Uzasadnienie
Uzasadnienie
Pracownicy Urzędu Skarbowego przeprowadzili w dniach 13.08.-16.08.2001 r., 20.09.-02.10.2002 r., 01.-18.10.2001 r., 21.11.-05.12.2001 r. oraz 21.11.-11.12.2001 r. szereg kontroli w Spółce z o.o. A, których zakres obejmował prawidłowości rozliczeń z budżetem za okres maj-wrzesień 2001 r.
Powzięte ustalenia spowodowały konieczność przeprowadzenia postępowania podatkowego, w którym strona uczestniczyła składając wyjaśnienia i zastrzeżenia. W toku postępowania organ podatkowy I instancji m.in. zwrócił się do Urzędu Gminy w celu wyjaśnienia stanu prawnego i planów dotyczących gruntu w P..
Po zapoznaniu się w dniu 03.05.2002 r. ze zgromadzonym materiałem dowodowym w trybie art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), pełnomocnik strony pismem z dnia 07.05.2002 r. wniósł wyjaśnienia i zastrzeżenia.
W dniu [...] Urząd Skarbowy wydał 5 decyzji, w których dokonał odmiennego niż Spółka S. rozliczenia w podatku od towarów i usług za okres maj 2001 r. – wrzesień 2001 r.
O zasadniczej różnicy rozliczenia decydowała odmowa uznania prawa Spółki do obniżenia podatku należnego o naliczony w oparciu o faktury dokumentujące zakup usług w postaci prac ziemnych – dotyczących gruntu rolnego położonego w P., dzierżawionego przez Spółkę na podstawie umowy z dnia 01.06.2001 r.
Pełnomocnik strony wniósł odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego zarzucając, że wydane zostały na podstawie norm prawa materialnego nie mających zastosowania do przesłanek stanu faktycznego, czym naruszył normy prawa materialnego.
Izba Skarbowa, po uprzednim zapoznaniu pełnomocnika strony ze stanowiskiem organu, w wyniku którego Spółka wniosła pismo ze swoim stanowiskiem – wydała w dniu [...] decyzję nr (...), którą utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego I instancji.
W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik strony wnosząc o uchylenie decyzji Izby Skarbowej zarzucił zaskarżonej decyzji:
- 1) rażące naruszenie przepisów procedury podatkowej, w tym:
- a) art. 16 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz.U. Nr 106, poz. 489 z późn. zm.),
- b) art. 180, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej – nie uwzględnienie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego;
- 2) naruszenie prawa materialnego tj.:
- a) art. 19 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
- b) § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 109, poz. 1245 z późn. zm.).
W części dotyczącej zarzutu bezprawnego rozliczenia za maj 2001 r. faktur zakupu usług rekultywacji gruntu, do którego podatnik nie miał prawa pełnomocnik stwierdza, iż stanowisko Izby opiera się na założeniu, iż w maju 2001 r. podatnik nie miał żadnego tytułu prawnego do gruntu.
Strona zwraca uwagę, że przepisy kodeksu cywilnego nie przewidują wymogu zachowania formy pisemnej, na podstawie których jedna ze stron może nieodpłatnie korzystać z nieruchomości będącej własnością drugiej strony. W takich sytuacjach strony korzystają z formy pisemnej lub formy aktu notarialnego jedynie dla celów dowodowych.
Strona przywołując art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej stwierdza, że skoro w toku postępowania obie strony potwierdziły fakt zawarcia nieodpłatnej umowy na korzystanie z gruntu, to nie ma żadnych podstaw ażeby twierdzić, że podatnik nie miał tytułu prawnego do gruntu. Pominięcie oświadczeń strony stanowi rażące naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego tj. art. 180 i 187 Ordynacji podatkowej.
Wobec powyższego zarzut naruszenia w rozliczeniu za maj 2001 r. art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy jest, zdaniem pełnomocnika, całkowicie chybiony.
W kwestii zarzutu rozliczenia podatku ujętego w fakturach od czynności rzekomo zwolnionych od podatku VAT w opinii Spółki organy obu instancji dokonując klasyfikacji usług jako związanych z rolnictwem naruszyły przepisy o właściwości rzeczowej organów podatkowych, a niezależnie od tego, dokonana przez nie klasyfikacja nie znajduje oparcia w przepisach prawa.
