Uzasadnienie
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną do sądu decyzją utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 16 lutego 2002 r., Nr[...], w przedmiocie ustalenia p. M. J. podatku od nieruchomości za 2002 r.
Podstawą powyższego rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:
Wójt Gminy decyzją z dnia 16.02.2002 r. Nr 634 ustalił M., M. i D. J. – współwłaścicielom nieruchomości gruntowej położonej w D.o pow. [...]m2 – (działka nr [...]), podatek od nieruchomości za 2002 r. w wysokości 229,40 zł, płatny w czterech ratach: I – III raty w kwocie 57,40 zł, IV rata w kwocie 57,20 zł płatne odpowiednio w terminach do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada 2002 r.
Od decyzji wniósł odwołanie M. J. wskazując, iż do wymiaru podatku przyjęto niezgodną ze stanem faktycznym powierzchnię nieruchomości zajmowaną przez odwołującego się.
Rozpatrując sprawę w związku ze złożonym odwołaniem, Kolegium nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia stwierdza, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na osobach fizycznych, osobach prawnych i jednostkach organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, które są właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem. Jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność małżonków, obowiązek podatkowy od tej nieruchomości ciąży solidarnie na obojgu małżonkach (art. 2 ust. 3). Jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność lub współposiadanie innych, z zastrzeżeniem ust. 5 (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania), osób niż małżonkowie, obowiązek podatkowy od tej nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub współposiadaczach (art. 2 ust. 4).
W aktach sprawy I instancji znajduje się Wykaz nieruchomości z dnia 02.02.2001 r., gdzie w poz. "Grunty – ogółem" podano pow. [...] m2, w poz. "grunty pozostałe" podano [...] m2. Podana powierzchnia działki jest zgodna z wypisem z rejestru gruntów. Kolegium stwierdza, że wysokość podatku została ustalona prawidłowo.
Jednocześnie Kolegium wyjaśnia, że zgodnie z wyżej cyt. przepisami obowiązek podatkowy w podatku o nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach, co oznacza, iż organ podatkowy może wydać decyzję ustalającą wysokość podatku od całej nieruchomości na któregokolwiek ze współwłaścicieli, bez względu na okoliczność jaką część nieruchomości dany współwłaściciel zajmuje.
W skardze na powyższą decyzję skarżący wnosząc o jej uchylenie jak i decyzji organu pierwszej instancji zarzucił naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. oraz naruszenie art. 211 Ordynacji podatkowej przez nie doręczenie przedmiotowej decyzji współwłaścicielom nieruchomości tj. M. i D. małż. J. – rodzicom skarżącego. W uzasadnieniu skargi stwierdza się, iż wg SKO w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 2 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych organ ustalający wysokość podatków: "może wydać decyzję ustalającą wysokość podatku od całej nieruchomości na któregokolwiek ze współwłaścicieli, bez względu na okoliczność jaką część nieruchomości dany współwłaściciel zajmuje". Idąc dalej tokiem takiego myślenia można byłoby zdaniem skarżącego uznać za zasadne i sprawiedliwe działanie takiego organu, który mając do wyboru dwóch współwłaścicieli nieruchomości (braci) wydaje decyzję na bezrobotnego, bez zasiłku zamiast na dobrze sytuowanego.
Zasadności takiego stanowiska skarżący nie uznaje za słuszne, skoro się zważy treść art.210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Z tego przepisu zdaniem skargi wynika obowiązek uzasadnienia faktycznego decyzji, a zatem uzasadnienia, dlaczego młody człowiek (rok po ślubie), na dorobku, dziecko ma płacić podatek m. in. za swoich rodziców dobrze sytuowanych, którzy chcą płacić za syna (sic!). Dodatkowo zarzuca się, iż wbrew treści art. 211 Ordynacji podatkowej rodzice skarżącego nie otrzymali decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego przez błędną ich wykładnię w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
W sprawie niesporne jest, że współwłaścicielami nieruchomości gruntowej położonej w D. o pow. [...] m2 (działka nr [...]) byli skarżący w 1/3 części oraz rodzice skarżącego p. M. i D. małż. J. w 2/3 części.
Stosownie do treści art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach.
Powyższe oznacza jednak wbrew stanowisku SKO, że tak długo jak istnieje współwłasność nieruchomości, skoro obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży solidarnie na jej współwłaścicielach adresatami decyzji muszą być wszyscy współwłaściciele bez względu na to jaką część nieruchomości współwłaściciel faktycznie zajmuje, czy też w jaki sposób wywiązuje się z ciążących na nim zobowiązaniach podatkowych.
Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13.X.2000 r. w sprawie I SA/Gd 399/00 (LEX nr 46439), oraz w wyroku z dnia 18.V.2001 r. w sprawie I SA/Kr 1487/00.
W konsekwencji stwierdzić należy, iż w decyzji ustalającej podatek od nieruchomości nie wystarczy wymienić wszystkich współwłaścicieli. Niezbędnym warunkiem również jest doręczenie decyzji każdemu ze współwłaścicieli. Domniemanie zapoznania się z treścią decyzji przez pozostałych współwłaścicieli jak chce SKO nie znajduje uzasadnienia prawnego.
Z tych przyczyn na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a", art. 152, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w wyroku.
MK