Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 18 grudnia 2017 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 rok z tytułu przychodów z nieujawnionych źródeł lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 14 czerwca 2013r. nr [...] ustalającej skarżącemu zobowiązanie podatkowe z ww. tytułu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369ze zm.) – dalej p.p.s.a, sąd administracyjny jest władny wstrzymać wykonanie rozstrzygnięcia będącego przedmiotem zaskarżenia oraz wszelkich aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że sprawę administracyjną wyznaczają elementy przedmiotowe i podmiotowe. By móc identyfikować określone rozstrzygnięcie jako pozostające w granicach danej sprawy musi być ono tożsame z zakresem tej sprawy w obydwu aspektach, gdzie tożsamość elementów podmiotowych należy odnosić do podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, natomiast tożsamość przedmiotowa dotyczy treści tych praw oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (uchwała NSA z 27 czerwca 2000 r. FPS 12/99, ONSA z 2001 r. z. 1 poz. 7, B. Adamiak, glosa do wyroku NSA z 23 stycznia 1998r. I SA/Gd 654/96 OSP z 1999 r. z. 1 poz. 19).
O ile nie budzi wątpliwości, że zakres postępowań w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych i w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej w tym właśnie podatku jest tożsamy w znaczeniu podmiotowym, tzn. dotyczy tej samej strony – skarżącego podatnika, to z całą pewnością zakresy przedmiotowe tych postępowań są różne. Zupełnie inna jest bowiem podstawa tak faktyczna jak i prawna wydawanych w nich rozstrzygnięć. W pierwszym z nich rozstrzyga się o treści stosunku podatkowoprawnego, na podstawie przepisów materialnego prawa podatkowego. W drugim z kolei rozważa się celowość spowodowania wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. Zaznaczyć przy tym należy, że postępowanie w sprawie umorzenia zaległości podatkowych nie może być traktowane jako postępowanie zastępcze w stosunku do postępowania wymiarowego. W jego toku bada się bowiem jedynie przesłanki umorzenia zaległości w całkowitym oderwaniu od badania legalności rozstrzygnięcia określającego lub ustalającego zobowiązanie podatkowe.
W jego wyniku nie można zatem takiego rozstrzygnięcia w żaden sposób wzruszyć (zob. wyr. NSA z 16 października 1984 r. SA/Wr 570/84, ONSA z 1984 r. Nr 2 poz. 92, wyr. NSA z 13 września 2000 r., III SA 1710/99, LEX 44718).
Tym samym należało uznać, że rozstrzygnięcie ustalające dla skarżącego podatek dochodowy od osób fizycznych od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych nie należy do aktów wydanych w postępowaniu prowadzonym w granicach przedmiotowej sprawy. Między kwestiami ustalenia zobowiązania podatkowego i umorzenia zaległości podatkowej nie zachodzi relacja pozwalająca na uznanie, że dotyczące ich rozstrzygnięcia zapadły w tej samej sprawie. Każde z tych postępowań stanowi odrębną sprawę administracyjną (por. postanowienie NSA z 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FZ 53/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl)
Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.