Uzasadnienie
Zaskarżoną do sądu decyzją, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania I.B.(zwanej dalej "Skarżącą" lub "podatnikiem") od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej "Naczelnik US") z dnia 12 marca 2019 r. odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, ze Skarżąca w 2012 r. posiadała zgłoszoną działalność gospodarczą, w ramach której świadczyła usługi notarialne m.in. w zakresie: poświadczania podpisów, sporządzania umów sprzedaży, stwierdzanie zgodności kopii z oryginałami okazanego dokumentu, sporządzania wypisów aktów notarialnych.
W dniu 25.04.2013 r. Skarżąca złożyła w Urzędzie Skarbowym zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2012.
W dniu 31.12.2018 r. do Urzędu Skarbowego wpłynął wniosek Skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok w kwocie 8.454,00 zł wraz z korektą zeznania PIT-36L.
Uzasadniając wniosek podatniczka wskazała, że w decyzji z dnia 03.01.2017 r. Naczelnik US uznał, iż sprzedaż działki gruntu [...] położonej w R. odbyła się w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
Powyższe zatem, w opinii strony, jest przesłanką do wykazania tej transakcji w rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych z działalności gospodarczej. Strona we wniosku wskazując szczegółowo, jaki przychód uzyskała ze sprzedaży ww. działek, jakie poniosła koszty uzyskania przychodu, biorąc pod uwagę, że działka o nr [...] stanowiła współwłasność małżeńską, ostatecznie wywiodła, że dochód podatkowy za 2012 r. łącznie uległ zmniejszeniu o 40.124,36 zł, zatem nadpłata w podatku dochodowym za 2012 r. podlegająca zwrotowi wynosi 8.454,00 zł.
Decyzją z dnia 12.03.2019 r. Naczelnik US odmówił Skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok.
W uzasadnieniu Naczelnik US podniósł, że w rozstrzygnięciach organów podatkowych wydanych wobec Skarżącej i R. B. (dalej "małżonek Skarżącej") w sprawach dotyczących podatku od towarów i usług, stwierdzono, iż podatniczka wraz z mężem nabywali nieruchomości nie na cele osobiste, ale do dalszej odsprzedaży, co świadczyło o handlowym prowadzeniu działalności gospodarczej skierowanej na osiągnięcie zysku. Sprzedaż działek i lokali mieszkalnych w badanym okresie nastąpiła w ramach działalności gospodarczej, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Podejmowane w tym zakresie działania wykonywane były w sposób częstotliwy, miały charakter zorganizowany, uporządkowany i ciągły oraz doprowadziły do konkretnego celu, jakim było uzyskania dochodu.
W związku z powyższym Naczelnik US jako zasadny uznał wniosek strony do uwzględnienia w rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 rok wskazanych przez nią transakcji. Jednocześnie organ stwierdził, że:
podatniczka we wniosku o stwierdzenie nadpłaty błędnie wskazała:
- - kwotę przychodu uzyskanego ze zbycia działek nr [..] w wysokości 115.000,00 zł, nie uwzględniając faktu, iż transakcja ta podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki 23 %. Wartość netto przychodu wynosi zatem 93.495,94 zł (115.000,00 zł x 23/123);
- - kwotę kosztów uzyskania przychodów w części dotyczącej transakcji sprzedaży działki nr [...] - skoro bowiem podatniczka otrzymała tę nieruchomość w drodze darowizny (tj. nieodpłatnie), to nie został spełniony zasadniczy warunek zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodu, jakim jest jego poniesienie. Wskazana przez podatniczkę wartość tej działki (80.000,00 zł) nie może być zatem uwzględniona w kosztach podatkowych;
do przychodów oraz kosztów ich uzyskania związanych z działalnością gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami należy także zaliczyć kwoty dotyczące transakcji sprzedaży dwóch lokali mieszkalnych przy ul. [...] w R., dokonanych także w 2012 roku.
Mając powyższe na względzie Naczelnik US wskazał, że wartościami zwiększającymi:
- - przychód Strony z tytułu sprzedaży nieruchomości w 2012 r. jest kwota 250.995,94 zł,
- - koszty uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży nieruchomości w 2012 r. jest kwota 174.897,02 zł.
Organu I instancji dokonując rozliczenia podatkowego strony w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. stwierdził ostatecznie, że do zapłaty pozostaje kwota 13.628 zł.
Jednocześnie Naczelnik US wyjaśnił, że w związku z upływem z dniem 31.12.2018 r. terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok, nie było możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania podatkowego w przedmiocie określenia wysokości tego zobowiązania podatkowego. Wniosek Skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok należało zaś -zgodnie z ww. ustaleniami - rozpatrzyć odmownie.
W odwołaniu od powyższej decyzji Naczelnika US, Skarżąca wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez określenie wysokości nadpłaty w kwocie żądanej we wniosku, zarzuciła naruszenie:
- - art. 14 ust. 2c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm. - dalej "u.p.d.o.f.") poprzez niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) i błędne ustalenie przychodu ze sprzedaży lokali mieszkalnych jako przychodu w ramach działalności gospodarczej w sytuacji, gdy ww. przepis wyłącza przychód ze sprzedaży lokali mieszkalnych z przychodów z działalności gospodarczej;
- - art. 22g ust 1 pkt 3 u.p.d.o.f. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym ustaleniu wartości działki gruntu nr [...].
Uzasadniając pierwszy z podniesionych zarzutów Strona przytoczyła: art. 10 ust. 1 pkt 8, art. 10 ust. 3, art. 14 ust. 2 pkt 1 oraz art. 14 ust. 2c u.p.d.o.f. po czym stwierdziła, że ww. przychód ze sprzedaży lokali mieszkalnych wymienionych w uzasadnieniu decyzji stanowiłby przychód ze źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy, jeśli odpłatne zbycie nastąpiłoby przed upływem 5 lat licząc od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło nabycie. W przypadku podatniczki odpłatne zbycie przedmiotowych nieruchomości nastąpiło po upływie 14 lat licząc od końca roku kalendarzowego (1998 r.), w którym nastąpiło ich nabycie, zatem nie występuje obowiązek opodatkowania tej sprzedaży. Zdaniem Strony, niedopuszczalne i niezgodne z przepisami prawa jest przyjęcie przez organ I instancji za moment nabycia lokali mieszkalnych roku 2011, w którym zawarto jedynie umowę zniesienia współwłasności bez dopłat i spłat, zamiast roku 1998.
Odnosząc się do drugiego zarzutu, w pierwszej kolejności odwołujący stwierdził, że w stosunku do działki gruntu nr [...] otrzymanej w darowiźnie nie będzie miał zastosowania art. 22 ust. 6d u.p.d.o.f. (stosowany w sytuacjach, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy, tj. gdy zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej), a dochód ze sprzedaży w ramach działalności gospodarczej tej nieruchomości należy ustalić zgodnie z art. 24 ust. 2 (zdanie drugie) pkt 1 ww. ustawy. Odpłatne zbycie środków trwałych wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej (gruntu oraz budynków) skutkuje powstaniem przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, co wprost wynika z przepisu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. W niniejszej sprawie przedmiotem odpłatnego zbycia była nieruchomość gruntowa (działka [...]) nabyta nieodpłatnie, która stanowi (niepodlegający amortyzacji) środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej.
Z tej też przyczyny dla ustalenia dochodu z jej sprzedaży nie można uwzględnić odpisów amortyzacyjnych, dokonywanych od jej wartości początkowej, gdyż grunty, w przeciwieństwie do budynków, z mocy prawa nie podlegają amortyzacji (art. 22c pkt 1 u.p.d.o.f.). Zatem w ocenie strony, w ww. zakresie należy uwzględnić jedynie dwie wartości, tj. przychód z odpłatnego zbycia tej nieruchomości oraz wartość początkową tego środka trwałego.
Dyrektor IAS, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję na wstępie podkreślił, że niniejsza sprawa dotyczy podatku dochodowego za 2012 r., zatem okresu, którego rozliczenie zgodnie z przepisem art. 70 § 1 O.p. stanowiącym, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, ulegało przedawnieniu z dniem 31.12.2018 r. Jak wynika jednak z art. 79 § 2 i § 3 O.p., prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a decyzję w sprawie stwierdzenia nadpłaty na wniosek złożony przed upływem terminu przedawnienia można wydać także po upływie tego terminu, jednakże postępowanie jest ograniczone wyłącznie do tych okoliczności, które wynikają z wniosku o stwierdzenie nadpłaty.
Wskazanych we wniosku transakcji sprzedaży Skarżąca nie opodatkowała podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2012 r.
We wniosku o stwierdzenie nadpłaty z dnia 31.12.2018 r. podatniczka wskazała jednak, że transakcje dotyczące sprzedaży działek gruntu nr [...] powinny zostać uwzględnione w rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, powołując się w tym zakresie na ustalenia zawarte w decyzji Naczelnika US z dnia 03.01.2017 r.
