Uzasadnienie
3 I SA/Gd 2272/00
Pan M. D. w dniu 2 listopada 1998 r. zgłosił w Oddziale Celnym w
B.do procedury dopuszczenia do obrotu zakupiony w dniu 21.10.1998 r. w Niemczech samochód osobowy marki [...] rok produkcji 1993, nr nadwozia [...] wraz z wnioskiem o zwolnienie od cła na podstawie art. 190 § 1 pkt 6 lit.a ustawy Kodeks celny.
W załączeniu pan D. przedłożył wydane w dniu 25.09.1998 r. przez Ambasadę Rzeczypospolitej Polskiej w Bejrucie zaświadczenie, będące dokumentem wymaganym do stwierdzenia podstawy stosowania zwolnienia od cła przysługującego na podstawie art. 190 § 1 pkt 6 lit.a Kodeksu celnego.
Ze zgłoszenia celnego Nr [...] wynika, że przedmiotowy towar objęto wnioskowaną procedurą i dopuszczono do obrotu na polskim obszarze celnym z całkowitym zwolnieniem od należności celnych z jednoczesnym zastrzeżeniem nieodstępowania pojazdu przez okres 2 lat, licząc od dnia dopuszczenia do obrotu.
W związku z ujawnieniem naruszenia warunku określonego w zgłoszeniu celnym z dnia 02.11.1998 r. Dyrektor Urzędu Celnego postanowieniem z dnia 10.04.2000 r. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie samochodu osobowego marki [...] rok produkcji 1993.
Pan M. D. zawarł bowiem w dniu 29.10.1998 r. umowę darowizny, na mocy której ojciec - pan R. D. stał się współwłaścicielem wyżej wymienionego samochodu. Decyzją z dnia 19.06.2000 r. Dyrektor Urzędu Celnego uznał zgłoszenie celne dokonane przez pana M. D. za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym kwoty wynikającej z długu celnego i określił wysokość długu celnego towaru na kwotę 10.244 zł oraz odsetek w kwocie 6.353,68 zł.
Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia 18.09.2000 r. utrzymał w mocy kwestionowaną odwołaniem decyzję Dyrektora Urzędu Celnego.
Pan M. D. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzuty skarżącego koncentrują się w szczególności na dokonanej przez organy celne obu instancji błędnej interpretacji zawartego w art. 190 § 1 pkt 6 lit. a Kodeksu celnego pojęcia "nieodstępowania" stanowiącego podstawowy warunek zastosowania zwolnienia od cła wwiezionego towaru. W ocenie strony skarżącej dokonana na mocy umowy z dnia 29.10.1998 r. darowizna 1/2 samochodu osobowego marki [...] na rzecz ojca Pana D. nie wywołuje skutku w postaci utraty prawa skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 190 § 1 pkt 6 lit.a Kodeksu celnego, gdyż obdarowany nigdy nie objął faktycznego władztwa nad rzeczą, a zatem nie został naruszony warunek nieodstępowania pojazdu.
Ponadto, skarżący podnosi, że fakt dokonania darowizny ujawniony został w chwili odprawy celnej, tym samym znany był organom celnym od momentu zgłoszenia celnego, nie będąc kwestionowanym.
W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Ceł podtrzymał w całości swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że zgodnie z § 2 powołanego przepisu w sprawach tych stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem. W niniejszej sprawie zasadny jest zarzut naruszenia art. 190 § 1 pkt 6 ustawy Kodeks celny. Zgodnie z tym przepisem warunkiem zwolnienia od cła jest nieodstępowanie rzeczy stanowiących mienie wskazanych osób przez okres 2 lat, licząc od dnia dopuszczenia do obrotu. Wywody skarżącego dotyczące władztwa nad rzeczą nie mogą być uznane za trafne, skoro nie jest okolicznością sporną zawarcie przez M. D. z ojcem umowy darowizny 1/2 udziału we współwłasności przedmiotowego samochodu. Okoliczności i motywy zawarcia tej umowy oraz późniejsze oświadczenie obdarowanego o zrzeczeniu się prawa nie mogą wpływać na treść rozstrzygnięcia. Istotne natomiast jest wskazanie daty zawarcia umowy darowizny. Umowa ta została zawarta w dniu 30 października 1998 r., zatem przed dniem dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym w dniu 2 listopada 1998 r. Skoro warunek "nieodstępowania" powstaje od dnia dopuszczenia do obrotu, wcześniejsze odstąpienie pojazdu przez skarżącego nie uzasadniało prowadzenia postępowania w tym trybie.
Z tych względów uznając skargę za uzasadnioną Sąd na mocy art. 145 § 1, art. 135 ust. la oraz art. 209 ustawy Prawo- o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w punkcie I wyroku.
Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono jak w punkcie II wyroku, albowiem treść, zaskarżonej decyzji, uzasadnia stwierdzenie, że nie może być ona wykonana.