Art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT stanowi, że zwalnia się od podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego świadczenie usług wymienionych w załączniku nr 2. Z kolei w poz. nr 1 załącznika nr 2 wymienione zostały usługi w zakresie rolnictwa, z wyjątkiem usług weterynaryjnych (01.4 KWiU).
W myśl art. 4 pkt 2 ustawy ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o usługach rozumie się przez to usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej, a także roboty budowlano-montażowe. Pełnomocnik strony kontynuuje, że zatem w kwestii określenia z jaką usługą mamy do czynienia, a w konsekwencji czy dana usługa jest opodatkowana, zwolniona bądź też nie objęta ustawą, ustawodawca odsyła do przepisów o statystyce państwowej. Podstawą prawną kwalifikacji usług jest załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU).
Wskazuje, ze producent posiada wszystkie informacje niezbędne do właściwego zaliczenia produktu do odpowiedniego grupowania PKWiU tj. informacje dotyczące rodzaju użytego surowca, technologii wytwarzania konstrukcji i przeznaczenia lub charakteru usługi.
Dalej strona argumentuje, iż w przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania, do którego należy zaliczyć produkt, producent może zwrócić się o pomoc do właściwego terytorialnie Urzędu Statystycznego lut Głównego Urzędu Statystycznego. Również do tych jednostek należy zwracać się w przypadkach sporów wynikłych w tym zakresie między producentami a organami państwowymi względnie innymi zainteresowanymi jednostkami.
Pełnomocnik stwierdza, że w przedmiotowej sprawie usługodawcy (wystawca spornych faktur) nie mieli żadnych wątpliwości co do charakteru prowadzonych prac oraz ich przeznaczenia dlatego opodatkowali usługi 22% podatkiem VAT. Wbrew przyjętym przez organy podatkowe założeniom żadne z postanowień Zasad Metodycznych PKWiU nie wymaga od producentów, aby dokładnie sprawdzali czy odbiorca dopełnił wszelkich niezbędnych warunków prawem i czy dokonywane usługi zgodne są z planem zagospodarowania przestrzennego po czym dokonywali klasyfikacji swoich usług w oparciu o zebrane dokumenty. Istotnym natomiast było, iż usługodawca świadczył usługi budowlane, ziemne zgodnie z planem budowy pola golfowego, które to usługi nie miały żadnego związku z rolnictwem.
Skoro jednak organy podatkowe powzięły wątpliwości co do zaliczenia usług do odpowiedniego grupowania należało zwrócić się do właściwego Urzędu Statystycznego z wnioskiem o dokonanie urzędowej klasyfikacji. Organy podatkowe tego nie zrobiły, dokonując własnej interpretacji przepisów o statystyce państwowej, naruszając w ten sposób art. 16 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 5 ust. 7 ustawy o urzędach i izbach skarbowych.
Pełnomocnik skarżącego podnosi, iż strona wystąpiła do Urzędu Statystycznego celem dokonania urzędowej klasyfikacji spornych usług w wyniku czego Urząd stwierdził, że należy je zaliczyć do prac budowlanych – a nie jak twierdzą organy – do usług rolniczych. Pełnomocnik załącza jako dowód wniosek do WUS i wydaną w odpowiedzi opinię. Wreszcie pełnomocnik podkreśla, że kwestia planu zagospodarowania przestrzennego terenu nie miała w tym wypadku żadnego znaczenia.
Wobec powyższego stwierdzenie zakupu usługi w zakresie rolnictwa jest całkowicie bezzasadne a sprzedawca prawidłowo naliczył podatek wg stawki 22%, w wyniku czego skarżącej przysługiwało prawo do odliczenia tego podatku.
W części dotyczącej zarzutu bezpodstawnego rozliczenia faktur za usługi konsultingowe dotyczące budowy pola golfowego pełnomocnik strony przywołuje stanowisko Izby Skarbowej, zgodnie z którym wydatek na usługi konsultingowe nie stanowi kosztu uzyskania przychodu Spółki bowiem nie ma inwestycji w postaci pola golfowego, z którego to źródło miałoby wynikać. Stąd też na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT organ odwoławczy uznał, że podatnik nie miał prawa do odliczenia.