Dyrektor IAS wskazał, że powyższą decyzją określono Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za październik 2012 r. w wysokości 31.670,00 zł. Od ww. decyzji Strona wniosła odwołanie, które zostało rozpatrzone przez organ odwoławczy decyzją z dnia 22.05.2017 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. Na ww. decyzję Dyrektora IAS Strona złożyła skargę, która została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10.10.2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1062/17.
W powyższych rozstrzygnięciach organy podatkowe uznały - do czego przychylił się także WSA w Gdańsku - że transakcje kupna i sprzedaży nieruchomości nie miały charakteru incydentalnego. Zarówno ilość nabytych nieruchomości, jak i ich sprzedaży nie tylko w okresie objętym kontrolą, ale i na przestrzeni lat 1998-2015 nie wskazuje na zaspokajanie potrzeb własnych Strony i jej męża. Systematyczność dokonywanych czynności, ich powtarzalność, a także inwestowanie uzyskanych ze sprzedaży środków na zakup kolejnych nieruchomości, niewątpliwie świadczy o ciągłości działań Strony w zakresie obrotu nieruchomościami.
Organ odwoławczy stwierdził, że z okoliczności sprawy oraz ustaleń poczynionych w ww. decyzjach organów podatkowych wydanych w przedmiocie podatku od towarów i usług wynika, że działki gruntu nr [...] nie były działkami rolnymi i podlegały opodatkowaniu 23% stawką VAT. Ponieważ działka gruntu nr [...] stanowiła majątek wspólny małżonków i stroną czynności prawnej (sprzedaży) był każdy z małżonków - tym samym podstawę opodatkowania VAT sprzedaży dokonanej przez Stronę stanowi ½ kwoty należnej z tytułu tej sprzedaży.
Podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług z tytuł sprzedaży ww. działek wynosi 115.000,00 zł, co wynika z następujących ustaleń:
- - wartość sprzedaży ogółem: 150.000,00 zł (80.000,00 zł wartość działki gruntu nr [...] stanowiącej majątek odrębny Skarżącej + 70.000,00 wartość działki gruntu nr [...] stanowiąca majątek wspólny),
- - wartość sprzedaży przedmiotowych działek: 35.000 zł (1/2 x 70.000,00 zł działka gruntu nr [...] stanowiąca majątek wspólny) + 80.000 zł = 115.000,00 zł.
W konsekwencji należny podatek od towarów i usług Skarżącej z tytułu sprzedaży przedmiotowych działek wyniósł 21.504,06 zł (115.000,00 zł x 23/123). Wartość przychodu - zgodnie z art.
- 14. ust. 1 ustawy o podatku dochodowym - wyniosła zatem 93.495,94 zł.
Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że - wbrew stanowisku odwołującego - do powyższej transakcji nie będzie miał zastosowania art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f., bowiem powyższy przepis odnosi się do przychodów uzyskanych z odpłatnego zbycia środków trwałych. W przedmiotowej sprawie natomiast, nieruchomości zbywane przez podatniczkę stanowiły dla niej swoistego rodzaju towar handlowy. Dyrektor IAS podkreślił, że w każdym przypadku o właściwej kwalifikacji przychodu decydować musi całokształt ustaleń faktycznych, w tym dotyczących okoliczności poprzedzających i towarzyszących zbyciu składników majątku podatnika. Te zaś - jak wyżej wykazano - świadczą o prowadzeniu działalności polegającej na obrocie nieruchomościami. Ww. przepis stanowi o "środkach trwałych ujętych w ewidencji środków trwałych", tymczasem Skarżąca nie ujęła ww. działek w ewidencji środków trwałych.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę i na tę okoliczność, że jednym z warunków zaliczenia składnika majątku do środków trwałych, jest dłuższy niż roczny przewidywany okres jego użytkowania. Z akt sprawy wynika natomiast, że działka nr [...] została nabyta przez podatniczkę w dniu 01.10.2012 r. a w dniu 02.10.2012 r. dokonano jej sprzedaży.
W kwestii kosztów uzyskania przychodu Dyrektor IAS powołując treść art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. podkreślił, że definicja kosztów uzyskania przychodów sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy koszt poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
Warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów, jest zatem łączne spełnienie następujących przesłanek:
- - wydatek został poniesiony przez podatnika,
- - jest definitywny, a więc bezzwrotny,
- - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
- - poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
- - został właściwie udokumentowany,
- - nie jest kosztem wymienionym w art. 23 ust. 1 ww. ustawy.
