Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił D. D. zawieszenia postępowania w sprawie z odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 6 sierpnia 2020 r. orzekającej o odpowiedzialności podatkowej wiceprezesa zarządu:"A" S.A. – D. D. solidarnie ze "A" S.A., wiceprezesem zarządu tej spółki, M.G. oraz prezesem zarządu – P. S., za zaległości podatkowe ww. spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres od sierpnia 2015 r. do czerwca 2016 r. wraz odsetkami za zwłokę oraz kosztami postepowania egzekucyjnego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisane postanowienie wniósł D. D. Zarzucając naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej "O.p."), wniósł o jego uchylenie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, wskazując, że w treści zaskarżonego postanowienia zawarł błędne pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku, podczas gdy przepis art. 201 § 3 O.p. przewiduje prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie odmowy zawieszenia postępowania. Błąd ten został sprostowany w postanowieniu organu z dnia 4 marca 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn dotyczy w szczególności sytuacji, gdy skarżący złożył skargę pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji. Na mocy art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można bowiem wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy przy tym rozumieć – w myśl definicji legalnej zawartej w art. 52 § 2 p.p.s.a. - sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Wniesiona w tej sprawie skarga na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 10 grudnia 2020 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego jest przedwczesna, bowiem skarżący nie wyczerpał – wbrew regulacji art. 52 § 2 p.p.s.a. – przewidzianego w art. 201 § 3 O.p. środka zaskarżenia w postaci zażalenia.
Wniesienie do sądu administracyjnego skargi na rozstrzygnięcie wydane przez organ podatkowy, bez wyczerpania przysługującego środka zaskarżenia, jest niedopuszczalne i skutkuje odrzuceniem skargi, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Organ w zaskarżonym postanowieniu niewątpliwie wadliwie pouczył stronę o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Naruszenie to nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała. Niemniej jednak stwierdzić należy, że błędne pouczenie nie może kreować nowych praw dla strony postępowania, nieprzewidzianych w obowiązujących przepisach, a co za tym idzie owo błędne pouczenie nie stwarzało dla skarżącego prawa do wniesienia skargi. Tym samym pozostaje ono bez wpływu na podjęte przez Sąd rozstrzygnięcie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 352/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jedynie na marginesie wskazać należy, że organ w postanowieniu z 4 marca 2021 r. sprostował powyższy błąd.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę.