Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 grudnia 2011 r. nr [....] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2004 roku.
Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2012 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
W piśmie z dnia 11 września 2012 r. Okręgowa Rada Adwokacka w G. poinformowała, że w niniejszej sprawie pełnomocnikiem z urzędu został wyznaczony adwokat M. H. W dniu 27 września 2012 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku, w której zawarł wniosek o przyznanie wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części (vide: k. 147 v i k. 149 v. akt sprawy). Jednocześnie ww. pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku.
Postanowieniem z dnia 3 października 2012 r. Sąd przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi kasacyjnej.
Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2014 r. (sygn. akt II FSK 2944/12) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ww. skargę kasacyjną.
W tym stanie zważono co następuje.
W świetle art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 461).
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) tego rozporządzenia stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, to wynagrodzenie należne pełnomocnikowi wyznaczonemu po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie przez sąd pierwszej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przysługuje w wysokości 180 zł (75 % x 240 zł), co po podwyższeniu o 23 % stawkę podatku od towarów i usług daje finalnie kwotę 221,40 zł.
Na marginesie należy wskazać, że przyznane wynagrodzenie za udział w postępowaniu przed sądem drugiej instancji z tytułu sporządzenia oraz wniesienia skargi kasacyjnej obejmuje także wynagrodzenie za sporządzenie oraz wniesienie wraz ze skargą kasacyjną wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Należy mieć bowiem na uwadze, iż czynność polegająca na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej należy do zakresu postępowania przed sądem drugiej instancji – a stosownie do art. 87 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna winna być złożona równocześnie z wnioskiem o przewrócenie terminu do jej wniesienia.
Ponadto przywołane wyżej rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu nie zawiera podstaw prawnych do przyznawania odrębnego wynagrodzenia za złożenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej.
Mając powyższe na względzie, referendarz sądowy działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz cytowanych powyżej przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.