Z akt sprawy wynika, że działka nr [...] została nabyta przez podatniczkę w dniu 01.10.2012 r. w drodze darowizny. Nabycie to nie miało zatem charakteru odpłatnego i w konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego, nie można mówić o "poniesieniu kosztu". Brak odpłatności decyduje o niemożności zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów wartości przedmiotowej działki.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że do ustalenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży ww. działki nie mogą mieć zastosowania wskazane przez odwołującego przepisy dotyczące ustalenia wartości początkowej środka trwałego, gdyż - jak wyżej wskazano - ww. działka (jak też działka nr [...]) nie stanowiła środka trwałego podatniczki a towar handlowy w działalności gospodarczej polegającej na obrocie nieruchomościami.
Mając powyższe na względzie, w ocenie organu odwoławczego, zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów 2012 r. z tytułu ww. transakcji podlegają poniesione w 2012 r. wydatki związane z nabyciem działki nr [...] oraz historyczne wydatki związane z zakupem nieruchomości nr [...] w części dotyczącej Skarżącej, w łącznej wysokości 75.124,36 zł.
Natomiast ze szczegółowego rozliczenia wynika, iż w związku z uwzględnieniem w rozliczeniu podatkowym za 2012 r. transakcji sprzedaży ww. działek grunty, nadpłata nie występuje. Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, iż - co już wcześniej sygnalizowano - po upływie okresu przedawnienia w postępowaniu z wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie można określić zobowiązania w kwocie wyższej niż zapłacił podatnik, ponieważ ta "nadwyżka" wygasła w wyniku upływu terminu przedawnienia.
Mając na uwadze opisany wyżej zakres przedmiotowego postępowania, tj. rozpatrzenie okoliczności, które wynikają z wniosku Strony o stwierdzenie nadpłaty, organ odwoławczy za bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy uznał ocenę okoliczności rozliczenia sprzedaży w 2012 r. lokali mieszkalnych, których powyższy wniosek nie dotyczył.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie pełnomocnik Skarżącej, zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- - art. 121 § 1 O.p. tj. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez to, że Dyrektor IAS oraz organ podatkowy I instancji arbitralnie decydują, w zależności od pasującej organowi sytuacji, kiedy i co jest środkiem trwałym, co jest majątkiem prywatnym, a co firmowym, tym samym pozbawiają stronę majątku osobistego i możliwości klasyfikacji towaru;
- - art. 122 w związku z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez brak podjęcia przez organ odwoławczy w toku prowadzonego postępowania wszelkich niezbędnych działań, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz poprzez dokonanie oceny zgromadzonych dowodów w sposób dowolny i wybiórczy i arbitralne uznanie przedmiotowych nieruchomości za "swoistego rodzaju towar handlowy", podczas gdy to podatnik, który prowadzi działalność gospodarczą decyduje, czy dany składnik majątku stanowi u niego środek trwały i organ podatkowy nie ma kompetencji, żeby taką decyzję zmienić i to w sposób, który zwiększa potencjalne obciążenia podatkowe;
- - art. 22g ust 1 pkt 3 u.p.d.o.f. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym ustaleniu wartości działki gruntu nr [...] oraz kwalifikacji ich jako towarów handlowych, podczas gdy jeżeli już to powinny one być uznane za środki trwałe zgodnie z wolą podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.
Mając na względzie powyższe zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, według norm przepisanych.
Uzasadnienie skargi stanowiące rozwinięcie zarzutów skargi, powtarza argumentację z odwołania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że przedmiotowa sprawa została zainicjowana wnioskiem strony o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. złożonym - wraz z korektą zeznania PIT-36L za ten rok – w dniu 31.12.2018 r. w związku ze wskazanymi w tym wniosku okolicznościami. Mianowice podatniczka wnioskując o stwierdzenie ww. nadpłaty sama wskazała, że w jej rozliczeniu podatkowym dotyczącym prowadzonej w 2012 r. działalności gospodarczej powinna zostać uwzględniona także transakcja sprzedaży wskazanych działek gruntu nr [...]. Stwierdzono, że uwzględnienie właśnie tej transakcji skutkuje powstaniem nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.
W świetle powyższego bezpodstawne jest zatem formułowanie w skardze zarzutów, jakoby w przedmiotowej sprawie organy w sposób dowolny ustaliły, iż sprzedaż przedmiotowych działek odbyła się w ramach działalności gospodarczej. Powyższe jest o tyle niezrozumiałe, gdyż na etapie postępowanie odwoławczego kwestią sporną nie była kwalifikacja tej transakcji do odpowiedniego źródła przychodów, a jedynie jej podatkowe rozliczenie, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy.
Niemniej jednak w przedmiotowej sprawie odnośnie ww. kwestii:
- • zakwalifikowano prawidłowo - zgodnie z wnioskiem podatniczki - transakcję sprzedaży działek gruntu nr [...] do źródła przychodów działalność gospodarcza, ale także
- • w zaskarżonej decyzji wskazano na podstawę prawną i okoliczności, z których wynika, że powyższa kwalifikacja znajduje oparcie na gruncie u.p.d.o.f.
