Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 10 sierpnia 2001 roku, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 11 czerwca 2001 roku ustalającej R.S. podatek od nieruchomości na 2001 rok w kwocie [...]zł.
Organ odwoławczy powołał w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia przepis art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.), stwierdzając że nabyta przez stronę 20 listopada 2000 roku nieruchomość zabudowana – magazyn zbożowy w [...] – powinna być uważana jako związana z działalnością gospodarczą. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem za grunty związane z działalnością gospodarczą, uważa się grunty zabudowane i nie zabudowane będące w posiadaniu przedsiębiorcy. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ pierwszej instancji poprawnie ocenił, że grunt zabudowany budynkiem magazynowym jest w posiadaniu prowadzących działalność gospodarczą R. i I.S. Oceniając zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, stwierdzono, że przesłankami uznania danej aktywności za działalność gospodarczą są: zarobkowy cel wykonywania działalności i wykonywanie jej w sposób zorganizowany i ciągły.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że skoro strona posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej, to prowadzi ją w sposób zorganizowany i ciągły (od 1995 roku).
W związku z powyższym zastosowanie wyższej stawki podatkowej, przeznaczonej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą było zasadne. Strona jest przedsiębiorcą, nabyła budynek o przeznaczeniu gospodarczym, położonym na terenie, który w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest pod działalność gospodarczą. Fakt nie prowadzenia w obiekcie działalności pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Strona nie zgadzając się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze podniosła, że niesprawiedliwym jest pobieranie wyższej stawki podatku od nieruchomości tylko z powodu faktu posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Nieruchomość została nabyta w bliżej nie określonym celu, a prowadzona przez stronę działalność dotyczy jedynie wynajmu pokoi gościnnych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Sąd rozstrzygając w granicach sprawy, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Tak pojmując rolę Sądu w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że skarga w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia wysokości opłaty skarbowej jest zasadna.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zarówno postępowanie w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2001 rok jak i decyzje organów dotyczą R.S. Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.), jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność małżonków lub odrębną własność każdego z nich, obowiązek podatkowy ciąży łącznie na obojgu małżonkach. Z treści § 3 aktu notarialnego z dnia 20 listopada 2000 roku, repertorium "A" numer [...], wynika że R. i I. małżonkowie S. kupują nieruchomość, oświadczając jednocześnie, że nabycia dokonują do majątku objętego wspólnością ustawową. Nie ulega zatem wątpliwości, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży łącznie na obojgu małżonkach.
Z powyższego wynika, że stroną postępowania prowadzonego przez organy podatkowe powinien być zarówno R.S. jak i I.S. Błąd organów w niniejszej sprawie spowodował, że jedna ze stron postępowania nie brała w nim udziału. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), podstawą do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną jest to, że strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Z kolei sąd administracyjny, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), uchyla decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Skoro w rozpoznawanej sprawie I.S. nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym i zachodzą w związku z tym przesłanki do wznowienia postępowania, to decyzje obu organów zawierają wadę powodującą konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organy podatkowe będą zobowiązane do przeprowadzenia postępowania w stosunku do prawidłowo oznaczonych stron tego postępowania i wezmą pod uwagę wszystkie okoliczności podniesione przez strony w jego toku.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 11 czerwca 2001 roku, Nr [...].
Ponadto Sąd w przedmiocie wykonalności decyzji orzekł w trybie art. 152 a o kosztach postępowania zgodnie z art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.