Uzasadnienie
Uzasadnienie
Z. Cz. w dniu 28 kwietnia 2000 r. złożył w Urzędzie Skarbowym zeznanie o wysokości dochodu osiągniętego w 1999 roku przez osobę samotnie wychowującą dzieci na formularzu PIT-35.
W zeznaniu tym wykazał do opodatkowania dochód uzyskany przez małoletnie dziecko z tytułu renty rodzinnej w kwocie 6.625,25 zł.
Po dokonaniu odliczeń od dochodu wydatków mieszkaniowych w kwocie 978,35 zł za podstawę opodatkowania przyjął dochód w wysokości 5.646,90 zł.
Należny podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 1999 obliczony od tak ustalonej podstawy wykazał w zeznaniu w kwocie 283,30 zł i w konsekwencji uwzględnienia zaliczek pobranych przez płatnika od renty rodzinnej w kwocie 864,00 zł wykazał nadpłatę w kwocie 580,70 zł.
Urząd Skarbowy w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego ustalił, iż Z.Cz. w roku 1999 nie osiągnął żadnych dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a zatem nie był obowiązany do złożenia w urzędzie skarbowym zeznania podatkowego za ten rok. Natomiast dochód z tytułu renty rodzinnej zadeklarowany przez podatnika w zeznaniu PIT-35 w kwocie 6.625,25 zł wraz z zaliczkami na podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie 864,00 zł jest dochodem uzyskanym przez pełnoletnią córkę podatnika M. Cz..
W związku z powyższymi ustaleniami oraz biorąc pod uwagę fakt, iż nadpłata wynikająca ze zeznania PIT-35 za rok 1999 w kwocie 580,70 zł nie została podatnikowi zwrócona.
Urząd Skarbowy decyzją z dnia 30 listopada 2001 r. Nr [...] stwierdził, iż nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999 nie występuje.
Z. Cz. korzystając z przysługującego mu prawa wniósł odwołanie od powyższej decyzji, w którym zakwestionował jej zasadność w przedmiocie nie uwzględnienia mu prawa do preferencyjnego opodatkowania przysługującego osobom samotnie wychowującym dzieci i odmowę stwierdzenia nadpłaty.
Izba Skarbowa postanowieniem z dnia 16 września 2002 r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej stwierdziła uchybienie terminu określonego w art. 223 § 2 pkt l do wniesienia odwołania z dnia 15.06.2002 r. od decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia 30.11.2001 r. Nr [...].
Nie zgadzając się z postanowieniem Z. Cz. skorzystał z prawa wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Skarżący kwestionuje zasadność postanowienia Izby Skarbowej z dnia 16 września 2002 r. [...] zarzucając organowi odwoławczemu pozostawienie odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 30 listopada 2001 r. Nr [...] bez merytorycznego rozpoznania.
W ocenie skarżącego termin do wniesienia przedmiotowego odwołania nie został dochowany z winy Urzędu Skarbowego.
Skarżący twierdzi, iż będąc osobiście w Urzędzie Skarbowym w listopadzie 2001 r. oprócz złożenia na piśmie dodatkowych wyjaśnień w sprawie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1999, poinformował również pracownika Urzędu, prowadzącego jego sprawę, że sporadycznie przebywa pod adresem zamieszkania w G., przy ul[...], gdyż opiekuje się matką staruszką mieszkającą na wsi poza Trójmiastem i w związku z tym na prośbę pracownika Urzędu podał dla korespondencji adres zamieszkania na wsi. Natomiast Urząd Skarbowy pomimo podania adresu do korespondencji decyzję z dnia 30.11.2001 r. Nr [...]wysłał za pośrednictwem poczty na adres zamieszkania w Gdańsku. O fakcie tym skarżący został poinformowany dopiero w dniu 07.06.2002 r., będąc osobiście w Urzędzie z kolejną interwencją z uwagi na brak jakiejkolwiek informacji ze strony organu podatkowego odnośnie przyczyny nie dokonania zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999, wynikającej ze złożonego w Urzędzie Skarbowym w dniu 28.04.2000 r. zeznania podatkowego za rok 1999 na formularzu PIT-35. Również w tym dniu otrzymał kserokopię powyższej decyzji, od której odwołał się do Izby Skarbowej w dniu 15.06.2002 r.
W związku z powyższym skarżący wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 30.11.2001 r. Nr [...].
Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę stwierdziła, iż argumenty podniesione w skardze nie znajdują uzasadnienia w stanie prawnym i faktycznym sprawy.
Wskazała, że zgodnie z treścią art. 223 § 2 pkt l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
Stosownie do treści art. l50 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa w przypadku doręczenia pism przez pocztę i niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 lub art. 149 tej ustawy, poczta przechowuje pismo przez okres 7 dni w swej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w powyżej określonym miejscu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe na drzwiach mieszkania adresata bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Doręczenie w tym przypadku uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia powyżej wymienionego siedmiodniowego okresu. Natomiast pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Doręczenie decyzji zgodnie z art.150 ustawy Ordynacja podatkowa jest prawnie skuteczne wobec strony, a zatem jego data jest miarodajna do oceny, czy środek odwoławczy wniesiony został w ustawowym terminie.