Zauważyć przy tym należy, że inna kwalifikacja ww. transakcji (tj. do innego źródła przychodów) uniemożliwiłaby zresztą podatniczce możliwość wykazania tej transakcji w korekcie zeznania PIT-36L za 2012 r. i tym samym nie mogłaby być ona w ogóle rozpatrywana jako okoliczność mogącą przyczynić się do powstania nadpłaty w związku z rozliczeniem prowadzonej w 2012 r. działalności gospodarczej.
Wbrew zarzutom skargi, organy podatkowe nie naruszyły zasady budzenia zaufania, albowiem w przedmiotowej sprawie podjęto wszelkie czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, został wyczerpująco i wszechstronnie rozpatrzony, a przyjęte ustalenia zostały dokonane w sposób spójny, logiczny i odpowiadający zasadom doświadczenia życiowego. Nie są tym samym zasadne twierdzenia skarżącej o rzekomej dowolnej i arbitralnej decyzji organów podatkowych w zakresie klasyfikacji ww. nieruchomości jako towarów handlowych.
Należy w tym miejscu ponownie zauważyć, że we wniosku o stwierdzenie nadpłaty z dnia 31.12.2018 r. podatniczka sama wskazała, że transakcja dotycząca sprzedaży działek gruntu nr [...] powinna zostać uwzględniona w rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, powołując się w tym zakresie na ustalenia zawarte w decyzji Naczelnika US z dnia 03.01.2017 r. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją organu odwoławczego z dnia 22.05.2017 r., a wyrokiem z dnia 10.10.2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1062/17 WSA w Gdańsku oddalił złożoną skargę podatniczki. Zarówno ww. decyzja Dyrektora IAS z dnia 22.05.2017 r., jak i decyzja Dyrektora IAS z dnia 26.03.2018 r. wydana wobec małżonka Skarżącej w przedmiocie podatku od towarów i usług m.in. za poszczególne okresy 2012 r., zostały dopuszczone jako dowód w przedmiotowej sprawie.
Odnosząc się do zarzutów Skarżącej w kwestii klasyfikacji ww. nieruchomości, organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że dla prawidłowej oceny w tym zakresie (a także w zakresie rozliczenia podatkowego związanego z ich sprzedażą), niezbędna jest analiza całokształtu okoliczności faktycznych jak i prawnych, a z tych niewątpliwie wynikało, że ww. nieruchomości zbyte przez podatniczkę w 2012 r. stanowiły dla niej swoistego rodzaju towary handlowe, a nie środki trwałe. W związku z powyższym do rozpatrywanej transakcji nie będzie miał zastosowania -wbrew stanowisku zawartym w odwołaniu - art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f.
Jak trafnie wywiedziono w zaskarżonej decyzji, powyższy przepis odnosi się bowiem do przychodów uzyskanych z odpłatnego zbycia środków trwałych, a co więcej, muszą to być środki trwałe ujęte w ewidencji środków trwałych, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.
Za bezpodstawne należy przy tym uznać stanowisko Strony, iż stwierdzenie organu o braku wpisu przedmiotowych nieruchomości do ewidencji środków trwałych nie wynikało z jakiegokolwiek dowodu. Jak już wyżej wskazano, do akt przedmiotowej sprawy włączono decyzje wydane wobec małżonka Skarżącej i wobec Strony dotyczące podatku od towarów i usług kończące sprawy, w których przedmiotem sporu była także kwestia kwalifikacji transakcji sprzedaży działek nr [...]. W przedmiotowych sprawach podatnicy podkreślali, że dokonywane czynności w zakresie sprzedaży nieruchomości dotyczyły zarządu majątkiem prywatnym.
Wbrew zarzutom skargi kwalifikacja spornych działek - w tym w szczególności działki nr [...]- jako towarów handlowych była dokonana przez organy podatkowe na podstawie całokształtu okoliczności sprawy, a inna ocena Skarżącej w tym zakresie, niemająca potwierdzenia w materiale dowodowym, nie może skutecznie takiego stanowiska podważyć.
Powyższe stwierdzenie wpływa także na bezzasadność zarzutu naruszenia art. 22g ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. i potwierdza prawidłowość rozliczenia spornej transakcji dokonanego w zaskarżonej decyzji, w tym to, że brak odpłatności (brak poniesienia kosztu) decyduje o niemożności zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów wartości działki nr [...].
Z tych przyczyn na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 20102 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) orzeczono jak w wyroku.