Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 6 lipca 2017 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznano skarżącej G. S. prawo pomocy w niniejszej sprawie przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.
Krajowa Rada Doradców Podatkowych pismem z dnia 14 lipca 2017 r. wyznaczyła na pełnomocnika skarżącej z urzędu doradcę podatkowego K. O., która zapoznała się z aktami sprawy, a następnie stawiła na rozprawie w dniu 19 września 2017 r. i poparła skargę, przedkładając załącznik do protokołu rozprawy stanowiący przedmiot wypowiedzi oraz wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w którym oświadczyła, iż opłaty za czynności pełnomocnika nie zostały zapłacone w całości.
Wyrokiem z dnia 19 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.
Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony w niniejszej sprawie pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153, dalej jako rozporządzenie).
W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest należność pieniężna w kwocie mieszczącej się w przedziale wskazanym w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e) rozporządzenia, tj. powyżej 10.000 zł do 50.000 zł. W konsekwencji zgodnie z przywołanym przepisem kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w niniejszej sprawie wynosi 2.400 zł.
W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę tę podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie.
Tym samym należne wnioskodawczyni wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu, po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług, przysługuje w wysokości 2.952 zł brutto (2.400 zł + 552 zł).
Z tych względów referendarz sądowy, działając na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.