W przedmiotowej sprawie ustalono, iż kwestionowana odwołaniem z dnia 15.06.2002 r. decyzja Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia 30.11.2001 r. Nr [...] została doręczona stronie za pośrednictwem poczty w sposób wskazany w art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa w dniu 13.12.2001 r., gdyż zawiadomienie o pozostawieniu danej przesyłki w placówce pocztowej zostało umieszczone przez doręczyciela w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego w dniu 05.12.2001 r.
W tym stanie faktycznym i prawnym termin do wniesienia odwołania od powyższej decyzji upłynął z dniem 27.12.2001 r.
Natomiast przedmiotowe odwołanie sporządzone w dniu 15.06.2002 r. zostało złożone przez Z. Cz. w organie podatkowym pierwszej instancji za pośrednictwem poczty w dniu 19.06.2002 r. (data stempla pocztowego na kopercie).
Jednocześnie Izba zauważa, iż pomimo prawnie skutecznego doręczenia przedmiotowej decyzji skarżącemu w dniu 27.12.2001 r. organ podatkowy pierwszej instancji powtórzył próbę doręczenia jej do rąk własnych skarżącego. Powtórna przesyłka była awizowana w dniu 02.01.2002 r. również w tym dniu doręczyciel w skrzynce oddawczej skarżącego pozostawił zawiadomienie o pozostawieniu danej przesyłki w placówce pocztowej. Zatem powtórnie sporna decyzja z dnia 30.11.2001 r., Nr [...] zgodnie z art. 150 Ordynacji podatkowej została doręczona w sposób prawnie skuteczny w dniu 09.01.2002 r., a termin wniesienia odwołania od decyzji w tym przypadku upłynął z dniem 23.01.2002 r., którego terminu skarżący również nie dotrzymał.
Zgodnie z postanowieniami art. l62 § l Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, lecz takowy wniosek nie został przez skarżącego do tut. Izby Skarbowej złożony, a przepis nakazuje, by zostało to uczynione łącznie ze złożeniem odwołania (art. l62 § 2 Ordynacji podatkowej).
Strona nie wniosła wraz z odwołaniem podania o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Natomiast okoliczność, iż pracownik Urzędu Skarbowego wydał w dniu 07.06.2002 r. kserokopię decyzji z dnia 30.11.2001 r. Nr [...] nie sprawia, że dla podatnika ponownie otworzył się termin do złożenia odwołania.
Wobec powyższego stanu faktycznego Izba Skarbowa działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej postanowieniem z dnia 16 września 2002 r. Nr [...] stwierdziła uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 30.11.2001 r. Nr [...].
Zdaniem Izby Skarbowej nie może skutecznie zmienić powyższych ustaleń powołana dopiero w skardze do Sądu okoliczność, podania przez skarżącego pracownikowi Urzędu innego adresu do korespondencji niż adres jego zamieszkania w G., a który to fakt jak twierdzi strona uniemożliwił mu złożenie odwołania w ustawowym terminie.
Ustosunkowując się jednakże do powyższego zarzutu Izba Skarbowa zauważa, iż wbrew temu co twierdzi skarżący z akt sprawy nie wynika, iż w toku postępowania przed organem podatkowym pierwszej instancji strona wskazała inny adres dla korespondencji niż adres zamieszkania w G. tj. ul. [...].
W związku z zawartym w skardze twierdzeniem Z. Cz., że podczas pobytu w Urzędzie Skarbowym pod koniec listopada 2001 r. podał adres swojego pobytu poza Trójmiastem, Izba wyjaśnia, że w aktach sprawy znajdują się sporządzone w dniu 19.11.2001 r. protokoły z zapoznania ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie.
W treści tych protokołów potwierdzonych po odczytaniu podpisem skarżącego, których kopie otrzymał, nie ma żadnej wzmianki o adresie pobytu poza Trójmiastem. Inny adres dla korespondencji niż adres zamieszkania w G. skarżący wskazał po raz pierwszy w środku odwoławczym z dnia 15.06.2002 r.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Przede wszystkim stwierdzić należy, że każde uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić to uchybienie.
W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną (np. wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95). W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującego przepisu prawa i nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 1996 r. sygn. SA/Łd 2665/95).
W takiej sytuacji nie można mówić o naruszeniu konstytucyjnej gwarancji prawa do sądu, bowiem nie ma to uzasadnienia wobec istnienia instytucji przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (art. 162 Ordynacji podatkowej), z której skarżący nie skorzystał. To w tym postępowaniu mógł podnosić okoliczności usprawiedliwiające opóźnienie w dopełnieniu czynności procesowej.
Skierowanie takiego wniosku do Sądu nie pozwala na jego uwzględnienie w niniejszym postępowaniu.
Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, w aktach administracyjnych brak jest jakiegokolwiek dowodu wskazującego, że strona poinformowała Urząd Skarbowy o zmianie adresu. Dowodów takich nie zaprezentowano także w skardze ani na rozprawie.
Zatem uznać należy, że zgodnie z obowiązującym prawem Izba Skarbowa uznała, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu.
Stąd też zarzuty skargi były niezasadne. Spowodowało to konieczność jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.