Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 1 czerwca 2020 r. płatnik składek – D.K. (dalej: Wnioskodawczyni, Skarżąca), wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku (dalej: ZUS) o zwolnienie z obowiązku opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych za maj 2020 roku.
Decyzją z dnia 17 września 2020 r. ZUS, działając na podstawie art. 31zq ust. 7 w zw. z art. 31zq ust. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) - dalej: "ustawa COVID-19" w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 266 ze zm.) - dalej: "u.s.u.s.", odmówił Wnioskodawczyni prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych za maj 2020 r.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Wnioskodawczyni nie złożyła w terminie do 30 czerwca 2020 r. deklaracji rozliczeniowej za maj 2020 r. i nie była zwolniona z ich składania.
W dniu z dnia 16 października 2020 r. Skarżąca złożyła za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W uzasadnianiu skargi wskazano, że deklaracje za kwiecień i maj 2020 r. zostały złożone za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. z zachowaniem terminu. Skarżąca podniosła, że wcześniej złożone deklaracje za marzec 2020 r. były poprawne i umorzono jej składki. Analogiczne deklaracje za kwiecień i maj 2020 r. zostały złożone w terminie, jednak zostały uznane za błędne. W tym okresie nic się nie zmieniło.
W odpowiedzi na skargę ZUS podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pełnomocnik ZUS wniósł o oddalenie skargi, połączenie spraw dotyczących składek za kwiecień i maj do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia z uwagi na tożsamość spraw oraz o zasądzenie od Skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia pełnomocnika wedle prawem przypisanych stawek.
Pełnomocnik organu wskazał, że termin na złożenie deklaracji zakreślony przez ustawodawcę jest terminem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu. W przedmiotowej sprawie w związku ze wznowieniem prowadzenia działalności gospodarczej przez Wnioskodawczynię, co nastąpiło 1 kwietnia 2020 r. płatnik zobowiązany był do złożenia poprawnych deklaracji rozliczeniowych bez uprzedniego wezwania w tym zakresie.
ZUS wskazał, że przekroczenie miesięcznego terminu na wydanie decyzji, które miało miejsce w niniejszej sprawie pozostaje bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez organy orzekające w niniejszej sprawie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Spór w sprawie dotyczy prawidłowości odmowy zwolnienia Skarżącej z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r. ZUS, odwołując się do brzmienia art. 31zq ust. 1 i 3 ustawy COVID-19 stwierdził, że Skarżąca nie była zwolniona z obowiązku składania deklaracji rozliczeniowej za maj 2020 roku i w ustawowym terminie, tj. do 30 czerwca 2020 r., nie dostarczyła dokumentów rozliczeniowych za ww. miesiąc.
Zgodnie z art. 31zo ust. 1 ustawy COVID-19 na wniosek płatnika składek zwalnia się z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek:
- 1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r.,
- 2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r.,
- 3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r.
- – zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych.
Zgodnie z art. 31zq ust. 1 ww. ustawy za marzec, kwiecień i maj 2020 r. płatnik składek zobowiązany jest przesyłać deklaracje rozliczeniowe lub imienne raporty miesięczne na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zgodnie z tymi przepisami zwolniony jest z obowiązku ich składania.
Stosownie do art. 31zq ust. 2 ustawy COVID-19 Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwalnia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia przesłania deklaracji rozliczeniowej lub imiennych raportów miesięczny należnych za ostatni miesiąc wskazany we wniosku o zwolnienie z opłacania składek, a w przypadku gdy płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania - w terminie nie dłuższym niż 30 dni od terminu, w którym powinna być opłacona składka za ostatni miesiąc wskazany we wniosku o zwolnienie z opłacania składek.
Przy czym zgodnie z art. 31zq ust. 3 ustawy COVID-19 warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych należnych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania.
W ocenie Sądu, ZUS w zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił w sposób wystarczający przesłanek, które skutkowały odmową przyznania zwolnienia. Decyzja nie posiada prawidłowego uzasadnienia faktycznego, ponieważ organ lakonicznie stwierdził, że deklaracje nie zostały złożone przed wyznaczonym w ustawie terminem, tj. 30 czerwca 2020 r., jednak nie wyjaśnił właściwie tej okoliczności.
W kontekście powyższego należy wyjaśnić, że do postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, z mocy art. 180 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – dalej "k.p.a." oraz art. 123 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, mają zastosowanie przepisy k.p.a., a w tym zasady ogólne, stanowiące między innymi, że organy administracji publicznej winny: stać na straży praworządności (art. 7 k.p.a.), prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.), wypełniać wobec stron obowiązki informacyjne (art. 9 k.p.a.), zapewnić stronom udział w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), a także działać wnikliwie i szybko (art. 12 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), co oznacza, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a zatem konieczne jest zgromadzenie i przeprowadzenie z urzędu dowodów, które pozwolą rozstrzygnąć sprawę w kontekście znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego. Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).
Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że o uchyleniu zaskarżonej decyzji przesądziły stwierdzone przez Sąd uchybienia proceduralne. Zdając sobie sprawę z realiów rozpoznawania tego typu wniosków, ich ogromnej liczby, ograniczeniach związanych z pandemią Sąd uznał, że nie mogą one uzasadniać niekorzystnych skutków jedynie dla jednej strony postępowania.
W niniejszej sprawie Sąd nie był w stanie należycie skontrolować prawidłowości wydanej decyzji, gdyż z uwagi na brak w aktach administracyjnych sprawy dokumentów źródłowych, które stanowiły podstawę rozstrzygania, kwestia ta wymyka się spod kontroli sądowej. W świetle art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji "na podstawie akt sprawy", co oznacza, że podstawę orzekania stanowi materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2008 r., II FSK 1162/07) oraz, że co do zasady, zakazane jest uwzględnianie okoliczności nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 grudnia 2008 r., VI SA/Wa 2099/05). "Akta sprawy" w powyższym rozumieniu oznaczają dokumentację sprawy, na podstawie której organ ustalił stan faktyczny sprawy i wydał rozstrzygnięcie będące przedmiotem kontroli sądu administracyjnego.
Zarazem sąd jest zobligowany przyjmować, że przesłane przez organ przy skardze akta sprawy są tymi, które organ posiadał prowadząc postępowanie zakończone orzeczeniem zaskarżonym do sądu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 2008 r., I OSK 1548/06).
Sąd nie może przyjąć za prawidłowe odwoływanie się przez ZUS do faktów niewynikających z akt sprawy. Podkreślenia wymaga, że w zaskarżonej decyzji ZUS stwierdził, że Skarżąca do dnia 30 czerwca 2020 r. nie złożyła dokumentów rozliczeniowych i nie była zwolniona z obowiązku ich składania. W uzasadnieniu decyzji brak jest szerszego uzasadnienia w powyższym zakresie.
Na podstawie akt sprawy nie sposób się dowiedzieć, dlaczego za ten miesiąc nie utworzył się klon deklaracji na podstawie DRA za poprzedni okres. Natomiast zawarta w odpowiedzi na skargę argumentacja nie może sanować braków należytego uzasadnienia zaskarżonej do Sądu decyzji. Dopiero bowiem w treści odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w związku ze wznowieniem prowadzenia działalności gospodarczej z dniem 1 kwietnia 2020 r. płatnik składek był zobowiązany do złożenia poprawnych deklaracji. Podkreślenia wymaga, że wskazana okoliczność powinna wynikać materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych. Argumentacja zaprezentowana w odpowiedzi na skargę nie może zastępować czy uzupełniać zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie podnosi się, że odpowiedź na skargę nie może, jako pismo procesowe, być traktowana jako uzupełnienie istotnych braków decyzji. W odpowiedzi na skargę organ orzekający powinien odnieść się do podniesionych w niej zarzutów, a nie dokonywać brakujących ustaleń faktycznych lub ocen prawnych, które powinny znaleźć się w decyzji.
Przedmiotem kontroli Sądu nie są bowiem wywody zawarte w odpowiedzi na skargę, lecz prawidłowość wydanej przez organ decyzji (por. wyrok WSA w Lublinie z 6 lutego 2020 r., III SA/Lu 366/19; wyrok WSA w Gliwicach z 24 lipca 2018 r., I SA/Gl 452/18, CBOSA).
Ponadto wyjaśnienia wymaga czy Skarżąca złożyła deklaracje w terminie. Jak bowiem podniesiono w skardze deklaracja została złożona terminowo, jednak organ uznał ją za błędną. Kwestia poprawienia deklaracji też została przez organ przemilczana. Powyższe okoliczności są zatem sporne i również wymagają, aby organ odniósł się do nich ponownie prowadzonym postępowaniu.
W sprawie nie jest więc dostatecznie wyjaśnione, czy i kiedy Skarżąca złożyła poprawne dokumenty rozliczeniowe.
Z powyższych względów Sąd uznał, że organ naruszył powyżej wskazane przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ z uwagi na braki w zgromadzonym materiale dowodowym, zaskarżona decyzja nie zawiera należytego uzasadnienia. W rezultacie motywy podjętego przez organ rozstrzygnięcia są nieczytelne. Tymczasem naruszenie prawa wystąpi, gdy w istotnej dla strony sprawie staje się ona adresatem rozstrzygnięcia opatrzonego niejasnym i lakonicznym uzasadnieniem. Nie jest przy tym rolą sądu administracyjnego wyręczanie organu w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. To na organie spoczywa obowiązek prawidłowego uzasadnienia decyzji. Bez załączenia do akt sprawy dokumentów źródłowych, z których wynikałoby, że Skarżąca miała, bądź nie obowiązek złożenia deklaracji, jak również, że uczyniła to po terminie - Sąd nie jest w stanie skontrolować prawidłowości wydanej decyzji.