Strona zwraca na wstępie uwagę, że ani ustawa o podatku od towarów i usług ani ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje pojęcia inwestycji jednakże poprzez załącznik nr 1 odsyła do wydanego na podstawie art. 40 ustawy o statystyce państwowej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) Dz.U. Nr 112, poz. 1317. Żaden z przepisów ustawy o podatku dochodowym oraz przepisów rozporządzenia nie uzależnia zakwalifikowania danej inwestycji czy innego towaru do środków trwałych od spełnienia dodatkowych wymogów formalnych, w szczególności od zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, chociaż akurat na tym etapie budowy pola, nie trzeba było takich wymogów spełniać.
Pełnomocnik stwierdza, iż Spółka realizuje przedsięwzięcie inwestycyjne polegające na budowie pola golfowego na podstawie dokumentacji zakupionej z firmy C. S. Ltd z siedzibą w Northampton w Wielkiej Brytanii i pod jej nadzorem. W wyniku poniesionych nakładów powstanie obiekt, który zaliczony jest w klasyfikacji środków trwałych do obiektów inżynierii lądowej i wodnej pozostałej w postaci pola golfowego o symbolu 290 klasyfikacji Rodzajowej Środków Trwałych. Konsekwentnie wartość początkową tej inwestycji wybudowanej na obcym gruncie stanowić będzie koszt wytworzenia budowli, uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za pracę wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.
Dalej pełnomocnik strony kontynuuje, iż w ugruntowanym orzecznictwie podkreśla się, że art. 19 ust. 1 ustawy zawiera podstawową dla regulacji podatku VAT zasadę, że podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Przepis ten – jak zauważył SN w uzasadnieniu wyroku z dnia 04.11.1998 r. sygn. akt III RN 77/98/OSNIAPiUS Nr 16, poz. 503 z 1999 r. nie zawiera też żadnych dodatkowych warunków uzasadniających jego stosowanie a wyłączenia stosowania zawartej w nim normy są zawarte w art. 25 ustawy. Wyłączenia te, mające charakter wyjątku od zasady, muszą być interpretowane w sposób ścisły ( Strona podsumowuje, że skoro brak jest w ustawie o podatku od towarów i usług oraz ustawie o podatku dochodowym wymogu prowadzenia inwestycji zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, organy podatkowe nie miały żadnych podstaw od odmowy zwrotu podatku jedynie z tego powodu.
Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi.
Ustosunkowując się do pierwszego z zarzutów strony w spornej kwestii tytułu prawnego podatnika do gruntu – w maju 2001 r., gdzie podatnik powołuje się na ustną umowę dzierżawy, Izba Skarbowa przywołuje zasady ogólne postępowania podatkowego.
Zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury. Jedną z nich, wyrażoną w art. 126 Ordynacji podatkowej, jest zasada pisemności.
Skoro podatnik chce skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług w łącznej w kwocie 24.498,- zł, winien swoje prawo udowodnić. Pisemna umowa dzierżawy obowiązująca dopiero od dnia 1 czerwca 2001 r. pozwala bowiem na wniosek, że wcześniej tj. w maju 2001 r. nie istniał stosunek umowny.
Z treści art. 187 Ordynacji podatkowej wynika, iż obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji, obarcza on także stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. A zatem, w ocenie Izby, skarżący winien był zadbać o sporządzenie umowy, która dałaby możliwość stwierdzenia, iż posiadał on jakikolwiek tytuł do gruntu, skoro nie był on jego własnością – a w konsekwencji, że poniesione wydatki stanowią koszt uzyskania przychodów.
Organ w odpowiedzi na skargę przywołuje zatem art. 74 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym niedochowanie formy pisemnej dla celów dowodowych ma ten skutek, że nie jest w sporze dopuszczalny dowód ze świadków ani dowód z przesłuchania stron na fakt dokonania czynności.
W odniesieniu do zarzutu, że organy podatkowe obu instancji niesłusznie uznały, iż poniesione przez stronę nakłady na grunt w P. w łącznej kwocie 143.541,21 zł na podstawie szeregu spornych faktur są nakładami na grunt rolny, a w konsekwencji dotyczą usług w zakresie rolnictwa, Izba stwierdziła, że jest on niezasadny.
Przypomniano, że skarżący dzierżawił użytki rolne i zobowiązał się do ponoszenia nakładów na użytki rolne – wg umowy dzierżawy, na którą się powołuje – i w oparciu o tę umowę nakłady te ponosił.
Skarżący kupował usługi polegające na poprawie struktury gruntu rolnego, tj. usuwaniu warstwy chwastów, wyrównywaniu nierówności gleby i jej nawożeniu, rozsypywaniu nawożonej uszlachetnionej gleby, sadzeniu i pielęgnacji trawy, instalacji drenażu i nawadniania.
