Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 7 grudnia 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) w skrócie O.p., po rozpatrzeniu odwołania B. Sp. z o.o. w Bytomiu utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 20 sierpnia 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
W dniu 15 lipca 2019 r. T Sp. jawna z G., działając jako przedstawiciel pośredni importera B Sp. z o.o. przesłała do Oddziału Celnego Baza Kontenerowa powiadomienie, w celu objęcia sprowadzonego z Chin towaru o wartości 15136,06 USD według faktury nr 01/05/2019 procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem procedury uproszczonej (pozwolenie nr [...]) oraz dokonała wpisu towaru do rejestru procedur uproszczonych. W tym samym dniu przedstawiciel strony otrzymał potwierdzenie przyjęcia powiadomienia z dnia 15 lipca 2019 r. i towar został zwolniony do procedury dopuszczenia do obrotu.
Dnia 8 sierpnia 2019 r. przedstawiciel strony złożył zgłoszenie celne uzupełniające, które zostało przyjęte i zarejestrowane pod numerem [...] i został powiadomiony o kwocie długu celnego. W zgłoszeniu celnym w polu 44 został zadeklarowany krajowy kod informacji dodatkowej "4PL05", natomiast w polu 47 w kolumnie piątej wskazano metodę płatności typu "G", co oznacza, że w odniesieniu do podatku od towarów i usług strona, na wniosek przedstawiciela bezpośredniego, skorzystała z wynikającej z art. 33a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.) dalej "ustawa o VAT", możliwości rozliczenia kwoty podatku należnego za tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów.
Postanowieniem z dnia 31 maja 2021 r. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wszczął z urzędu postępowanie w sprawie uznania podatku od towarów i usług z tytułu importu zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym za należny.
Decyzją z dnia 20 sierpnia 2021 r. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni uznał podatek od towarów i usług z tytułu importu (B00), zadeklarowany w ww. zgłoszeniu celnym uzupełniającym, za należny w kwocie wynoszącej 16652,00 zł.
W odwołaniu od ww. decyzji strona zarzuciła, iż decyzja organu I instancji narusza interes obywateli i jest próbą wyłudzenia dodatkowych środków finansowych dla administracji państwowej, a czas jej realizacji świadczy o dodatkowej próbie wyłudzenia odsetek. Strona zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art. 7b, art. 8 § 1 i art. 12 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) dalej "k.p.a.".
Uzasadniając utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wskazał, że w przypadku zastosowania art. 33a ust. 1 ustawy o VAT, podatek od towarów i usług od importu rozlicza się w ramach deklaracji podatkowej, wykazując w niej zarówno podatek należny, jak i naliczony. W tym przypadku nie uiszcza się podatku od towarów i usług do właściwego urzędu skarbowego w terminie określonym w art. 33 ust. 4 ustawy o VAT (10 dni licząc od dnia powiadomienia przez organ celny o wysokości należności podatkowych). Skorzystanie z tej uprzywilejowanej formy rozliczenia podatku uzależnione jest jednak od spełnienia łącznie warunków określonych w art. 33a ust. 2-6 ustawy o VAT. Jednym z tych warunków - wskazanym w art. 33a ust. 6 ustawy o VAT - jest przedstawienie przez podatnika naczelnikowi urzędu celno-skarbowego dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów.
Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie obowiązek podatkowy powstał w dniu 15 lipca 2019 r., to jest w dniu dokonania wpisu towarów do rejestru zgłaszającego, który jest jednocześnie dniem powstania długu celnego. Zatem w terminie do 30 listopada 2019 r. należało przedstawić Naczelnikowi Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego dokumenty określone w art. 33 ust. 6 ustawy VAT, potwierdzające rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu w deklaracji podatkowej. Zdaniem organu odwoławczego, z korespondencji wynika jednoznacznie, że wymagane potwierdzenie rozliczenia podatku VAT zostało przedstawione organowi celnemu dopiero 20 listopada 2020 r.
W piśmie z dnia 15 czerwca 2021 r. strona wskazała, że do dnia 31 maja 2021 r. nie wiedziała, że kopie deklaracji VAT nie zostały przekazane do Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego, wskazując, iż był to obowiązek jej pełnomocnika.
