Uzasadnienie
T. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] ustalającej skarżącemu podatek od spadków i darowizn w kwocie [...].
Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania w/w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego "do czasu rozstrzygnięcia odwołania".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Oz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).
Na wstępie rozważań należy wskazać, ze w początkowym okresie stosowania przepisów w/w ustawy pojawiały się pewne spory co do przedmiotowego zakresu normy zawartej w końcowej części art. 61 § 3 P.p.s.a., jednakże późniejsze orzecznictwo oraz komentatorzy opowiedzieli się za poglądem o możliwości badania w ramach art. 61 § 3 P.p.s.a. nie tylko orzeczenia zaskarżonego, ale również orzeczeń wcześniejszych - ściśle związanych z tym zaskarżonym, jako wydanych w granicach tej samej sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 513/06: niepubl.).
W niniejszej sprawie zaskarżonym aktem jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. A zatem rozstrzygnięcie to nie nadaje się do wykonania ze względu na swój charakter. Jednakże dotyczy ono decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] wymierzającej skarżącemu podatek, a zatem możliwej do wykonania, także w ramach egzekucji administracyjnej. Z materialnoprawnego punktu widzenia w/w decyzja wymiarowa to niewątpliwie decyzja wydana w ramach tej samej sprawy. Skoro więc istnieje możliwość jej wykonania i mieści się ona w przedmiotowym zakresie normy art. 61 § 3 P.p.s.a., to tutejszy Sąd miał obowiązek rozpatrzyć zasadność wniosku o wstrzymanie jej wykonania.
W związku z powyższym należało wskazać, ze inicjatywa w zakresie wykazania przestanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przestanek wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia.
Tymczasem strona skarżąca w ogóle nie wykazała, ze wykonanie wskazanej we wniosku decyzji mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa. Nie wynika to również z okoliczności i charakteru sprawy. Samo zaś przekonanie strony skarżącej o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (sygn. akt FZ 358/04, niepubl.), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, stanowisko skarżącego, że skarżone orzeczenie jest merytorycznie niesłuszne i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 P.p.s.a.
Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.