Wskazano też, że nie istniała w świetle obowiązującego prawa legalna inwestycja budowy pola golfowego, gdyż nie obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego, w rezultacie nie mogła zostać wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ani pozwolenie na budowę.
W świetle powyższego nie budziło wątpliwości organów obu instancji, iż skarżący zakupywał usługi związane z rolnictwem – czemu nie stoi na przeszkodzie, że w przyszłości mogą one ewentualnie posłużyć inwestycji budowy pola golfowego. Skarżący informując sprzedających, że ich usługi służą – a nie, że mogą posłużyć w przyszłości – budowie pola golfowego powodował, że wystawiali oni faktury na sprzedaż opodatkowaną.
Z tych też względów Izba Skarbowa nie zwróciła się do organów statystycznych o rozstrzygnięcie charakteru usług. Zostały one bowiem określone przez charakter gruntu, z którym były związane i nazwane przez stronę, jako służące poprawie struktury gruntu rolnego. W ocenie Izby przyjęcie odmiennej tezy niż że był to zakup usług związanych z rolnictwem, oznaczałoby zanegowanie legalności działania podatnika, gdyż podatnik budowałby na gruncie rolnym bez wymaganych pozwoleń.
Jako spóźnioną uznano opinię Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego z dnia 01.10.2002 r., którą załączył dopiero do skargi.
Organ podatkowy II instancji umożliwił bowiem skarżącemu zapoznanie się z materiałem dowodowym i wypowiedzenie się co do zebranych dowodów w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej.
Izba Skarbowa także zauważa, iż ww. opinia wydana została w oparciu o stan faktyczny błędnie przedstawiony przez skarżącego, ze stwierdzeniem, iż cyt. "Podmiot budujący na własnym gruncie pole golfowe (...)". Tymczasem jak wielokrotnie Izba podnosiła i co przedstawiła w zaskarżonej decyzji, skarżący nie był właścicielem gruntu, a co najmniej przedwczesnym jest twierdzenie o budowie gola golfowego.
Odnosząc się do ostatniego zarzutu skargi Izba Skarbowa odpowiada na powyższe, iż podstawę stanowił przepis art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy stanowiący, iż obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
Stanąwszy na stanowisku, że nie ma na dzień ponoszenia wydatków inwestycji budowy pola golfowego, organ stwierdził, że nie ma ewentualnego źródła uzyskania przychodu, a w rezultacie nie może być mowy o kosztach uzyskania przychodów.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sądy administracyjne zgodnie ze swoimi kompetencjami orzekają o zgodności zaskarżonych decyzji z obowiązującym prawem.
W niniejszej sprawie uznano, że decyzja Izby Skarbowej prawo narusza. Zatem złożoną na nią skargę należało uznać za zasadną.
Jest poza sporem, że kluczowe znaczenie dla każdego postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, tylko bowiem w takim przypadku możliwe jest prawidłowe ustalenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania.
Przypomnieć w związku z tym trzeba, że zgodnie z treścią art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) – poprzednio art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego – obowiązkiem organów podatkowych jest podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.
Wymieniony przepis wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącej bez wątpienia naczelną zasadą postępowania podatkowego. Trzeba zaś pamiętać, że zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym, jak podkreślono w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, art.122 Ordynacji podatkowej (art. 7 K.p.a.) jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 1982 r., sygn. akt I SA 258/82, Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego 1982, Nr l, poz. 54; por. również J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Polskie postępowanie administracyjne.
Warszawa 1993, str. 126). Wykładnia ta, dotycząca art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, bez wątpienia zachowuje swoją aktualność także w świetle regulacji zawartej w art. 122 Ordynacji podatkowej.
Odnosząc dotychczasowe spostrzeżenia do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że zdaniem Sądu, organy podatkowe nie uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy powołanego wyżej przepisu.
W szczególności nie wyjaśniły one w sposób nie budzący wątpliwości, jak należy klasyfikować usługi kupowane przez stronę skarżącą w spornym okresie. Od właściwej klasyfikacji tychże zależy uznanie, czy stronie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony (22%) wynikający z faktur wystawionych przez wystawcę czy też były to usługi zwolnione od podatku VAT.
