Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy decyzję dyrektora urzędu celnego, na podstawie której - na wniosek strony - uznano uprzednio dokonaną odprawę celną czasową towarów wyszczególnionych w decyzji za ostateczną i wymierzono należności celne, w tym opłatę manipulacyjną dodatkową w kwocie 600 zł.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, art. 18 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ oraz par. 20a pkt 1 rozporządzenia Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą z dnia 22 sierpnia 1990 r. w sprawie dozoru i kontroli celnej oraz poboru opłat /Dz.U. 1995 nr 30 poz. 155 ze zm./.
Prezes Głównego Urzędu Ceł ustosunkowując się do zarzutu podniesionego w odwołaniu podzielił stanowisko organu I instancji co do zasadności wymiaru opłaty manipulacyjnej dodatkowej, którą strona zakwestionowała wywodząc, że likwidacja odprawy czasowej nastąpiła w trybie art. 68 ust. 2 prawa celnego, na wniosek strony złożony przed upływem terminu określonego dla wywozu towaru za granicę, a to oznacza, że nie było przesłanek do stosowania w sprawie art. 18 prawa celnego i wymierzenia opłaty manipulacyjnej dodatkowej za niedotrzymanie warunków odprawy czasowej, tj. niewywiezienie towaru za granicę w określonym terminie.
Prezes GUC podniósł, że w decyzji dopuszczającej przedmiotowy towar do czasowego przywozu na polski obszar celny na stronę nałożono warunek powrotnego wywozu tego towaru za granicę w określonym terminie, stosownie do art. 68 ust. 1 prawa celnego. Strona była więc zobowiązana do wypełnienia tego warunku. W sytuacji gdy warunku tego nie dotrzymała, zgodnie z art. 18 prawa celnego odprawa celna czasowa stała się ostateczną, a za niedopełnienie warunku należało wymierzyć opłatę manipulacyjną dodatkową według obowiązującej stawki.
Prezes GUC podkreślił, że fakt wystąpienia przez stronę z wnioskiem o uznanie odprawy czasowej za odprawę ostateczną przed upływem terminu ważności tej odprawy nie oznacza, iż w sprawie nie ma zastosowania art. 18 prawa celnego.
Strona nie dotrzymała warunku określonego w decyzji o odprawie celnej czasowej, gdyż nie wywiozła za granicę w określonym terminie czasowo sprowadzonego towaru. A zatem odprawy celnej ostatecznej nie dokonano na podstawie art. 68 ust. 2 prawa celnego, ale na podstawie art. 18 tej ustawy.
W skardze do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając, że decyzje te zostały podjęte w części orzekającej o wymiarze opłaty manipulacyjnej dodatkowej, z naruszeniem przepisów art. 18 i art. 68 ust. 2 prawa celnego. Zdaniem skarżącego decyzja o czasowym dopuszczeniu towaru na polski obszar celny nie nakładała obowiązku powrotnego wywozu tego towaru, a określała jedynie termin, w którym wywozu tego należy dokonać. W przeciwnym wypadku organ likwidując odprawę celną czasową - na wniosek strony - powinien był w wydanej w tym zakresie decyzji zwolnić skarżącego od tego obowiązku.
Prezes GUC w odpowiedzi na skargę, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę, albowiem wydane w sprawie decyzje nie odpowiadają prawu.
Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /t.j. Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ istotą odprawy celnej czasowej jest czasowy przywóz na polski obszar celny towaru handlowego lub czasowy wywóz towaru za granicę, czyli towar jest przewożony na określony czas, z upływem którego zostaje z powrotem wywieziony za granicę lub przywieziony z powrotem do kraju.
Określenie czasu przywozu lub wywozu towaru w granicach ustalonych norm czasowych jest zasadniczym elementem decyzji o odprawie celnej czasowej, przy czym - wbrew wywodom organów celnych - wskazanie w decyzji terminu wywozu nie stanowi samoistnego warunku odprawy celnej czasowej. Dokonując tej odprawy nie można bowiem ustanowić wywozu lub przywozu towaru bez wyznaczenia terminu, w jakim czynności te mają nastąpić, i odwrotnie, nie można określić terminu bez wskazania, czego dotyczy.
Oznacza to, że ustanowiony w art. 18 prawa celnego warunek wywiezienia lub przywiezienia towaru, będącego przedmiotem czasowego przywozu lub wywozu w ustalonym terminie, należy rozumieć łącznie jako jeden warunek, którego niedopełnienie powoduje przekształcenie się odprawy celnej czasowej w odprawę ostateczną, a podmiot, który dokonał czasowego przywozu lub czasowego wywozu, jest zobowiązany uiścić cło przywozowe i opłatę manipulacyjną dodatkową.
W sytuacji więc, gdy na wniosek strony, złożony przed upływem terminu powrotnego wywozu - jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie - organ celny dokonał przekształcenia odprawy celnej czasowej w odprawę ostateczną, to tym samym przestały istnieć jakiekolwiek warunki związane z powrotnym wywozem przedmiotowych towarów. W konsekwencji przestały istnieć podstawy do wymiaru opłaty manipulacyjnej dodatkowej, o której mowa w art. 18 prawa celnego. Strona skarżąca zasadnie zatem zakwestionowała wydane w sprawie decyzje w częściach dotyczących wymiaru opłaty manipulacyjnej dodatkowej, którą wymierzono z naruszeniem powoływanego art. 18 prawa celnego. Przepis ten nie miał w niniejszej sprawie zastosowania.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 22 ust. 1 i 2 pkt 1 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uchylił zaskarżoną decyzję.