Organ odwoławczy nie podzielił tego twierdzenia, bowiem w dniu 20 listopada 2020 r. przekazano m.in. do organu celnego zawiadomienie o popełnieniu czynu zabronionego (czynny żal), które podpisał prezes spółki B. sp. z o.o. J. W., z którego jednoznacznie wynika, że strona miała świadomość, iż nie przesłała w terminie potwierdzenia rozliczenia podatku VAT z tytułu importu towarów zgodnie z art. 33a ustawy o VAT. Według Dyrektora, materiał dowodowy w sposób jednoznaczny potwierdza, że dokumenty potwierdzające rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów objętych ww. zgłoszeniem celnym w deklaracji podatkowej nie zostały przedstawione Naczelnikowi Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni w ustawowym terminie 4 miesięcy, wynikającym z art. 33a ust. 6 ustawy o VAT, tj. do 30 listopada 2019 r.
Wobec powyższego organ I instancji słusznie uznał za należny podatek od towarów i usług zadeklarowany w zgłoszeniu celnym w kwocie 16. 652 zł i wezwał do jego zapłaty wraz z odsetkami podatnika- spółkę oraz przedstawiciela pośredniego-T. Sp. jawna.
Organ II instancji nie podzielił zarzutu, iż z błahej przyczyny strona musi dokonać korekty deklaracji VAT, jego zwrotu a następnie ponownej wpłaty. Wbrew bowiem stanowisku spółki, fakt rozliczenia przedmiotowego podatku przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Bytomiu, jak i przedstawienie Naczelnikowi Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni deklaracji potwierdzającej rozliczenie tego podatku w piśmie z dnia 20 listopada 2020 r., w żadnym razie nie wyczerpuje dyspozycji art. 33a ust. 6 ustawy o VAT.
Odnosząc się do wskazywanego faktu terminowego rozliczenia i zapłacenia podatku VAT, co świadczy, że nie nastąpiło uszczuplenie należności celno-podatkowych, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że naczelnik urzędu celno-skarbowego i naczelnik urzędu skarbowego to odrębne organy. Pomimo, że wchodzą w skład struktury organów Krajowej Administracji Skarbowej, posiadają odmienne kompetencje, uprawnienia i zadania.
Organ II instancji podkreślił, że regulacja zawarta w art. 33a ust. 6 ustawy o VAT wprost nakłada na podatnika obowiązek przedstawienia wymaganych dokumentów naczelnikowi urzędu celno-skarbowego. Czynność ta będzie skuteczna jedynie wówczas, gdy zostanie dokonana w urzędzie celno-skarbowym właściwym ze względu na dokonanie zgłoszenia celnego. Zatem wbrew twierdzeniu strony, fakt dokonania rozliczenia podatku przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Bytomiu pozostaje bez znaczenia dla zastosowania sankcji w przypadku niedopełnienia tego obowiązku.
Ponadto organ I instancji nie naruszył przepisów art. 6, art. 7, art. 7b, art. 8§ 1 i art. 12 § 1 k.p.a., albowiem przepisy te nie miały zastosowania w rozpatrywanej sprawie, której przedmiotem było uznanie za należny podatek od towarów i usług zadeklarowany w zgłoszeniu celnym, a podstawę orzekania stanowiły przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy Ordynacja podatkowa.
W ocenie organu II instancji, nie jest również zasadny zarzut, iż organ I instancji nie działał w sprawie wnikliwie i szybko, ponieważ postępowanie zostało wszczęte w dniu 9 czerwca 2021 r., a zakończone 30 sierpnia 2021 r. Przy czym strona brała czynny udział w postępowaniu.
Konkludując, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że decyzja organu I instancji oparta została na materiale dowodowym, który dał podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni ustosunkował się do złożonych w toku postępowania wyjaśnień, co świadczy o podjęciu niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, zebraniu i rozpatrzeniu całokształtu materiału dowodowego.
B. Sp. z o.o. w Bytomiu wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie zasady budowania zaufania do organu, poprzez zobligowanie podatnika do dwukrotnego uiszczenia podatku VAT z tytułu importu towarów. Zdaniem skarżącej, obowiązek dotyczący przekazania do organu celnego deklaracji VAT w okresie 4 miesięcy należał do agencji celnej, a nie do importera. Ponadto organ celny winien był wezwać stronę do przedłożenia kopii deklaracji. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 7b, art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. wnosząc o cofnięcie decyzji oraz zwrot dwukrotnie rozliczonego podatku VAT.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy organy miały podstawy by uznać, że strona skarżąca nie spełniła wymogu wynikającego z art. 33a ust. 6 ustawy o VAT, tj. nie przedstawiła organowi celnemu dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu.
