Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 22 września 2000 r. nr [...] Urząd Skarbowy określił K. M. zobowiązanie podatkowe i zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za miesiące: listopad 1999 r. w kwocie 163 zł, luty 2000 r. w kwocie 2 zł, marzec 2000 r. w kwocie 28 zł oraz wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym podlegającą rozliczeniu w następnym okresie za miesiące: grudzień 1999 r. w kwocie 0 zł i styczeń 2000 r. w kwocie 0 zł. Organ podatkowy pierwszej instancji zakwestionował termin odliczenia podatku naliczonego z faktur nr [...] i nr [...] wystawionych A w dniu 1 lutego 2000 r. na wartość netto 74,30 zł (VAT-16,34 zł) o terminie płatności oznaczonym na dzień 2 marca 2000 r. oraz w dniu 1 marca 2000 r. na wartość netto 26 zł (VAT-5,72 zł) o terminie płatności oznaczonym na 1 kwietnia 2000 r., a także wykazanie w korekcie deklaracji VAT-7 za miesiąc listopad 1999, złożonej w dniu 10 kwietnia 2000 r., kwoty nadwyżki z poprzedniej deklaracji w wysokości 1.624 zł, będącą kwotą do przeniesienia na następny miesiąc z ostatniej deklaracji złożonej przed likwidacją działalności gospodarczej w dniu 3 września 1996 r. (wznowionej 3 listopada 1999 r.).
W odwołaniu wniesionym do Izby Skarbowej podatnik nie zgodził się z zakwestionowaniem terminu odliczenia podatku naliczonego z faktur telekomunikacyjnych. Ponadto wniósł o uznanie korekty deklaracji VAT-7 za miesiąc listopad 1999 r., podnosząc, iż okres 36 miesięcy należy liczyć od dnia wydania ostatecznej decyzji odmawiającej zwrotu podatku za miesiąc sierpień 1996 r., tj. 22 maja 1997 r., a nie od daty likwidacji działalności gospodarczej.
Organ odwoławczy decyzją z dnia 10 stycznia 2001 r. nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej zobowiązania za miesiące luty i marzec 2000 r. i orzekł w tym zakresie nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres za miesiąc luty 2000 r. w wysokości 14 zł oraz zobowiązanie podatkowe i zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2000 r. w wysokości 23 zł, w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że prawo każdego podatnika podatku VAT do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług podlega czasowemu ograniczeniu na podstawie art. 19 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z czym Izba Skarbowa, mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny, stwierdziła, iż podatnik dokonał rozliczenia podatku naliczonego po upływie wyznaczonego przez ustawodawcę terminu. Jednocześnie organ odwoławczy uznał zarzuty dotyczące terminu odliczania faktur telekomunikacyjnych
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. M. ponownie podniósł, iż 36 miesięczny termin na rozliczenie podatku naliczonego powinien być liczony od dnia wydania ostatecznej decyzji odmawiającej zwrotu podatku za miesiąc sierpień 1996 r., tj. 22 maja 1997 r., a nie od daty likwidacji działalności gospodarczej. Ponadto zarzucił Urzędowi Skarbowemu wydanie decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 1996 r. w wysokości 476 zł w grudniu 1996 r., pomimo likwidacji działalności we wrześniu 1996 r. Z uwagi na powyższe wniósł o uznanie nadwyżki VAT w kwocie 1.624 zł, wykazanej w korekcie za miesiąc listopad 1999 r.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, wywodząc podobnie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do przepisu art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), obniżenie kwoty podatku należnego, o której mowa w ust. 1, następuje nie wcześniej niż w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny, i nie później niż w rozliczeniu za miesiąc następny.
Zgodnie z ust. 4 tego artykułu, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 3, podatnik nie wykonał czynności podlegającej opodatkowaniu, podatek naliczony za ten okres podlega rozliczeniu w najbliższym okresie, w którym czynności te zostaną wykonane, nie później jednak niż w ciągu 36 miesięcy od końca miesiąca, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny.
Z przytoczonych przepisów wprost wynika, że ustawodawca dopuścił możliwość rozliczenia podatku naliczonego w okresie późniejszym niż w miesiącu otrzymania faktury lub w miesiącu po nim następującym w sytuacji, gdy podatnik w ww. okresie nie wykonał czynności podlegającej opodatkowaniu. Niemniej dla skorzystania z powyższego uprawnienia należy rozliczyć podatek naliczony w najbliższym okresie, w którym zostaną wykonane czynności podlegające opodatkowaniu, a ponadto nie może to nastąpić później niż w ciągu 36 miesięcy od końca miesiąca, w którym podatnik otrzymał fakturę.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżący wykonał w ramach wznowionej w dniu 3 listopada 1999 r. działalności gospodarczej czynności podlegające opodatkowaniu po upływie 36 miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 19 ust. 4 cyt. ustawy, a tym samym nie jest możliwe zastosowanie spornego uprawnienia.
W świetle powyższego za bezzasadny należy uznać zarzut skarżącego dotyczący liczenia 36 miesięcznego terminu z art. 19 ust. 4 ww. ustawy od dnia wydania ostatecznej decyzji odmawiającej zwrotu podatku za miesiąc sierpień 1996 r., tj. 22 maja 1997 r.
Natomiast zarzut wydania w grudniu 1996 r. decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 1996 r., pomimo likwidacji działalności gospodarczej we wrześniu 1996 r. wykracza poza zakres rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, gdyż dotyczy decyzji podatkowej, od której przysługiwały stronie odrębne środki zaskarżenia.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), oddalił skargę.