Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie zdołał wykazać aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa.
Spór między organami podatkowymi a skarżącym toczył się na tle przepisów art. 21 ust. 1 pkt 28 powołanej na wstępie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowiącym, że wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskania z tytułu sprzedaży całości lub części nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego; zwolnienie nie dotyczy przychodu uzyskanego ze sprzedaży gruntów, które w związku z tą sprzedażą utraciły charakter rolny lub leśny. Tak sformułowany przepis odczytać należy w ten sposób, że w momencie sprzedaży gruntów z przeznaczeniem ich na inne cele następuje utrata rolnego lub leśnego charakteru gruntów i uzyskany w ten sposób przychód nie jest wolny od podatku. Cel nabycia zaś gruntów wynika bezpośrednio z aktu notarialnego. Jeżeli ów cel następnie zostanie potwierdzony czynnościami natury administracyjnej /decyzja o wyłączeniu gruntów z produkcji/, to tym bardziej będzie to świadczyło o tym, że w momencie sprzedaży grunt utracił swój pierwotny charakter.
Na tle zaś stanu faktycznego stwierdzić należy, iż nie ulega wątpliwości, że zakupiony przez Spółdzielnię Mieszkaniową "Z." grunt utracił charakter rolny, przeznaczony bowiem został na cele statutowe, a nie były nimi rolnicze wykorzystanie gruntu, co potwierdzone zostało późniejszymi działaniami Spółdzielni.
Nie jest rzeczą Sądu badanie podstaw obliczania opłaty skarbowej dokonanej przez notariusza przy zawieraniu umowy przenoszącej własność przedmiotowego gruntu, to jednakże nie bez znaczenia dla sprawy jest ta okoliczność, iż notariusz nie zastosował zwolnienia od opłaty skarbowej przedmiotowego gruntu jako sprzedawanego na cele rolnicze. Zatem ukształtowało się jednolite stanowisko - bez wnikania w jego prawidłowość - na podstawie przepisów dwóch odrębnych ustaw, że sprzedawany grunt nie przeznaczony został na cele rolnicze i utracił charakter rolny. Jeżeli skarżący byłby odmiennego zdania, to winien był zakwestionować stanowisko notariusza, co do poboru opłaty skarbowej, w odrębnym postępowaniu.
Z tych względów, a także mając na uwadze pogląd organu odwoławczego zawarty w uzasadnieniu decyzji o planie zagospodarowania przestrzennego należało skargę uznać za nieuzasadnioną i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ skargę oddalił.