W sytuacji więc, gdy w sprawie zaistniały okoliczności, które spowodowały, że złożenie deklaracji było konieczne, to ZUS miał obowiązek wskazać w decyzji z jakiego powodu klon deklaracji nie utworzył się i załączyć do akt administracyjnych dokument potwierdzający tę okoliczność. Tak samo, jeśli Skarżąca deklarację złożyła z uchybieniem terminu lub nastąpiła jej korekta to obowiązkiem organu było dołączenie spóźnionej i/lub skorygowanej deklaracji do akt sprawy. W sytuacji, gdy akta administracyjne nie zawierają żadnych dokumentów na wykazanie przesłanek wskazanych w przepisach nie jest możliwe stwierdzenie, że strona nie miała prawa do zwolnienia z opłacania składek.
Tym samym organ w ponownym postępowaniu zobowiązany będzie do zgromadzenia kompletnych akt administracyjnych, zawierających dane i dokumenty w oparciu, o które dokona prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a następnie w oparciu o zgromadzone dowody dokona merytorycznego rozstrzygnięcia.
Zasygnalizowania wymaga, że organy w sprawach dotyczących zwolnienia z opłacania składek mijają obowiązek informowania płatnika o warunkach zwolnienia, takich jak konieczności złożenia deklaracji czy konieczności skorygowania błędnej deklaracji. Zgodnie bowiem z art. 9 k.p.a., organy administracji publicznej mają obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; a także czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, a to poprzez udzielanie im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że realizacja obowiązków wynikających z art. 9 k.p.a. polega, między innymi, na powinności organu administracji poinformowania strony w sposób szczegółowy o tym, od jakich okoliczności zależy rozstrzygnięcie sprawy i jakie dowody powinny być przedstawione przez stronę, aby zostało wydane rozstrzygnięcie o treści żądanej przez stronę (por: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2001 r., sygn. akt V SA 44/01). Ponadto obowiązek udzielania stronie informacji powinien być rozumiany w jak najszerszy sposób, jego naruszenie zaś należy traktować jako wystarczającą przesłankę do uchylenia decyzji (por: teza pierwsza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 1997 r., sygn. akt SA/Lu 2087/95).
Wskazać należy, że w następstwie złożenia wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacania składek doszło do wszczęcia postępowania administracyjnego, w którym, kierując się zasadą informowania stron wyrażoną w art. 9 k.p.a., organ powinien był czuwać nad tym, aby na skutek nieznajomości prawa strona nie poniosła szkody. W tym celu, jak tego wymaga art. 9 k.p.a., organ powinien był - w rozsądnym terminie - udzielić Skarżącej należytego i wyczerpującego wyjaśnienia m. in. o okolicznościach prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków, a więc konkretnie wskazać, jakich dokumentów brakuje, aby wniosek mógł zostać pozytywnie rozpatrzony.
W niniejszej sprawie organ nie wypełnił obowiązków wynikających w ww. przepisu.
Kolejno odnosząc się do podnoszonej przez Skarżącą okoliczności dokonywania korekt deklaracji należy podzielić stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku WSA w Łodzi z dnia 14 grudnia 2021 r., o sygn. akt III SA/Łd 785/21 (dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym, konieczność dokonania dopuszczalnych korekt w deklaracjach złożonych przez płatnika w terminie do dnia 30 czerwca 2020 r., nie oznacza, że traci on uprawnienie do zwolnienia, o którym mowa w art. 31zo ustawy COVID-19, tylko z tego powodu, że złożone deklaracje nie były "prawidłowe", zaś ich korekta nastąpiła po 30 czerwca 2020 roku. Takie stanowisko organu należy uznać za niedopuszczalne rozszerzenie wynikającej z art. 31zq ust. 3 ustawy COVID-19 przesłanki zwolnienia w postaci przesłania deklaracji rozliczeniowych do wyznaczonej ustawą daty, poprzez uznanie, że warunek ten jest spełniony wyłącznie wówczas, gdy płatnik prześle w tym terminie "prawidłowe" deklaracje rozliczeniowe.
Omawiany przepis wskazuje bowiem wyłącznie na wymóg przesłania deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych na zasadach i w terminach określonych w przepisach u.s.u.s., nie zaś na przesłanie "prawidłowych" dokumentów. Przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych dopuszczają możliwość ich korygowania (art. 41 ust. 7a w zw. z art. 47 ust. 3b u.s.u.s.).
