Uzasadnienie
B. H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 grudnia 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2007 r. do listopada 2008 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 lutego 2014 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł; jednocześnie pouczono skarżącą, że nieuiszczenie wpisu sądowego w terminie siedmiodniowym spowoduje odrzucenie skargi. Odpis powyższego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 26 lutego 2014 r. (dowód, potwierdzenie odbioru, akta sprawy, k. 38), a zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 5 marca 2014 r.
Wpis sądowy został uiszczony w dniu 7 marca 2014 r. (dowód, polecenie przelewu, akta sprawy, k. 39).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, tj. od skarg, skarg kasacyjnych, zażaleń oraz skarg o wznowienie postępowania, pobiera się opłatę sądową w postaci wpisu stosunkowego lub stałego.
Stosownie do treści art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem odrzucenia skargi przez sąd, uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Z powyższej regulacji wynika, że opłacenie pisma (w niniejszej sprawie skargi) w terminie i w kwocie wskazanej przez sąd stanowi istotny jej element, którego brak uniemożliwia nadanie pismu (skardze) dalszego biegu. Wskazać przy tym należy, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu uważa się za zachowany wówczas, gdy we wskazanym terminie strona uiści należną opłatę sądową (gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu).
Uchybienie obowiązkowi wynikającemu ze wspomnianych przepisów może polegać nie tylko na uiszczeniu opłaty sądowej w niewłaściwej wysokości, czy też po upływie przewidzianego w ustawie terminu, lecz również na uiszczeniu opłaty na niewłaściwy rachunek bankowy.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy, odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 26 lutego 2014 r. Wobec tego siedmiodniowy termin do wykonania zarządzenia upływał z dniem 5 marca 2014 r. Co istotne, wspomniane zarządzenie zawierało informacje o sposobie uiszczenia opłaty sądowej ze wskazaniem godzin otwarcia kasy oraz numeru rachunku bankowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Pouczono przy tym stronę skarżącą, że nieuiszczenie wpisu sądowego w terminie siedmiodniowym spowoduje odrzucenie skargi.
Tymczasem ze znajdującego się w aktach sprawy polecenia przelewu wynika, że wpis w niniejszej sprawie w wysokości 100 zł został uiszczony w dniu 7 marca 2014 r., a zatem z uchybieniem siedmiodniowego terminu. Przy czym przekazanie tej kwoty nastąpiło z rachunku bankowego Sądu Apelacyjnego.
Powyższa okoliczność oznacza, że wniesiona skarga nie została opłacona w przepisanym terminie. Uiszczenie wpisu po terminie jest bowiem równoznaczne z nieuiszczeniem wpisu w ogóle i wywołuje takie same skutki procesowe jak brak wpisu. Istotne jest przy tym, że wezwanie Sądu zawierało szczegółowe pouczenie co do terminu i sposobu wypełnienia obowiązku nałożonego na stronę, a także skutków jego niedochowania. Zgodnie bowiem z art. 219 § 2 p.p.s.a. opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W ocenie Sądu, wskazany przepis wyraźnie wskazuje, że nie jest dopuszczalne skuteczne dokonywanie opłaty w innej formie, niż przewidziana w omawianym przepisie.
W tym stanie rzeczy Sąd zobligowany był odrzucić wniesioną skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji postanowienia.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu skarżącej kwoty 100 zł (pkt 2 sentencji postanowienia) uzasadnia przepis art. 232 § 1 pkt 1) p.p.s.a., stosownie do którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.