Zgodnie z art. 33a ust. 1 ustawy o VAT w przypadku gdy towary zostaną objęte na terytorium kraju procedurą uproszczoną, o której mowa w art. 166 i art. 188 unijnego kodeksu celnego, którego realizacja jest uzależniona od wcześniejszego wydania pozwolenia i w którym okresem rozliczeniowym jest miesiąc kalendarzowy, podatnik może rozliczyć kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów.
Zatem w przypadku zastosowania art. 33a ust. 1 ustawy VAT, podatek od towarów i usług od importu rozlicza się w ramach deklaracji podatkowej, wykazując w niej zarówno podatek należny, jak i naliczony. W tym przypadku nie uiszcza się podatku od towarów i usług do właściwego urzędu skarbowego w terminie określonym w art. 33 ust. 4 ustawy o VAT (10 dni licząc od dnia powiadomienia przez organ celny o wysokości należności podatkowych).
Trafnie organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skorzystanie z tej uprzywilejowanej formy rozliczenia podatku uzależnione jest od spełnienia łącznie kilku warunków określonych w art. 33a ust. 2-6 ustawy o VAT.
Jednym z tych warunków jest przedstawienie dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej. Zgodnie z art. 33a ust. 6 ustawy o VAT podatnik jest obowiązany do przedstawienia naczelnikowi urzędu celno-skarbowego dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów.
Zgodnie natomiast z ust. 7 tego przepisu, w przypadku gdy podatnik, w terminie, o którym mowa w ust. 6, nie przedstawił dokumentów, o których mowa w tym przepisie, traci prawo do rozliczenia podatku na zasadach określonych w ust. 1, w odniesieniu do kwoty podatku należnej z tytułu importu towarów, którą miał rozliczyć w deklaracji podatkowej. Podatnik jest obowiązany do zapłaty naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu do poboru kwoty należności celnych przywozowych wynikających z długu celnego kwoty podatku wraz z odsetkami.
Z art. 33a ust. 7 ustawy o VAT wynika zatem, że naruszenie obowiązku przedstawienia organowi celnemu dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 6, zawsze pociąga za sobą skutek w postaci obowiązku zapłaty należności podatkowej i odsetek. Jednoznaczna treść tej regulacji wskazuje, że nie ma żadnej możliwości uniknięcia tego obciążenia. Konstrukcja przepisu opiera się na automatycznym nastąpieniu skutku przy zaistnieniu określonego zdarzenia. Skutku tego nie da się wyeliminować przy zastosowaniu jakichkolwiek przesłanek ekskulpacyjnych - czy to obiektywnych (np. przy faktycznym uiszczeniu należnego podatku VAT), czy też subiektywnych (np. niezawinionego zaniechania złożenia w organie celnym dokumentów, o których mowa w art. 33a ust. 6 ustawy, bądź naruszenia terminu czterech miesięcy przewidzianego w tym przepisie).
W przypadku gdy organ celny pobrał kwotę podatku, o której mowa w ust. 7, a podatnik rozliczył tę kwotę podatku w deklaracji podatkowej, podatnik ma prawo do dokonania korekty kwoty podatku w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym kwota tego podatku została pobrana (art. 33a ust. 9 ustawy o VAT).
W rozpoznawanej sprawie organy ustaliły, że strona skarżąca nie dopełniła warunku, o którym mowa w art. 33 ust. 6 ustawy o VAT, gdyż w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów, nie przedstawiła dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu objętych zgłoszeniem celnym towarów w deklaracji podatkowej. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 20 listopada 2020 r. przekazano m.in. do organu celnego zawiadomienie o popełnieniu czynu zabronionego (czynny żal), które podpisał prezes spółki B. sp. z o.o. J. W., z którego wynika, że strona miała świadomość, iż nie przesłała w terminie potwierdzenia rozliczenia podatku VAT z tytułu importu towarów zgodnie z art. 33a ustawy o VAT. Istotne jest, że w niniejszej sprawie organ celny, jak również strona skarżąca, nie dysponują dowodem, który wskazywałby chociażby w sposób pośredni, iż rzeczone dokumenty zostały złożone w terminie.
Zdaniem Sądu, zebrane w sprawie dowody w sposób jednoznaczny potwierdzają, że dokumenty potwierdzające rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniem celnym w deklaracji podatkowej nie zostały złożone Naczelnikowi Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni w ustawowym terminie 4 miesięcy, zatem okoliczność ta została wyjaśniona w sposób wystarczający.
Wbrew twierdzeniu spółki, fakt rozliczenia podatku przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Bytomiu pozostaje bez znaczenia dla zastosowania sankcji w przypadku niedopełnienia tego obowiązku. Przepis art. 33a ust. 7 ustawy o VAT w sposób jasny i niebudzący wątpliwości stanowi, że jedyną przesłanką dla utraty prawa do rozliczenia podatku VAT w procedurze uroszczonej i obowiązku zapłaty tego podatku z należnymi odsetkami, jest nieprzedstawienie naczelnikowi urzędu celno-skarbowego wymaganych dokumentów w ustawowym terminie. Zgromadzony w aktach niniejszej sprawy materiał dowodowy potwierdza, że dokumenty potwierdzające rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów objętych ww. zgłoszeniem celnym w deklaracji podatkowej nie zostały złożone w ustawowym terminie 4 miesięcy wynikającym z art. 33a ust. 6 ustawy o VAT.
Wyjaśnienia również wymaga, że naczelnik urzędu celno-skarbowego i naczelnik urzędu skarbowego to odrębne organy, posiadają odmienne kompetencje, uprawnienia i zadania. Z tego względu fakt złożenia deklaracji do organu podatkowego pozostaje bez znaczenia dla zastosowania sankcji w przypadku niedopełnienia tego obowiązku.
Niedotrzymanie zatem warunku przedstawienia stosownych dokumentów Naczelnikowi Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni w terminie 4 miesięcy skutkuje obligatoryjnym powrotem do rozliczenia się z zobowiązania podatkowego według zasad ogólnych, oznaczający również konieczność zapłaty organowi kwoty podatku wraz z odsetkami. Przejście na ogólne zasady rozliczenia podatku nie pozbawia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego oraz korekty kwoty podatku. Jak już wskazano, zgodnie bowiem z art. 33a ust. 9 ustawy o VAT w przypadku gdy naczelnik urzędu skarbowego właściwy do poboru kwoty należności celnych przywozowych wynikających z długu celnego pobrał kwotę podatku, o której mowa w ust. 7, a podatnik rozliczył tę kwotę podatku w deklaracji podatkowej, podatnik ma prawo do dokonania korekty kwoty podatku w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym kwota tego podatku została pobrana. Zatem obawa, że Skarb Państwa zostanie bezpodstawnie wzbogacony o podatek zapłacony jest nieuzasadniona.
Podnieść również należy, że twierdzenie strony skarżącej, iż obowiązek przedstawienia dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku w deklaracji podatkowej należał tylko i wyłącznie do przedstawiciela pośredniego T. Sp. jawna z G. jest nieuprawnione. Jak stanowi art. 33a pkt 6 ustawy o VAT, to podatnik jest obowiązany do przedstawienia naczelnikowi urzędu celno-skarbowego dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów. Natomiast solidarny obowiązek zapłaty kwoty podatku wraz odsetkami przez podatnika i przedstawiciela wynika wprost z dyspozycji przepisu art. 33a ust. 8 ustawy o VAT.
Odnosząc się do kwestii solidarnego obowiązku zapłaty kwoty podatku wraz odsetkami przez podatnika i przedstawiciela bezpośredniego, należy wskazać, że obowiązek ten wynika wprost z dyspozycji przepisu art. 33a ust. 8 ustawy o VAT. Zgodnie z nim w przypadku gdy objęcie towarów uproszczeniem, o którym mowa w art. 166 i art. 182 unijnego kodeksu celnego, jest dokonywane przez przedstawiciela bezpośredniego w rozumieniu przepisów celnych, który działa na rzecz podatnika nieposiadającego pozwolenia na stosowanie uproszczenia, którym zostały objęte towary, lub dokonywane jest przez przedstawiciela pośredniego, o którym mowa w ust. 5, przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio, a obowiązek zapłaty podatku wraz z odsetkami ciąży solidarnie na podatniku oraz działającym na jego rzecz przedstawicielu.
Istotą odpowiedzialności solidarnej dłużników jest prawo wierzyciela do żądania spełnienia świadczenia przez wybranego przez niego dłużnika. Kwestia wzajemnych rozliczeń pomiędzy skarżącą a przedstawicielem wykracza poza zakres niniejszego postępowania, należy bowiem do sfery stosunków cywilnoprawnych łączących te spółki.
Niezasadny jest zarzut, że organ celno-skarbowy winien był wezwać stronę do przedłożenia dokumentacji dotyczącej rozliczenia podatku VAT, aby ta miała możliwość wykonania obowiązku przedstawienia deklaracji. Zarzut ten stanowi w istocie próbę przerzucenia odpowiedzialności i ryzyka związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej na organy celno-skarbowe. Obowiązki wynikające z zastosowania uproszczenia określonego w art. 33a ustawy o VAT obciążają podatnika (importera) i jego przedstawiciela. Przepisy te nie obligują natomiast organów celno-skarbowych do przypominania podatnikom, czy też ich przedstawicielom celnym, o obowiązku przedłożenia deklaracji podatkowej w ustawowym terminie.
Także powoływane w skardze zmiany do art. 33a ustawy o VAT pozostają bez wpływu na ocenę prawidłowości działań organów, gdyż w dniu wydania decyzji przez organ I instancji norma zawarta w art. 33a ust. 6 oraz ust. 7 ustawy o VAT obowiązywała i z tego względu istniał obowiązek jej stosowania. Zasygnalizowania wymaga, że przyczyną uchylenia ust. 6 art. 33a ustawy o VAT, którego skutkiem jest brak obowiązku od 1 października 2020 r. przedstawiania naczelnikowi urzędu celno-skarbowego dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej – jest wprowadzenie od tej daty obowiązku przekazywania przez podatników VAT czynnych, a więc również tych, którzy dokonali importu towarów na podstawie art. 33a ustawy o VAT, do organów podatkowych nowego JPK_VAT zawierającego ewidencję i deklarację dla celów VAT. Oznacza to, że wcześniej nie była możliwa weryfikacja prawidłowości rozliczenia podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej, ponieważ obecnie jest ona dokonywana przez organy podatkowe na podstawie ewidencji VAT zawierającej dokładne dane dotyczące rozliczania m.in. VAT od importu towarów. Z uwagi na powyższe okoliczność późniejszego uchylenia ww. przepisu pozostaje bez wpływu na prawidłowość wydanych w sprawie decyzji.
Resumując, przyczyny z powodu, których podatnik nie przedstawił organowi celnemu w terminie dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej nie mają z punktu widzenia przepisu znaczenia, a konsekwencją przekroczenia czteromiesięcznego terminu, który uznać należy za termin prawa materialnego, jest utrata prawa do rozliczenia podatku w procedurze uproszczonej. W rozpoznawanej sprawie organ celny prawidłowo ustalił, że podatnik nie dopełnił warunku, o którym mowa w art. 33 ust. 6 ustawy o VAT, gdyż w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów, nie przedstawił dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu objętych zgłoszeniem celnym towarów w deklaracji podatkowej.
W wydanej decyzji organ celny uznał podatek za należny. Skarżąca wobec braku możliwości zastosowania procedury uproszczonej winna bowiem uregulować należność, zgodnie z zasadami ogólnie obowiązującymi, organowi celnemu, a nie podatkowemu, wraz z odsetkami. Z uwagi na to, że podatnik działał przez przedstawiciela bezpośredniego obowiązek zapłaty kwoty podatku wraz z odsetkami ciąży solidarnie na podatniku oraz na działającym na jego rzecz przedstawicielu.
Odnośnie zarzutów naruszenia art. 7b, art. 8 § 1, art.9 k.p.a. należy uznać, że są one bezpodstawne. Wskazane przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie miały zastosowania w sprawie, której przedmiotem było uznanie za należny podatek od towarów i usług zadeklarowany w zgłoszeniu celnym, a podstawę orzekania stanowiły przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy Ordynacja podatkowa.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.