Zgodnie z art. 47 ust. 3 u.s.u.s. płatnik składek jest obowiązany złożyć, z zastrzeżeniem ust. 3a, deklarację rozliczeniową korygującą w formie nowego dokumentu zawierającego wszystkie prawidłowe dane określone w art. 46 ust. 4 w każdym przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 6, łącznie z raportem miesięcznym korygującym. Art. 41 ust. 6 u.s.u.s. stanowi, że płatnik jest obowiązany złożyć imienny raport miesięczny korygujący w formie nowego dokumentu zawierającego wszystkie prawidłowe informacje określone w ust. 3-5, jeżeli zachodzi konieczność korekty danych podanych w imiennym raporcie miesięcznym w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości: 1) przez płatnika składek we własnym zakresie;
- 2) przez Zakład.
Z powyższego wynika, że jeśli deklaracje były błędne, to Skarżąca miała możliwość ich skorygowania w wyniku zawiadomienia jej przez ZUS o stwierdzeniu nieprawidłowości. W takiej sytuacji płatnik składek miał obowiązek złożenia deklaracji korygującej w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia Zakładu (art. 41 ust. 7a w zw. z art. 47 ust. 3b u.s.u.s.). Rozważenia zatem wymaga, czy Skarżąca spełniła warunek określony w art. 31zq ust. 3 ustawy o COVID-19, a dokumenty poprawione złożone przez nią w terminie późniejszym były deklaracją rozliczeniową korygującą, o jakiej mowa w art. 47 ust. 3 u.s.u.s.
Za możliwością korygowania deklaracji za okresy objęte wnioskiem o zwolnienie, po określonym w art. 31zq ust. 3 ustawy COVID-19 terminie do złożenia deklaracji, bez utraty prawa do zwolnienia, o którym mowa w art. 31zo, przemawia również brzmienie art. 31zq ust. 4 ustawy COVID-19, mówiącego o zwolnieniu z obowiązku opłacania podlegają należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, znanych na dzień rozpatrzenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek. Natomiast dopiero w przypadku ustalenia przez organ, że dokumenty złożone w terminie do 30 czerwca 2020 r. – jako deklaracje rozliczeniowe za ww. okres – były obarczone takimi wadliwościami, że w ogóle nie można ich uznać za deklaracje rozliczeniowe, o jakich mowa w art. 46 u.s.u.s. lub gdy stwierdzonych nieprawidłowości nie można usunąć w trybie korekt przewidzianych w u.s.u.s., prawidłowe byłoby uznanie przez organ, że Skarżąca nie spełniła warunku art. 31zq ust. 3 ustawy COVID-19.
Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że stanowisko ZUS jest nieprawidłowe. W kontrolowanej decyzji organ nie odniósł się do faktu poprawienia deklaracji. Uznać zatem należało, że organ naruszył art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy uniemożliwiło bowiem stronie, a obecnie sądowi poznanie motywów rozstrzygnięcia organu.
Rozpatrując sprawę ponownie, organ rozpatrzy merytorycznie wniosek Skarżącej i wyda decyzję, w której rozstrzygnie, czy Skarżącej przysługuje wnioskowane zwolnienie. W oparciu o art. 107 § 1 i 3 k.p.a. argumentując zajęte stanowisko wskaże także, w oparciu o jakie przepisy Skarżąca była zobowiązana do składania dokumentów rozliczeniowych za okres, którego dotyczy decyzja oraz odniesie się do podnoszonej przez Skarżącą okoliczności złożenia przez nią w terminie deklaracji (uznanej przez organ za błędną) i oceni jaki to miało wpływ na wynik sprawy.
W sytuacji gdy materiał dowodowy nie będzie pozwolił na stwierdzenie, że deklaracje, bądź korekty zostały złożone w terminie organ, uwzględniając cel zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek, jakim jest zniwelowanie skutków kryzysu gospodarczego oraz trwający stan epidemii, rozważając zastosowanie instytucji przewidzianej w obowiązujących od 16 grudnia 2020 r. przepisach art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy, dodanych ustawą z 9 grudnia 2020r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 2255 ze zm.). Wskazane przepisy nakazują, by w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, organ administracji publicznej zawiadomił stronę o uchybieniu terminu.
W zawiadomieniu tym organ wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Powołane przepisy weszły w życie 16 grudnia 2020 r., lecz obejmują zdarzenia, które miały miejsce "w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19". Stan epidemii ogłoszono od 20 marca 2020 r. (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii - Dz. U. poz. 491). Uwzględniając powyższą regulację w ponownie prowadzonym postępowaniu organ będzie miał na względzie obowiązek zawiadomienia strony o uchybieniu terminu i wyznaczenia jej terminu 30 dni na złożenie wniosku o jego przywrócenie.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Wyrok nie zawiera rozstrzygnięcia o kosztach sądowych, albowiem zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. e) ww. ustawy, Skarżąca nie miała obowiązku ich uiszczania; nie była również zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika.