Uzasadnienie
I SA/Gd198/08
Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2002r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, uchylając decyzję za grudzień 2002r. w części określającej zobowiązanie podatkowe i określił je na kwotę 70.040 zł oraz uchylił w całości decyzje za luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad 2002r i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie.
Zarówno w odwołaniu od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, jak i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona skarżąca podkreśliła, iż decyzje organów podatkowych obu instancji, w części dot. nakładów inwestycyjnych nie są prawidłowe i winny ulec uchyleniu. Strona podkreśliła, że brak jest w uzasadnieniach odniesienia dlaczego transakcje sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa jako jednej czynności rozbija się na poszczególne elementy i traktuje jak sprzedaż poszczególnych składników przedsiębiorstwa, co nie wynika z umowy pomiędzy M. K., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą "A", a stroną tj. firmą "B" sp. z o.o. z siedzibą w [...].
Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę, podkreślił, że strona podatek naliczony w kwocie 29.199,92 zł, zawarty w spornej fakturze z 8 stycznia 2002r. w części załącznika nr 3 tj. środków trwałych, wykazała w deklaracji VAT-7, w pozycji odnoszącej się do zakupu środków trwałych związanych ze sprzedażą zwolnioną i opodatkowaną. Zdaniem organu odwoławczego faktura w ww. części nie odzwierciedla zdarzenia gospodarczego, nie dokumentuje czynności sprzedaży środków trwałych (...) skarżąca nie została właścicielem środków trwałych wykazanych w fakturze (...), odwołując się do § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra finansów z 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr. 109, poz. 1245 ze zm.). Organ podatkowy podkreślił, że nakłady inwestycyjne nie mogły być przedmiotem sprzedaży, gdyż stanowią część składową wynajmowanego budynku.
Strona skarżąca, w uzupełnieniu skargi odniosła się do sprawy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I SA/Gd 355/08 ze skargi strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2002 i ustalonego w tej sprawie stanu faktycznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Z mocy art. 125. § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153/02, poz. 1270; w skrócie p.p.s.a.), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Warunkiem skorzystania z tej podstawy mającej związek z wynikiem innego postępowania administracyjnego (ogólnego lub podatkowego), sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte. W sprawie sygn. akt I SA/Gd 355/08 toczy się przed Wojewódzkim sądem Administracyjnym w Gdańsku postępowanie sądowe związane z rozpoznaniem skargi strony na decyzję organu podatkowego drugiej instancji w przedmiocie podatku dochodowego za rok 2002; miedzy innymi dokonano ustaleń faktycznych i analizy prawno podatkowych skutków zawartej umowy, której wynikiem było wystawienie zakwestionowanej, w niniejszej sprawie, fakturze VAT..
Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie pkt 1 § 1 art. 125 p.p.s.a. została przeanalizowana również z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem (art. 240 § 1 pkt 7 i 8 O.p.), jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 p.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu.
Względy ekonomii procesowej przemawiają za tym, aby w takich wypadkach gdy zaskarżona decyzja została wydana – nie tylko - w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, ale w tożsamym stanie faktycznym, zawiesić dokonywanie kontroli jej zgodności z prawem, jeśli toczy się już postępowanie dotyczące tej innej decyzji albo orzeczenia sądu.
Innymi słowy - ekonomia procesowa przemawia w tej sprawie za potrzebą zawieszenia postępowania, jeżeli przed sądem administracyjnym toczy się kilka postępowań ze skarg na decyzje wydane przy tożsamym stanie faktycznym. Praktyka sądowa opowiada się za szerokim interpretowaniem użytego w komentowanym pkt 1 § 1 art. 125 p.p.s.a. pojęcia rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, co odpowiada istocie sądownictwa administracyjnego, w którym jednolitość orzecznictwa ma większe znaczenie niż w sądownictwie powszechnym. Zadaniem sądu administracyjnego jest bowiem kontrola zgodności z prawem działalności administracji publicznej. W doktrynie zasadnie podkreśla się, że zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym, które mają być rozstrzygnięte w sposób wiążący dla innych składów orzekających (por. art. 269 p.p.s.a.).
EK