Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej [...] decyzją z dnia 25 października 2002 r. nr [...] – wydaną na podstawie art. 169 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr [...], poz. [...] z późn. zm.) w związku z art. 272 i art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz.U. Nr [...], poz. [...] z późn. zm.) – pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie z dnia 1 lipca 2002 r. Firmy Handlowo – Usługowej "A" spółka z o.o. w T. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia 19 czerwca 2002 r.
W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego podano, że przedmiotowe odwołanie podpisał A. R. Z wniosku o rejestrację podmiotu w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 28 maja 2002 r. dołączonego do akt sprawy wynikało, że w załączniku do wspomnianego wniosku jako wspólników uprawnionych do reprezentowania spółki "A" wymieniono A. R. i A. R. Ponieważ w aktach sprawy brak było odpisu z rejestru handlowego, to dlatego organ odwoławczy powziął wątpliwość tego rodzaju, czy osoba, której podpis widniał pod treścią odwołania upoważniona była do samodzielnego reprezentowania Spółki "A".
W związku z tym organ odwoławczy zwrócił się do strony postępowania o uzupełnienie akt sprawy o aktualny odpis z rejestru handlowego, ewentualnie o podpisanie egzemplarza odwołania przez osoby upoważnione do reprezentowania spółki. Pismo organu odwoławczego nie zostało podjęte w terminie mimo dwukrotnego awizowania w dniu 16 i 25 września 2002 r.
Na tym tle faktycznym organ odwoławczy przytaczając treść art. 150 Ordynacji podatkowej (doręczenie zastępcze osobom prawnym) i skutek z niego wynikający stwierdził, że przedmiotowe pismo doręczone zostało prawidłowo. Z uwagi zaś, iż odwołanie z dnia 1 lipca 2002 r. nie spełniało wymogów formalnych określonych przepisami prawa i nie zostały one usunięte mimo wezwania do ich uzupełnienia, to odwołanie pozostawiono bez rozpatrzenia.
W skardze z dnia 27 października 2002 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Prezes spółki "A" wnosił o ponowne przeanalizowanie odwołania powołując się w zakresie pełnionej funkcji na treść umowy założenia Spółki i podkreślając, iż postępowanie rejestracyjne jest długotrwałe. W okresie awizowania opisanego pisma organu odwoławczego A. R. przebywał na zwolnieniu lekarskim i leczeniu szpitalnym.
W odpowiedzi na skargę z dnia 31 stycznia 2003 r. wnoszono o jej oddalenie.
Zgodnie z przepisem art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Nie jest nieistotne w jakiej formie, w sprawie niniejszej, organ odwoławczy winien był wydać swoje rozstrzygnięcie. Oczywiste powinno być bowiem, że zastosowanie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej uznać należy za wadliwe, przy czym wadliwość ta po części jest skutkiem konkurencji tego przepisu z przepisem art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
Przepis art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej określa w jaki sposób winien reagować organ celny w przypadku, gdy podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa. Zatem przepis ten kierowany jest zarówno do organu I instancji (podanie), jak i II instancji (podanie – odwołanie). Faktem jest, iż przepis art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej stanowił odpowiednio, że organ celny wydaje decyzję w sprawie pozostawienia podania bez rozpatrzenia (jeżeli nie zostały usunięte braki, a nie zachodził wyjątek z art. 169 § 3).
Jednakże przepis art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej stanowił odpowiednio, iż celny organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania.
Ta przesłanka, w szczególności, wystąpi wówczas, gdy powstanie wątpliwość co do umocowania wnoszącego odwołanie zarówno z uwagi na brak pełnomocnictwa, jak i dokumentu, który zezwala na ocenę czy dana osoba upoważniona jest do reprezentowania osoby prawnej. Można zatem stwierdzić, że jest to przesłanka kwalifikowana, która nie mieści się w zakresie przepisu art. 169 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej. Tym bardziej, jeżeli zważy się, że oceny reprezentacji dokonać powinien organ odwoławczy, co nie wyklucza zastosowania przepisu art. 169 § 1 w zakresie uzupełnienia braków podania – odwołania.
O kwestii powyższej rozważania poczyniono w komentarzu do Ordynacji podatkowej autorstwa R. M. i J. Z. ([...], wyd. [...]str. [...]): "Wydaje się, że z uwagi na szczególny charakter kontroli wstępnej odwołania pod względem jego formalnej dopuszczalności, dokonywanej zarówno przez organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, właściwym trybem powinno być w takim przypadku rozstrzygnięcie podjęte w trybie szczególnym dla postępowania odwoławczego, przewidzianym w art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w ramach którego pozostawienie odwołania bez rozpoznania z powodu nieusunięcia jego braków w terminie stanowi jedną z przyczyn jego niedopuszczalności".
Skutkiem uchylenia zaskarżonej decyzji jest ponowienie postępowania odwoławczego począwszy od oceny umocowania A. R. do wniesienia odwołania, co rodzi po stronie tej osoby wykazania na podstawie zapisów rejestru sądowego, iż jest osobą właściwą do wniesienia odwołania.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję, a o kosztach postępowania (w tym 240 zł zastępstwa procesowego) orzekł według przepisu art. 200 cyt. ustawy stosując przy tym art. 225 cyt. ustawy. Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 cyt. ustawy, bowiem zaskarżona decyzja ze swej istoty do wykonania nie nadawała się.
AW