Organ podatkowy za kryterium zakwalifikowania usługi przyjął przedmiot, na którym usługa jest wykonywana – a nie jej charakter, który wynika z zastosowanego sprzętu oraz cel jakiemu służy. Spornym zatem jest, czy usługi powinny być zakwalifikowane jako usługi rolnicze z uwagi, że w okresie w którym były świadczone, podatnik nie posiadał uchwały o zmianie planu zagospodarowania przestrzennego ani decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zgodnie z opinią statystyczną z dnia 01.10.2002 r. wykonywane wg spornych faktur prace, należy klasyfikować do robót budowlanych w grupowaniu 45.11.23 "roboty niwelacyjne". Strona do skargi załączyła pisma tj. pismo strony z dnia 29.08.2003 r. kierowane do Urzędu Statystycznego o uzupełnienie klasyfikacji z dnia 01.10.2002 r. o sytuację, gdy budowa pola golfowego odbywa się na wydzierżawionym gruncie rolnym, a grunt nie został odrolniony w trakcie prowadzenia inwestycji oraz pismo Urzędu Statystycznego z dnia 13.11.2003 r. dotyczące klasyfikacji.
Strona podnosiła, że fundamentalne znaczenie przy kwalifikacji jako usługi rolniczej ma sprzęt jakim usługę wykonano oraz związek z działalnością usługową w zakresie upraw rolnych. Klasyfikacje nie zawierają norm prawnych, które nakazywałyby kwalifikować usługę w zależności od statusu prawnego gruntu, którego usługa dotyczy.
Zdaniem strony organ podatkowy nie wykazał poza jednym argumentem, tj. brakiem uchwały o odrolnieniu, decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, pozwolenia budowlanego – jaki jest faktyczny związek zakupionych usług z uprawami rolnymi. Nie wyjaśnił więc dokładnie stanu faktycznego sprawy, do czego obligują przepisy art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Strona twierdzi, że zakres spornych usług został wykonany zgodnie z dokumentacją inwestycyjną na budowę pola golfowego, stanowi nakład inwestycyjny poniesiony w związku z nie zakończoną budową środka trwałego.
W takiej sytuacji zaprezentowane w sprawie oceny organów podatkowych należy uznać co najmniej za przedwczesne, jeśli nie nawet – arbitralne. Organy skarbowe nie przedstawiły na żadnym etapie postępowania dowodu uzasadniającego ich stanowisko. Natomiast niewątpliwie strona działania w celu uzyskania dowodu potwierdzającego zasadność jej twierdzeń podejmowała, nawet na etapie postępowania przed Sądem. Nie budzi wątpliwości, że w przypadku różnic stanowisk, istotnym dowodem co do klasyfikacji usług jest opinia organów statystycznych. Należy zauważyć, że uzyskanie takiej opinii leży w interesie podatnika, lecz konieczne jest współdziałanie organów podatkowych w tej kwestii, a to w związku z obowiązkiem wynikającym ze wspomnianego art. 122 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie takiego współdziałania nie było, natomiast daje się zauważyć, że Izba Skarbowa ograniczyła swoją rolę do negowania działań strony.
Zatem jeżeli organy podatkowe kwestionują precyzję pytań strony do urzędu statystycznego, to zobowiązane są do aktywnego udziału w ich formułowaniu. W niniejszej sprawie tego brak, co powoduje, że słuszny jest zarzut niepełnego wyjaśnienia sprawy.
Sąd nie zgodził się także z twierdzeniami Izby Skarbowej o niemożności wykazania przez stronę innymi, niż pisemne, dowodami rodzaju stosunku prawnego łączącego ją w maju 2001 r. z właścicielem gruntu.
Zasady postępowania podatkowego i jego ewentualne ograniczenia powinny wynikać z Ordynacji podatkowej. Zgodnie z jej przepisami, a w szczególności z art. 194, nie było uzasadnionych przyczyn dla odmowy przeprowadzenia dowodu na wskazaną powyżej okoliczność.
Wskazać też należy, iż w zaskarżonej decyzji brak jest pełnego uzasadnienia dla odmowy uwzględnienia podatku naliczonego z faktur zakupu usług konsultingowych. Samo zacytowanie w uzasadnieniu treści art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku VAT nie przekonało Sądu w pełni co do trafności decyzji w tym zakresie.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania podatkowego, co oznacza, że należało ją uchylić i orzec na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 152 oraz art. 200 ustawy p.p.s.a.
AR