Uzasadnienie
W.W. i K.W. w jednym piśmie wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 lipca 2011 roku, w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok. Skarga została podpisana jedynie przez W.W.
Zarządzeniem z dnia 4 lutego 2013 r. K.W. została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona w dniu 12 lutego 2013 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Przepis art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., wskazuje na niezbędne elementy składowe pisma procesowego strony. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Brak podpisu na skardze stanowi brak formalny, w wyniku którego skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu.
Niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., wezwaniem skarżącego przez Sąd do usunięcia jej braków w wyznaczonym terminie. W razie natomiast ich nieuzupełnienia, bądź uzupełnienia po upływie wyznaczonego terminu, Sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z kolei, w myśl art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Nie ulega wątpliwości, że w przypadku wnoszenia skargi przez kilku uprawnionych, w jednym piśmie, skarga winna być podpisana przez wszystkich skarżących.
W niniejszej sprawie K.W. została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi wskazanego w zarządzeniu z dnia 4 lutego 2013 roku i pouczona o skutkach nie zastosowania się do tego wezwania. Pomimo doręczenia skarżącej ww. zarządzenia w dniu 12 lutego 2013 roku (vide zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki k. 59), skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi K.W.