Uzasadnienie
Skarżąca Spółka wniosła w dniu 22 października 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na wydaną w jej sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 marca 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości.
Wraz ze skargą Spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, w którym wskazała, że zaskarżona decyzja została doręczona na błędny adres. O wydaniu decyzji Spółki powzięła wiadomość w dniu 15 października 2015 r. z pisma Wójta Gminy [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Z kolei przepis art. 87 ww. ustawy stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie, w przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, odrzuceniu przez Sąd.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja doręczona została na adres Spółki wskazany w odwołaniu, w trybie tzw. doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej O.p., w dniu 23 lipca 2015 r., tj. z upływem czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upływał wobec tego z dniem 24 sierpnia 2015 r. (art. 53 § 1 w zw. z art. 83 § 2 P.p.s.a.). Skarga wniesiona została w dniu 22 października 2015 r., a zatem z uchybieniem wskazanego terminu.
We wniosku o przywrócenie terminu strona podniosła zarzuty dotyczące prawidłowości doręczenia jej zaskarżonej decyzji. Wskazała, że z dniem 19 lutego 2015r. zmieniony został adres jej siedziby, na dowód czego przedłożyła aktualny odpis z KRS, podczas gdy zaskarżona decyzja z dnia 16 marca 2015 r. doręczona została na poprzedni adres siedziby Spółki. Organ z kolei, wnosząc o odrzucenie skargi, stwierdził, że decyzja doręczona została na adres Spółki wskazany w odwołaniu oraz że Spółka, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 146 § 1 O.p., nie zawiadomiła organu o zmianie swojego adresu.
Zgodnie z art. 146 § 1 O.p. w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego, jeżeli wniesiono o zastosowanie takiego sposobu doręczania albo wyrażono na to zgodę. Natomiast § 2 powołanego przepisu stanowi, że w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1, pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem, a organ podatkowy pozostawia pismo w aktach sprawy. Dodatkowo należy wskazać, że w postępowaniu podatkowym organ podatkowy, działając zgodnie z wyrażoną w art. 121 § 2 O.p. zasadą informowania strony o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania, powinien w pierwszym piśmie skierowanym do strony poinformować stronę, która nie korzysta z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, o treści art. 146 O.p. Tylko wtedy bowiem niepoinformowanie organu o zmianie adresu, może uzasadniać zastosowanie wobec strony, niekorzystającej z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, ujemnych skutków procesowych określonych w § 2 art. 146 O.p.
Z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby organ dopełnił wskazanego wyżej obowiązku, tj. aby poinformował skarżącą Spółkę o wynikającym z art. 146 § 1 O.p. obowiązku i skutkach jego niewypełnienia. Skarżąca nie była więc świadoma, że ma obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu. Nie wiedziała zatem, że zaniechanie poinformowania organu o zmianie siedziby Spółki spowoduje, że w tym czasie może nastąpić skuteczne doręczenie decyzji i rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Brak właściwego pouczenia strony mógłby w konsekwencji prowadzić do ograniczenia konstytucyjnego prawa strony do rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny.
Zatem przyjmując, że skarżąca nie została prawidłowo pouczona o obowiązku zawiadomienia organu podatkowego o zmianie swojego adresu, to zasadne jest uznanie, że nie ponosi ona winy w zakresie niedochowania terminu do złożenia skargi do sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.