Uzasadnienie
Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 26 marca 2013 r. (data stempla pocztowego), K. M. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz załączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy dokumentów źródłowych (odpisów: umów o kredyt w rachunku bieżącym z dnia [...] lutego 2012 r. i [...] września 2012 r., umowy o kredyt obrotowy krótkoterminowy z dnia [...] maja 2012 r., umowy pożyczki odnawialnej z dnia [...] lipca 2012 r., jednostronnego rachunku zysków i strat za 2010 r., 2011 r. i 2012 r. oraz na koniec stycznia i lutego 2013 r.) ustalono, że wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonką, z która mają na utrzymaniu uczącego się syna. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, która stanowi jedyne źródło utrzymania rodziny. Za ubiegły rok działalność ta przyniosła według dokumentów księgowych zysk netto w wysokości 102.943,14 zł. W obecnym roku podatkowym prowadzona działalność nie przynosi wnioskodawcy dochodu tylko stratę, która na koniec stycznia wynosiła – 70.767,69 zł, zaś na koniec lutego – 124.099,55 zł. Wnioskodawca na chwilę obecną nie jest właścicielem nieruchomości, jego małżonka jest zaś właścicielką domu mieszkalnego o powierzchni 180 m2.
Małżonkowie nie posiadają żadnych oszczędności ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Wnioskodawca posiada natomiast liczne – związane z prowadzoną działalnością gospodarczą – zobowiązania finansowe względem banków z tytułu zaciągniętych w 2012 r. na łączną kwotę 650.000 zł kredytów i pożyczek, wspomaga się też kredytem w prowadzonym dla niego rachunku bieżącym, którego limit wynosi 1.500.000 zł. Ponadto, jak wskazał wnioskodawca, zalega on z płatnościami względem swoich dostawców.
Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, stwierdzić należy, że wnioskodawca nie uzyskuje aktualnie dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej, zaś jego małżonka i syn nie posiadają własnego źródła przychodów. Żadna z ww. osób nie posiada też oszczędności, które wnioskodawca mógłby przeznaczyć na uiszczenie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Nadto wnioskodawcę obciążają znaczne zobowiązania finansowe, których w całości nie jest w stanie terminowo regulować.
Nadto wzięto pod uwagę, że wnioskodawca znajduje się w niekorzystnej sytuacji finansowej już od 2011 r., co przedstawił i udokumentował w innych sprawach zawisłych przed tut. Sądem (m.in. o sygn. akt I SA/Gd 881-883/11), w których przyznano mu prawo pomocy.
Z tych względów uznano, że wnioskodawca wykazał, że nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego utrzymania.
W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.