem było w sposób oczywisty omyłkowe, bowiem przedmiotem zaskarżenia była w niniejszej sprawie decyzja, której właściwy numer i datę wydania wskazano w komparycji, a która zapadła w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. oraz od marca do lipca 2013 r., co prawidłowo wskazano w uzasadnieniu tegoż postanowienia.
Sąd, działając na podstawie przywołanych powyżej przepisów, sprostował oczywistą omyłkę w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 1751/19. W postanowieniu tym bowiem omyłkowo wskazano jako okres rozliczeniowy objęty zaskarżonym aktem "styczeń 2013 r. oraz od marca do września 2013 r.", zamiast prawidłowo "styczeń 2013 r. oraz od marca do lipca 2013 r.".
W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w zw. z art. 166 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.